บทที่ 89 ร่วมรถม้า

หวังหยางส่งสายตาให้แก่อวี้อวี่หลิง อวี้อวี่หลิงเห็นดังนั้นจึงร้องว่า: “ผู้ที่ประสงค์จะเข้าร่วมงานเลี้ยงโปรดมาแจ้งชื่อและลงนามบัตรไว้ที่ข้า!”

หวังหยางเสริมอีกประโยคหนึ่งว่า “ผู้ที่มาก่อนจะได้รับการพิจารณาก่อน!”

ผู้คนพลันสลายตัวไปกว่าครึ่ง กลับไปรุมล้อมหลิวเจาและอวี้อวี่หลิง ยังมีบางส่วนที่เห็นว่าเบียดเข้าไปไม่ได้ ก็รีบตรงไปซื้อหนังสือทันที

หวังหยางเห็นว่าสถานการณ์วุ่นวายเกินไป กลัวว่าเงินสองสามตะกร้านั้นจะเกิดปัญหา จึงให้เฉินชิงซานไปดูแลก่อน กำชับนางว่ารอให้ผู้คนสลายตัวแล้วค่อยขอให้หลิวเจาส่งคนมาขนกลับไปที่โรงเรียนประจำเมือง ส่วนตนเองก็ฝ่าฝูงชนออกไป มองหาร่างของเซี่ยซิงหาน

หวังหยางออกจากลานประลอง ก็ไม่เห็นว่าเซี่ยซิงหานอยู่ที่ไหน กำลังจะไปหานางที่จวนเซี่ย ก็ได้ยินเสียงร้องเรียกจากด้านหลัง: “พี่หวัง!”

หวังหยางหันกลับไปดูเป็นเจ้าอ้วนเล่อ!

หวังหยางดีใจอย่างยิ่ง: “สหาย! ไม่ได้เจอกันนาน!”

หลังจากที่เขาทะลุมิติมายังยุคสมัยนี้ คนแรกที่ช่วยเหลือเขาก็คือเฮยฮั่น คนที่สองก็คือเล่อผังผู้นี้ ถึงตอนนี้ยังติดหนี้อีกฝ่ายอยู่สองพันเหรียญเลย!

เล่อผังเห็นหวังหยางก็ยินดีเช่นกัน: “ไม่ได้เจอกันนานจริงๆ! ข้านึกว่าเจ้าออกจากจิงโจวไปแล้วเสียอีก! เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!”

“ก็เพิ่งจะเข้าร่วมการประลองวิชาเสร็จน่ะสิ ตอนนี้ข้าเป็นนักศึกษาของโรงเรียนประจำเมืองแล้ว”

เล่อผังไม่ใช่คนในแวดวงวิชาการ เคยได้ยินเรื่องการประลองวิชาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ยิ่งไม่รู้เรื่องที่หวังหยางเป็นตัวแทนของโรงเรียนประจำเมืองลงแข่ง บัดนี้เมื่อได้ยินหวังหยางพูดเช่นนี้ ก็พลันเกิดความสงสารขึ้นมาหลายส่วน ในใจคิดว่าตระกูลหวังแห่งหลางหยาผู้สูงส่ง ต่อให้จะเดินในเส้นทางวิชาคัมภีร์คลาสสิกก็ควรจะเข้าสถานศึกษาแห่งชาติ แต่กลับต้องมาตกอับเป็นนักศึกษาที่โรงเรียนประจำเมืองจิงโจว เห็นได้ชัดว่าที่บ้านคงจะไม่สู้ดีนัก เขาจึงดึงแขนเสื้อของหวังหยาง:

“ไปๆๆ! ไปบ้านข้า! ท่านพ่อของข้ายังอยากจะพบเจ้าอยู่เลย!”

“พบข้างั้นรึ?” หวังหยางจำได้ว่าพ่อของเจ้าอ้วนเล่อคือเปี๋ยเจี้ยแห่งจิงโจว อย่างน้อยก็เทียบเท่ากับตำแหน่งรองผู้ว่าราชการจังหวัดรู้จักตนเองด้วยรึ? การประลองวิชานี่เพิ่งจะจบไปมิใช่รึ?

“ใช่สิ! บทกวี ‘ร่อนเร่ทั่วยุทธภพร่ำสุราจร’ ของเจ้าน่ะ ท่านพ่อข้าชอบมาก บอกว่าเจ้ามีพรสวรรค์ด้านบทกวี—”

“เฮ้—ชู่ว์!” หวังหยางพอได้ยินเจ้าอ้วนเอ่ยถึงเรื่องนี้ ก็รีบดึงเขาไปข้างๆ มองไปรอบๆ แล้วกระซิบว่า: “บทกวีนั้นเป็นเจ้าที่แพร่งพรายออกไปรึ?”

