บทที่ 90 การเลี้ยงรับรอง

หวังหยางร้องโอดครวญว่าถูกใส่ร้าย: “ข้าจะไปถวิลหาอะไรกัน! มาจิงโจวนานขนาดนี้แล้ว เจียนเจียกว่าน, ฝูหรงหลี่, สี่ถงซีเซี่ยง, ฝูอวิ๋นสือซานย่วน ข้าไม่เคยไปสักที่!”

เซี่ยซิงหานและเสี่ยวหนิงต่างก็ชะงักไป

เซี่ยซิงหานถามเสี่ยวหนิง: “เจ้ารู้จักสถานที่ที่เขาพูดถึงหรือไม่?”

เสี่ยวหนิงกล่าวอย่างสงสัย: “ไม่เคยได้ยินเจ้าค่ะ สี่ถงซีเซี่ยงอยู่ที่ไหนรึ? ฝูอวิ๋นบางทีอาจจะหมายถึงท่าเรือฝูอวิ๋นชานเมืองทางทิศตะวันตกรึเจ้าคะ? ที่นั่นยังมีสิบสามหออะไรอีกรึ?”

เซี่ยซิงหานมองไปยังหวังหยางด้วยสายตาซับซ้อน: “ท่านนี่ก็ช่างมีความรู้...”

หวังหยางรีบชี้แจง: “ไม่เลยๆ! ล้วนแต่ได้ยินเขาเล่ามาทั้งนั้น!”

เซี่ยซิงหานยิ้ม: “คุณชายอย่าได้ถ่อมตัวเลย มิสู้ลองเล่ามาสิว่าสิบสามหอนั้นคือสิบสามหอใดบ้าง จะได้ให้หญิงน้อยเช่นพวกเราได้เปิดหูเปิดตา”

“เฮ้อ อันที่จริงไม่มีอะไรน่าพูดนัก สิบสามหอนี้แรกเริ่มเดิมทีเป็นซ่องโสเภณีส่วนตัวสิบสามแห่ง ภายหลังได้สร้างเรือนยกหอ เชื่อมต่อกันเป็นตรอกซอกซอย ค่อยๆ กลายเป็นแหล่งเริงรมย์ที่รุ่งเรืองเฟื่องฟู มีมากกว่าสิบสามแห่งไปไกลแล้ว ได้ยินว่ามีรูปแบบที่หลากหลายอย่างยิ่ง มีทั้งเรือวาดภาพริมน้ำ พิณขับขานระบำรำฟ้อน ทั้งยังมีสวนลึกเงียบสงบอ่อนโยน ผู้คนขนานนามว่า ‘ฉินหวยน้อย’! แต่ราคากลับยุติธรรมกว่าบนแม่น้ำฉินหวยมากนัก ข้าได้ยินมาว่าที่ฝูหรงหลี่ขูดรีดลูกค้าหนักที่สุด เข้าประตูไปไม่ว่าจะเรียกนางโลมหรือไม่ ก็ต้อง—”

หวังหยางกำลังพูดอย่างออกรส ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นสายตาเย็นชาของเซี่ยซิงหานและสีหน้าประหลาดของเสี่ยวหนิง พลันตระหนักได้ว่าตนเองพูดมากเกินไป จึงกระแอมหนึ่งครั้งแล้วกล่าวว่า:

“ข้าล้วนแต่ได้ยินคนอื่นพูดมา ก็แค่พูดตามเขาไปเท่านั้น ข้าไม่ได้สนใจเรื่องนี้จริงๆ นะ! แต่เป็นเพราะข้าเป็นพวกบ้าการค้นคว้า พวกท่านก็รู้ คนที่เป็นพวกบ้าการค้นคว้าก็เป็นเช่นนี้แหละ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ชอบที่จะขุดคุ้ยให้ถึงรากถึงโคน...”

เซี่ยซิงหานมองหวังหยางที่พูดจาอยู่คนเดียว ส่งสายตาดูแคลนไปให้

หวังหยางทำเป็นไม่เห็น เริ่มเปลี่ยนไปเข้าเรื่องสำคัญ: “ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว คุณหนูเซี่ย เรือของบ้านท่านจะมาถึงในอีกสามวันใช่หรือไม่”

เซี่ยซิงหาน “อืม” ออกมาอย่างไม่พอใจก่อน จากนั้นก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาดั่งดาวเบิกกว้างขึ้นในทันที อุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว: “ดังนั้นบ้านของท่านเดิมทีไม่มีเรือข้าวสาร! ท่านกลับกล้าโกหกปาตงหวังเช่นนี้! ท่าน—”

“คุณหนูเซี่ยช่างฉลาดหลักแหลมเสียจริง! ข้าก็มาเพื่อขอให้คุณหนูช่วยนี่แหละ!”

