บทที่ 87 เวลาที่เร็วที่สุดในการอ่าน《ซ่างซู》จบ

ดาบยาวออกจากฝัก คมดาบสาดประกายเย็นเยียบ!

เฉินชิงซานถือดาบยืนนิ่ง กลิ่นอายเย็นชา

ผู้ก่อเรื่องเมื่อเห็นดังนั้น ก็พลันไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า

ในตอนนี้บ่าวรับใช้ทั้งสี่ของจวนเซี่ยและเหล่าศิษย์ของโรงเรียนประจำเมืองที่นำโดยหลิวเจาและอวี้อวี่หลิงก็มาถึงหน้าเวที ก่อตัวเป็นกำแพงมนุษย์ ป้องกันไม่ให้มีผู้ใดบุกขึ้นไปบนลานหินได้อีก

เซี่ยซิงหานร้องเสียงดัง: “องค์ชายประทับอยู่ที่นี่! ผู้ใดที่ฉวยโอกาสตอนวุ่นวายก่อเรื่องทะเลาะวิวาท สร้างความวุ่นวาย จับตัวมาให้หมด! ส่งให้องค์ชายเป็นผู้จัดการ!”

เดิมทีปาตงหวังคิดจะ “หายตัว” ดูละคร แต่กลับถูกเซี่ยซิงหานชี้ตัวต่อหน้าธารกำนัล พระองค์เหลือบมองเซี่ยซิงหานแวบหนึ่ง แล้วหัวเราะเบาๆ: “ก็มีแต่เด็กสาวผู้นี้แหละที่เจ้าเล่ห์นัก” จากนั้นก็ยกพระหัตถ์ขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

ข่งฉางอวี๋เห็นแววตาก็รู้ใจ รีบก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วร้องว่า: “อย่าก่อความวุ่นวาย! กลับไปนั่งที่ให้หมด! ใครกล้าลงมืออีก จะลงโทษอย่างหนัก!”

ในตอนนี้กลุ่มคนที่ล้อมรอบท่านอาจารย์อาวุโสลู่ก็เกิดเสียงร้องอุทานดังขึ้นอีกสองครั้ง:

“ท่านอาจารย์ฟื้นแล้ว!”

“ท่านอาจารย์ลู่ยังมีชีวิตอยู่!”

ศิษย์สองสามคนที่ก่อนหน้านี้ต้องการจะล้างแค้นให้ท่านอาจารย์ก็รีบลงจากเวทีไปดูท่านอาจารย์ของตน คนที่คิดจะฉวยโอกาสตอนที่วุ่นวายเข้าไปซ้อมหวังหยางก็ไม่กล้าลงมืออีก ต่างก็แตกกระเจิงไป

หวังหยางได้ยินว่าลู่ฮวนไม่เป็นอะไร ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ท่านอาจารย์ลู่! ท่านพูดสิ ข้ากำลังฟังอยู่!” สวีป๋อเจินโน้มตัวเข้าไปใกล้ลู่ฮวน

ริมฝีปากของลู่ฮวนม่วงคล้ำ สั่นระริกเบาๆ เสียงขาดๆ หายๆ: “เด็กผู้นี้... มีพรสวรรค์เป็นเลิศ เหนือกว่าข้ามากนัก... มีเมล็ดพันธุ์แห่งการศึกษาเช่นนี้ ใต้หล้า... ช่างโชคดีเหลือเกิน...”

พูดจบก็หมดสติไป

เหล่าศิษย์ก็ไม่สนใจเรื่องการประลองวิชาหรือองค์ชายอะไรอีกแล้ว รีบนำท่านอาจารย์ไปส่งที่โรงหมอ

การจากไปของลู่ฮวนครั้งนี้ ทำให้เรื่องราวต่อไปจัดการได้ค่อนข้างลำบาก

ตามกฎเกณฑ์แล้ว ประธานผู้ชี้ขาดทั้งสามท่านจะปรึกษาหารือกันเพื่อตัดสินผลแพ้ชนะ บัดนี้ขาดลู่ฮวนไป กระบวนการก็มีข้อบกพร่อง

และตามลำดับที่กำหนดไว้เดิม การประลองวิชานี้ยังมีการประลองรอบที่สอง รอบที่สาม จากนั้นก็เป็นการถามตอบซึ่งกันและกัน ประธานผู้ชี้ขาดตั้งคำถาม สุดท้ายถึงจะสามารถตัดสินผลแพ้ชนะได้ แต่หวังหยางกลับล้มล้างทั้งสำนักอักษรเก่าไปตั้งแต่รอบแรกเลย! ด้วยพลังของคนคนเดียวกวาดล้างทั้งสนาม! แม้แต่ประธานผู้ชี้ขาดทั้งสามท่านก็อยู่ในกลุ่มที่ถูกกวาดล้างด้วย! กระบวนการต่อไปก็ดำเนินต่อไปไม่ได้แล้ว