เล่อผังเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ:

“ถูกใส่ร้ายชัดๆ! ข้าโดนตีไปแล้วไหนเลยจะกล้าแพร่งพรายไปทั่ว! เป็นท่านพ่อข้าเองที่ไปร่ายบทกวีในจวนขุนนาง ถูกคนอื่นได้ยินเข้า ผลคือไม่รู้ว่าแพร่ออกไปได้อย่างไร กลับมายังมาโทษว่าเป็นความผิดของข้าอีก! โดนตีไปอีกสองสามที! นี่ข้าไปทำอะไรให้ใครกัน? เจ้าไม่รู้หรอก วันนั้นคุณหนูตระกูลเซี่ยมาหาเรื่องข้าถึงที่บ้าน ข้ากัดฟันแน่น ไม่ได้ทรยศเจ้าเลยนะ!”

หวังหยางกล่าวอย่างซาบซึ้ง: “ลำบากเจ้าแล้ว สหาย!”

“ไม่เป็นไรๆ! ไป! พอดีได้เวลาอาหารแล้ว ไปกินข้าวที่บ้านข้า ที่บ้านเพิ่งจะได้พ่อครัวจากเซียงโจวมาใหม่”

“ตอนนี้ไม่ได้ ตอนนี้ข้ามีธุระ เอาอย่างนี้ เจ้ามาที่โรงเรียนประจำเมืองตอนกลางคืน ตอนกลางคืนข้าจะจัดงานเลี้ยงที่โรงเรียนประจำเมือง พวกเราค่อยพบกันตอนกลางคืน!”

“ก็ได้ เช่นนั้นเจ้าคราวหน้าค่อยไปกินอาหารเซียงโจวที่บ้านข้าแล้วกันนะ!”

หวังหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกำชับว่า: “สหาย ต่อไปถ้าหากมีคนถามเรื่องของพวกเราสองคน เจ้าต้องบอกว่าพวกเราเพิ่งจะรู้จักกันวันนี้ ถ้าหากมีคนถามว่าเพิ่งจะรู้จักกันทำไมถึงได้สนิทสนมกันขนาดนี้—”

เล่อผังหัวเราะเสียงดัง ตบไหล่หวังหยาง: “เข้าใจๆ วางใจเถิด! ข้าก็จะบอกว่าวันนี้ชนกับเจ้าเข้าอย่างจัง ผลคือถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ! จะคุมฟ้าคุมดิน ยังจะมาคุมให้พวกเราสองคนถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบได้อีกรึ?”

“ถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ ฮ่าๆๆ พูดได้ดี...”

ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย ผลคือรอยยิ้มของหวังหยางก็แข็งค้างไปอย่างรวดเร็ว! เพราะเขาพบว่ารถม้าสีดำที่อยู่ตรงข้ามมุมถนน ม่านหน้าต่างรถถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นใบหน้างามพิลาสที่เย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งของเซี่ยซิงหาน

หวังหยางขนลุกซู่ขึ้นมาที่แผ่นหลัง ม่านรถก็ถูกปล่อยลงมาพร้อมกัน

“ข้า ข้ามีธุระ ไปก่อนนะ! ตอนกลางคืนเจ้าต้องมาให้ได้นะ!”

หวังหยางทิ้งท้ายประโยคหนึ่งไว้ แล้วรีบร้อนวิ่งไล่ตามรถไป...

......

“พี่เซี่ย! เดี๋ยวก่อน! พี่เซี่ย—”

หวังหยางวิ่งไล่ตามไปเกือบสุดถนน รถม้าถึงได้ค่อยๆ ชะลอความเร็วลง

ม่านหน้าต่างรถถูกเลิกขึ้น เซี่ยซิงหานกล่าวเสียงเย็น: “พี่เซี่ยอะไรกัน? ท่านเรียกผู้ใดรึ?”

“เรียกท่านนั่นแหละ! ท่านเปลี่ยนเป็นชุดบุรุษ ทั้งยังเปลี่ยนมาขึ้นรถม้า ก็มิใช่ว่าต้องการจะซ่อนตัวตนหรอกรึ? ข้าคงจะ... คงจะต่อหน้าธารกำนัล... วิ่งไล่ตามรถ... แล้วร้องเรียกคุณหนูเซี่ยไม่ได้กระมัง ด้วยความ... ความมีชื่อเสียงของคุณหนูเซี่ย นั่นจะไม่ทำให้เกิด... ความ... โกลาหลรึ ว่าแต่ท่าน... ท่านจะ... จะหยุดรถก่อนได้หรือไม่...”