เซี่ยซิงหานทั้งร้อนใจทั้งโมโห: “ข้าช่วยท่านไม่ได้หรอก! บนเรือของบ้านข้าไม่มีข้าวสารแม้แต่เมล็ดเดียว ต่อให้ส่งคนไปจัดซื้ออย่างเร่งด่วน แล้วจะ—”

“ไม่จำเป็นๆ คุณหนูเพียงแค่ช่วยข้าทำเรื่องหนึ่งก็พอ” หวังหยางกระซิบแผนการของเขา

เซี่ยซิงหานหลับตาลงครุ่นคิดอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พลันลืมตาขึ้น มองไปยังหวังหยาง แล้วกล่าวอย่างแน่วแน่: “ท่านนี่ช่างใจกล้านัก”

หวังหยางหัวเราะเหะๆ ประสานมือคารวะ: “ธรรมดาๆ อันดับสามแห่งหลางหยา”

เซี่ยซิงหานชะงักไป: “อันดับหนึ่งอันดับสองคือผู้ใดรึ?”

“นี่ก็แค่พูดเล่นสนุกๆ ไม่มีอันดับหนึ่งอันดับสองหรอก ส่วนใหญ่เพื่อให้คล้องจองน่ะ เช่นมีคนชมว่าท่านงดงาม ท่านก็สามารถพูดได้ว่า...”

“ธรรมดาๆ อันดับสามแห่งเฉินจวิ้นรึ?”

“ไม่ อัปลักษณ์มากๆ อันดับเก้าแห่งเฉินจวิ้นต่างหาก”

“ท่านว่าใครอัปลักษณ์?!” ปลายคิ้วของเซี่ยซิงหานพลันขมวดขึ้นทันที

“ข้าอัปลักษณ์ ข้าอัปลักษณ์! นี่ล้อเล่นน่า ท่านอย่าโกรธเลย!” หวังหยางเห็นว่าเซี่ยซิงหานเริ่มจะโมโหขึ้นมาบ้างแล้ว ตอนนี้มีเรื่องต้องขอร้องนาง ไม่กล้าจะหยอกล้ออีก

“ยังจะล้อเล่นอีกรึ? ท่านเคยคิดหรือไม่ว่า หากเรื่องราวไม่เป็นไปตามที่ท่านคาดการณ์ไว้จะทำอย่างไร? ปาตงหวังจะไม่ปล่อยท่านไปแน่ ต่อให้ท่านอ้างตระกูลหวังแห่งหลางหยาก็ไม่มีประโยชน์!”

“ท่านวางใจเถอะ ขอเพียงท่านทำตามที่ข้าบอก รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน เพราะนี่ไม่ใช่การคาดการณ์ของข้า แต่เป็นหลักเศรษฐศาสตร์”

“หลักอะไรนะ?”

“เอ่อ... อย่างไรเสียก็เป็นกฎธรรมชาติ ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเป็นหลักอะไร ท่านสามารถไปอ่าน ‘บทชีวประวัติพ่อค้า’ ของท่านมหาเสนาบดีซือหม่าเชียนซ้ำอีกหลายๆ รอบ ในนั้นก็มีหลักการเดียวกัน”

คิ้วงามของเซี่ยซิงหานขมวดเล็กน้อย: “‘บทชีวประวัติพ่อค้า’ ข้าย่อมต้องเคยอ่านอยู่แล้ว ท่านบอกว่าในนั้นมี...” นางพูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็หยุดลง ดวงตาดั่งดาวเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย

หวังหยางเห็นว่าเซี่ยซิงหานพอจะเข้าใจแล้ว ก็ทอดถอนใจกล่าวว่า:

“ซือหม่าเชียนช่างยอดเยี่ยมเสียจริง หนังสือประวัติศาสตร์ที่เราพูดถึงกันในปัจจุบัน ล้วนเป็นแนวคิดที่กำหนดขึ้นหลังจากมี ‘จิง สื่อ จื่อ จี๋ (คัมภีร์ ประวัติศาสตร์ ปรัชญา และวรรณกรรม)’ แล้ว แต่ศาสตร์สี่แขนงในต้นสมัยฮั่น ยังไม่มีการแบ่งแยกที่ชัดเจน ด้วยเหตุนี้จึงแตกต่างจากหนังสือประวัติศาสตร์ในยุคหลังที่บันทึกเพียงเรื่องราว ท่านมหาเสนาบดีได้หลอมรวมศาสตร์ต่างๆ เข้าด้วยกัน ด้วยความองอาจที่จะรวบรวมจิตวิญญาณแห่งยุคสมัยมาเขียนประวัติศาสตร์”