ดังนั้นไม่ว่าจะมองจากสถานการณ์ที่เป็นจริง หรือจากคำพูดของลู่ฮวนก่อนที่จะจากไป หวังหยางก็เป็นผู้ชนะอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ปัญหาในตอนนี้คือ ไม่ว่าจะเป็นสวีป๋อเจินหรือเสิ่นหลินซื่อ ต่างก็ไม่เต็มใจที่จะตัดสินให้หวังหยางเป็นผู้ชนะ

เพราะทันทีที่ตัดสินให้หวังหยางเป็นผู้ชนะ ก็เท่ากับเป็นการแสดงว่าพวกเขาก็ยอมรับข้อสรุปที่ว่า《กู่เหวินซ่างซู》เป็นของปลอมเช่นกัน เช่นนั้นแล้วความพยายามที่ทุ่มเทศึกษา《กู่เหวินซ่างซู》มาหลายสิบปีของตนเอง ก็จะไม่กลายเป็นเรื่องตลกหรอกรึ? ตำราที่เขียนขึ้นในอดีต ก็จะไม่กลายเป็นเพียงกระดาษเปล่ารึ?!

แน่นอน ก็ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะปัจจัยที่มุ่งผลประโยชน์เช่นนี้ทั้งหมด ต่อให้มองจากมุมมองทางวิชาการแล้ว การตัดสินว่า《กู่เหวินซ่างซู》เป็นของปลอมนั้น เป็นเรื่องใหญ่หลวงอย่างยิ่ง จะมาตัดสินเพียงเพราะหวังหยางพูดจาอยู่พักหนึ่ง ก็ยอมรับเลยได้อย่างไร

แม้จะฟังดูมีเหตุผลอย่างยิ่ง แต่จะเป็นอย่างไรโดยละเอียด ก็ยังต้องทำการตรวจสอบและไตร่ตรองต่อไป ทั้งสองคนต่างก็ศึกษา《กู่เหวินซ่างซู》มาตลอดชีวิต ไม่มีผู้ใดเต็มใจที่จะยอมรับข้อสรุปของหวังหยางอย่างผลีผลามเช่นนี้

แต่จะให้ตัดสินอย่างแข็งกร้าวว่าหวังหยางแพ้ ท่านอาจารย์อาวุโสทั้งสองท่านก็ไม่มีหน้าหนาขนาดนั้น

คนคนเดียวโต้วาทะกับบัณฑิตทั้งกลุ่ม ประธานผู้ชี้ขาดทั้งสามท่านลงสนามพร้อมกัน ก็ยังถูกหักล้างจนจนต่อคำพูด ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ จะกล้าพูดอย่างแข็งกร้าวว่าเขาแพ้การประลองวิชาได้อย่างไร? ต่อให้ยอมทิ้งหน้าไป ก็ไม่มีทางทำให้คนยอมรับได้!

ไม่อยากจะตัดสินให้ชนะ ก็ไม่สามารถตัดสินให้แพ้ได้ ดังนั้นจึงตกอยู่ในภาวะที่เงียบสงัดและประหลาดพิกล

หวังชงเทียน ผู้บัญชาการทหารม้ารักษาพระองค์ มักจะเป็นคนใจแคบ ยังคงเคียดแค้นเรื่องที่เสียหน้าในตลาดวันนั้น เขารู้ว่าองค์ชายเอนเอียงไปทางสำนักศึกษาหวัง ในตอนนี้ดวงตาก็ไหวระริก โน้มตัวลงไปทูลปาตงหวังว่า:

“องค์ชาย มิสู้ถือเป็นเหตุว่าประธานผู้ชี้ขาดขาดที่นั่ง ประกาศให้ผลการประลองวิชาครั้งนี้รอการพิจารณา หรือไม่ก็ประกาศให้เป็นโมฆะไปเลย...”

ปาตงหวังหัวเราะ: “สองคนแก่นั่นจะรักษาหน้า แล้วข้าผู้นี้จะไม่ต้องรึ?” พระองค์ยืดเส้นยืดสาย มองไปยังหวังหยาง แล้วถามว่า: “ในมือเจ้านั่นคืออะไร? พัดรึ?”

ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า ในโอกาสเช่นนี้ ประโยคแรกที่ปาตงหวังตรัสกับหวังหยางจะเป็นเรื่องนี้!

แน่นอน คำถามขององค์ชายประโยคนี้ พอดีถามถูกใจนักศึกษาหนุ่มๆ ไม่น้อยในที่นั้นเลย!

ความสนใจของพวกเขาที่มีต่อปัญหานี้ ถึงกับมากกว่าผลแพ้ชนะเสียอีก!

ในใจของหวังหยางดีใจขึ้นมา เดิมทียังได้ออกแบบฉากที่จะนำไปสู่ที่มาของพัดไว้สองสามฉาก บัดนี้มีองค์ชายมาสอบถาม กลับเป็นการประหยัดเวลาไป

“พัดด้ามนี้มีชื่อว่าพัดจีบ ข้าซื้อมาจาก ‘เหลียงโหย่วไจ’ ทางทิศตะวันตกของตลาดใหญ่จิงโจว ว่ากันว่าในใต้หล้านี้มีเพียงร้านนี้เท่านั้นที่มีขาย เป็นสิ่งประดิษฐ์ของยอดคนผู้ซ่อนเร้นท่านหนึ่ง ยอดคนผู้นั้นในตอนที่ประดิษฐ์สิ่งนี้ขึ้นมายังได้เขียนบทกวีเล็กๆ ไว้บทหนึ่งว่า:

ไม่ต้องการเสื้อคลุมขนสัตว์พันตำลึงทอง ไม่เป็นโหวหมื่นครัวเรือน ร้อยปีดุจหนึ่งฝัน สิ่งนี้สง่างามที่สุด!

ข้าในตอนนั้นเห็นว่าน่าสนใจ จึงได้ซื้อมาด้ามหนึ่ง ยามว่างก็นำมาเล่น ก็มีอะไรน่าสนใจอยู่บ้าง เพียงแต่ราคาไม่นับว่าถูก ต้องหนึ่งหมื่นเหรียญต่อด้าม ทั้งร้านเหลียงโหย่วไจมีทั้งหมดเพียงสิบด้ามเท่านั้น”

มุมปากของเซี่ยซิงหานขยับเล็กน้อย โค้งขึ้นอย่างมีนัยยะ

ปาตงหวังตรัสกับข่งฉางอวี๋ว่า: “ไป เรียกคนไปซื้อมาสองสามด้าม”

ข่งฉางอวี๋รีบสั่งการลงไปทันที

นักศึกษาที่ฐานะร่ำรวยในงานก็รีบส่งผู้ติดตามของตนเองไปเช่นกัน

ในใจของหวังหยางแอบฟิน!

ในตอนนั้นเขาได้จงใจให้ทางร้านทำความแตกต่างในบรรดาพัดจีบสามสิบด้าม โดยให้ทำด้ามสีดำสิบด้ามและด้ามสีไม้เดิมยี่สิบด้าม และยังได้กำหนดส่วนต่างของราคาไว้ที่สองพันเหรียญ

ถ้าหากเมื่อครู่เขาบอกไปตรงๆ ว่ามีสามสิบด้าม องค์ชายก็อาจจะไม่ได้สนใจขนาดนี้ ผลของการแย่งกันซื้อก็ย่อมไม่ดีเท่าตอนนี้อย่างแน่นอน

ปาตงหวังหลังจากสั่งการเรื่องพัดแล้ว ถึงได้กลับมาเข้าเรื่อง ตรัสกับทุกคนว่า: “ยืดเยื้อกันไปเช่นนี้ก็ไม่มีความหมาย เอาอย่างนี้แล้วกัน หวัง... อะไรนะ?”

ข่งฉางอวี๋เตือนว่า: “หวังหยาง”

“ใช่ หวังหยาง ข้าผู้นี้จะออกโจทย์ข้อหนึ่ง หากเจ้าสามารถตอบถูกได้ ผู้ชนะของการประลองวิชาครั้งนี้ก็คือเจ้า หากเจ้าตอบไม่ได้ ก็ค่อยว่ากันอีกที เป็นอย่างไร?”

หวังหยางคิดในใจว่า “ไม่เป็นอย่างไร” ชัดๆ ว่าข้าชนะแล้ว ยังจะมาเล่นแบบนี้อีก

แต่องค์ชายมิใช่บุคคลที่จะสามารถไปต่อรองได้ หวังหยางทำได้เพียงประสานมือคารวะ: “ขอองค์ชายโปรดออกโจทย์”

“ได้ๆๆ ให้ข้าคิดก่อน...”