หวังหยางวิ่งไปพูดไป หอบหายใจไม่หยุด ในใจคิดว่าสมรรถภาพร่างกายของตนเองช่างไม่ดีเอาเสียเลย ไม่รู้ว่าจะต้องออกกำลังกายนานเท่าใดถึงจะปรับตัวได้

เส้นริมฝีปากของเซี่ยซิงหานสั่นระริก ราวกับความโกรธที่เก็บงำไว้กำลังจะระเบิดออกมา!

“ท่านยังกล้าพูดอีก! หากมิใช่เพราะ—”

หวังหยางรีบกล่าว: “พูดไปก็บังเอิญ! เมื่อครู่เพิ่งจะรู้จักสหายใหม่ผู้หนึ่ง ท่านพ่อของเขาดูเหมือนจะรับราชการอยู่ที่จิงโจว”

เซี่ยซิงหานสีหน้าเรียบเฉย

หวังหยางเริ่มร้อนใจขึ้นมา เพราะแผนการต่อไปจำเป็นต้องได้รับความร่วมมือจากเซี่ยซิงหาน หากนางไม่เต็มใจจะช่วยเหลือ ก็คงจะแย่เอา

ด้วยความร้อนใจจึงร้องออกมาว่า: “ข้าเขียนบทกวีไม่เป็นจริงๆ!”

เขาพูดจบก็เสียใจทันที

ม่านหน้าต่างรถถูกปล่อยลงมาดังพรึ่บ รถม้าเร่งความเร็วขึ้น

“อย่า! พี่เซี่ย! ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน!”

หวังหยางไม่ทันสังเกตว่า บนโรงเตี๊ยมริมถนน หลิ่วเฉิงกำลังจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ ในใจแค่นเสียงเย็นชา: ที่แท้ก็เป็นแค่หนอนหนังสือที่ไม่รู้ความ

รถม้าค่อยๆ ไกลออกไป หวังหยางเห็นว่ากำลังจะตามไม่ทันแล้ว ทำได้เพียงกล่าวว่า: “ข้ายอมรับแล้ว! เป็นข้าเอง! ท่านฟังข้าอธิบายก่อน!”

ความเร็วของรถก็ชะลอลงอีกครั้ง ม่านหน้าต่างรถถูกเลิกขึ้น: “อธิบายมาสิ”

หวังหยางยิ้มขมขื่น: “ข้า... เหนื่อย... เหนื่อยจนวิ่งไม่ไหวแล้วจริงๆ...”

เซี่ยซิงหานแอบเม้มปากยิ้ม แล้วกล่าวว่า: “หยุดรถ ให้เขาขึ้นมา”

เสี่ยวหนิงตกใจอย่างยิ่ง: “ขึ้น... ขึ้นมา?! ขึ้นมาที่ไหนเจ้าคะ??!!”

“ขึ้นรถ”

เสี่ยวหนิงเบิกตากว้าง: “คุณหนูจะให้เขาขึ้นรถม้ารึเจ้าคะ?!!!”

ต้องรู้ว่า นายหญิงไม่เคยนั่งรถร่วมกับชายใดมาก่อน!!!

“ใช่สิ” เซี่ยซิงหานกล่าวอย่างเป็นเรื่องธรรมดา

“นี่ไม่เหมาะกระมังเจ้าคะ จะทำให้คนภายนอกคาดเดาไปต่างๆ นานาได้นะเจ้าคะ!” เสี่ยวหนิงกล่าวอย่างเป็นกังวล

ใครๆ ก็รู้ว่าคุณหนูไม่นั่งรถร่วมกับผู้อื่น นี่ถ้าหากข่าวแพร่ออกไป จะต้องถูกวิพากษ์วิจารณ์กันยกใหญ่เป็นแน่

“เฮ้อ ข้าเปลี่ยนชุดแล้ว อีกอย่างนี่ก็ไม่ใช่เจี้ยนคัง ไม่เป็นไรหรอก” เซี่ยซิงหานสั่งคนขับรถโดยตรง: “หยุดรถ ให้เขาขึ้นมา”

หลิ่วเฉิงมองหวังหยางมุดเข้าไปในรถ ฝ่ามือก็ค่อยๆ กำแน่นขึ้น

ภายในรถ หวังหยางเหนื่อยจนร้อนไปทั้งตัว หอบหายใจไม่หยุด เริ่มถอดเสื้อคลุมผ้าโปร่งลายเมฆต่อเนื่องด้านนอกออก

เสี่ยวหนิงรีบมาขวางหน้าเซี่ยซิงหาน ร้องอย่างตื่นตระหนก: “คุณชายจะทำอะไรเจ้าคะ?!”

หวังหยางวางเสื้อคลุมด้านนอกลง พิงผนังรถ แล้วกล่าวอย่างพูดไม่ออก: “จะทำอะไรได้อีกเล่า ก็ร้อนน่ะสิ”

เสี่ยวหนิงกะพริบตา ถึงได้ถอยออกไป แต่ก็ยังคงมีสีหน้าระแวดระวังอยู่

หวังหยางพักหายใจไปเฮือกหนึ่ง เห็นเซี่ยซิงหานนั่งอยู่อย่างสงบเสงี่ยม ไม่พูดอะไร มีเพียงกลิ่นหอมจางๆ ลอยมา จึงได้หาเรื่องทำลายความเงียบ: “ตอนที่ลู่ฮวนหมดสติไป ต้องขอบคุณคุณหนูเซี่ยที่ส่งคนมาคุ้มครองข้า!”

เซี่ยซิงหานยิ้มอย่างมีความหมาย: “ไหนเลยจะต้องให้ข้ายื่นมือเข้าไปยุ่ง องครักษ์โฉมงามของท่านเก่งกาจมิใช่รึ? นางไปไหนเสียแล้วเล่า?”

หวังหยางรู้สึกว่า ถ้าหากบอกเซี่ยซิงหานว่า ตนเองให้เฉินชิงซานไปเฝ้าเงินอยู่ ดูเหมือนจะเสียหน้าเกินไปหน่อย จึงกล่าวอย่างคลุมเครือ:

“ข้าส่งนางไปทำธุระอื่นแล้ว... อีกอย่างข้าอยู่กับคุณหนูเซี่ย ปลอดภัยอย่างยิ่ง ไม่จำเป็นต้องมีองครักษ์!”

“จริงรึ?” เซี่ยซิงหานเผยสีหน้าที่ดูน่าสนใจอยู่บ้าง “เช่นนั้นท่านรู้หรือไม่ว่าตอนนี้พวกเรากำลังจะไปที่ใด?”

“ไปที่ใดรึ?”

“ท่านไม่รู้ทางไปที่ว่าการอำเภอเจียงหลิงรึ?”

หวังหยางตกใจ: “ท่าน ท่านล้อเล่นกระมัง พวกเราเป็นหุ้นส่วนกันนะ!”

“มีอะไรก็เก็บไว้พูดในศาลแล้วกัน”

“อย่าๆๆ! เรื่องใหญ่โตอะไรกัน! ข้าจะอธิบายให้ท่านฟังเดี๋ยวนี้แหละ!”

จากนั้นหวังหยางก็นำเรื่องที่เขียนบทกวีขวางรถในวันนั้นมาดัดแปลงแก้ไขเล็กน้อย เล่าให้เซี่ยซิงหานฟัง ทั้งยังอธิบายความหมายดั้งเดิมของบทกวีนั้นให้นางฟังอย่างละเอียด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเน้นย้ำอธิบายประโยค “เอวบางร่างน้อยแห่งแคว้นฉู่เบาดั่งฝ่ามือ” ว่าเป็นการเขียนถึงประวัติศาสตร์ที่ท่านราชครูเซี่ยโอบกอดหญิงคณิกาที่ตงซาน และยังรับประกันอย่างแข็งขันว่า ไม่มีเจตนาจะเหน็บแนมความเป็นจริงใดๆ ทั้งสิ้น!

เซี่ยซิงหานฟังจนจบอย่างเงียบๆ แล้วกล่าวว่า: “ข้ามีเรื่องหนึ่งไม่เข้าใจ อยากจะขอคำชี้แนะจากคุณชายหวัง”

“มิกล้า คุณหนูเซี่ยเชิญถามได้เลย!” หวังหยางท่าทีดีมาก เพียงแค่อยากจะรีบจบเรื่องนี้ แล้วจะได้ขอให้นางช่วยเหลือ

“บรรพบุรุษของข้ามีคุณูปการใหญ่หลวงต่อบ้านเมือง มีชื่อเสียงเป็นที่นับถือไปทั่วหล้า นามจารึกไว้ชั่วกาลนาน! ท่านไม่พูดเรื่องอื่น แต่กลับเจาะจงพูดถึงเรื่องที่ท่านคบหาหญิงคณิกา หรือว่าในใจของคุณชายจะถวิลหาเรื่องเช่นนี้ ดังนั้นจึงได้พูดถึงอย่างออกรสออกชาติ?”