ทุกคนต่างก็รู้ว่าปาตงหวังชอบการทหารไม่ชอบการเรียน เมื่อเห็นพระองค์จะออกโจทย์ก็ล้วนสงสัยกันว่า พระองค์จะถามโจทย์อะไรออกมาได้

ปาตงหวังคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตบพระเพลา: “ได้แล้ว! เจ้าบอกมาสิว่า อ่าน《กู่เหวินซ่างซู》นี้เร็วที่สุดต้องใช้เวลานานเท่าใด?”

ทุกคนต่างก็ชะงักไป

นี่มันโจทย์อะไรกัน?

ประเด็นคือมันไม่มีคำตอบที่ตายตัวนี่นา!

จะตัดสินถูกผิดได้อย่างไร?

คนส่วนใหญ่ในใจล้วนรู้สึกว่าปาตงหวังเหลวไหลเกินไปแล้ว คนส่วนน้อยกลับสงสัยว่าองค์ชายต้องการจะลำเอียงเข้าข้างสำนักศึกษาหวัง ดังนั้นจึงได้ถามโจทย์ที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ออกมา ถึงตอนนั้นถูกผิดก็มิใช่ว่าองค์ชายจะเป็นผู้ตีความเองรึ? เจ้าบอกว่าเร็วที่สุดสองชั่วยามก็อ่านจบ องค์ชายก็บอกว่าผิด ยังเร็วกว่านี้ได้อีก เจ้าจะทำอย่างไรได้?

อย่างไรเสียปัญหานี้ก็ไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรมใดๆ มาอ้างอิงได้เลย องค์ชายบอกว่าเจ้าผิด ไม่ผิดก็ผิด

หลิวเจา เซี่ยซิงหาน และคนอื่นๆ เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่จะเป็นกังวลขึ้นมา

หวังหยางหลับตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลืมตาขึ้นกล่าวว่า: “เร็วที่สุดต้องใช้เวลาเพียงชั่วพริบตา”

บัณฑิตเต็มงาน ใบหน้างุนงง!

ปาตงหวังก็ไม่เข้าใจเช่นกัน!

เดิมทีพระองค์ก็แค่ถามโจทย์ข้อหนึ่งเพื่อความสนุกสนาน คาดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะตอบได้สบายๆ กว่าที่พระองค์ถามเสียอีก!

ข้าจะสบายๆ ได้ แต่เจ้าไม่ได้

ปาตงหวังใบหน้าบึ้งลง: “ชั่วพริบตาเจ้าจะอ่านจบได้อย่างไร? เจ้ากำลังล้อเล่นกับข้าผู้นี้รึ?”

หลิวเจาเห็นสีพระพักตร์ขององค์ชายก็กังวลอย่างยิ่ง ในใจคิดว่าหวังหยางเป็นคน ทั้งจริงจังทั้งขี้เล่น บางครั้งก็มีพฤติกรรมที่ปล่อยตัวสบายๆ หากเป็นยามปกติก็ไม่มีอะไร แต่องค์ชายผู้นี้การกระทำ มักจะทำตามใจตนเองโดยไม่มีข้อจำกัด หากทำให้พระองค์พิโรธขึ้นมาจริงๆ ก็คงจะจบไม่สวยแน่

ส่วนเซี่ยซิงหานนั้นก็แอบคิดหาทางแก้ปัญหาไว้สองสามทาง

สำหรับหวังชงเทียนและหลิ่วเฉิงนั้นแน่นอนว่าดีใจอย่างยิ่ง หวังให้หวังหยางไปทำให้องค์ชายพิโรธ

หวังหยางกล่าว: “ข้าพูดความจริง จะกล้าล้อเล่นกับองค์ชายได้อย่างไร?”

สีพระพักตร์ของปาตงหวังยิ่งบึ้งลง: “เจ้าอ่านตอนนี้เลย! ข้าอยากจะดูสิว่าเจ้าจะอ่านจบในชั่วพริบตาได้อย่างไร!”

หวังหยางกะพริบตาอย่างรวดเร็วแล้วกล่าวว่า: “กู่เหวินซ่างซู”

จากนั้นก็มองไปยังปาตงหวัง: “อ่านจบแล้ว”

ปาตงหวัง: ？？？

ทุกคน: ？？？

เงียบไปครู่หนึ่ง ปาตงหวังก็หัวเราะฮ่าๆ ออกมา!

คนที่กลั้นหัวเราะอยู่ถึงได้หัวเราะตามออกมาเสียงดัง