“ด้วยเหตุนี้จึงมีมือสังหาร มีการทำนายด้วยกระดองเต่า มีจอมยุทธ์ ล้วนถูกแยกออกมาเป็นชีวประวัติโดยเฉพาะ ล้วนเป็นการรับรู้และสรุปของเขาที่มีต่อกระแสลมแห่งยุคสมัย ดังนั้นจึงกล่าวว่า ‘หยั่งรู้ความสัมพันธ์ระหว่างฟ้ากับคน หยั่งถึงการเปลี่ยนแปลงแห่งอดีตและปัจจุบัน ก่อเกิดเป็นแนวคิดของตนเอง’”

“สิ่งที่เรียกว่า ‘แนวคิดของตนเอง’ นั้น ก็มีความหมายของศาสตร์แห่งปรัชญาอยู่ด้วยแล้ว เมื่อเทียบกับเหล่าปรมาจารย์เรียกได้ว่าโดดเด่นจนก่อตั้งสำนักได้!”

“เมื่อพิจารณา ‘บทชีวประวัติพ่อค้า’ ของเขาที่กล่าวถึงภูมิศาสตร์การค้า ‘เหอฉวีซู’ กล่าวถึงชลประทาน ‘ผิงจุ่นซู’ กล่าวถึงนโยบายเศรษฐกิจ วิสัยทัศน์และความรู้เช่นนี้ มิใช่สิ่งที่นักประวัติศาสตร์ในยุคหลังที่เชี่ยวชาญเพียงประวัติศาสตร์แขนงเดียวจะเทียบได้... เดี๋ยวนะ ท่านมองข้าเช่นนี้ทำไม?”

หวังหยางพูดไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็ถูกเซี่ยซิงหานมองจนรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง

“คำว่าจิง สื่อ จื่อ จี๋ นี้ข้าไม่เคยได้ยินผู้อื่นพูดถึงมาก่อน พวกเราล้วนใช้ ‘เจี่ย อี่ ปิ่ง ติง’ มาแทนศาสตร์สี่แขนง”

“อ้อ อย่างไรเสียก็ความหมายเดียวกัน” หวังหยางก่อนหน้านี้ไม่เคยสังเกตเลยว่าคำว่า “จิง สื่อ จื่อ จี๋” นี้มีต้นกำเนิดมาจากเมื่อใด แต่การใช้เจี่ย อี่ ปิ่ง ติง มาแทนศาสตร์สี่แขนงเป็นธรรมเนียมของภาษาโบราณ จนถึงสมัยราชวงศ์ชิงก็ยังมีคนใช้อยู่

“ท่านแตกฉานใน《ซ่างซู》สามารถสนทนาเชิงปรัชญาได้ รู้กลยุทธ์การทหาร ดูเหมือนจะมีความรู้ลึกซึ้งในศาสตร์แขนงที่สองด้วย ท่านมาจากที่ใดกันแน่?” เซี่ยซิงหานมองหวังหยาง ใบหน้างามพิลาสเต็มไปด้วยความสงสัย

หวังหยางหลีกเลี่ยงหัวข้อ: “ท่านก็รู้มานานแล้วมิใช่รึ”

เซี่ยซิงหานจ้องมองหวังหยางไม่พูดอะไร ในดวงตาฉายประกายแห่งการพินิจพิเคราะห์

ส่วนหวังหยางก็ทำท่าประมาณว่า “จะมองอย่างไรก็เชิญ ข้าก็จะนิ่งเฉยไม่หวั่นไหว”: “ทำไมล่ะ มองว่าข้าหล่อรึ?”

เซี่ยซิงหานทำหน้างงๆ: “ดูแย่รึ? แย่อะไร? อักษรตัวไหน?”

หวังหยางหัวเราะ: “ไม่สำคัญหรอก อย่างไรเสียท่านก็รู้ว่าข้าหล่อก็พอแล้ว”

สีหน้าของเซี่ยซิงหานดูแปลกไป: “ท่านจะดูแย่หรือไม่แย่ข้าไม่รู้ แต่สามวันให้หลังหากราคาข้าวสารไม่ลดลง ท่านจะแย่แน่”

หวังหยางกล่าวอย่างมั่นใจ: “ขอเพียงท่านทำตามที่ข้าบอก ไม่มีทางที่จะไม่ลดลงหรอก”

เซี่ยซิงหานกะพริบตา กล่าวด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาอย่างยิ่ง: “แต่ว่า ข้าไม่ได้ตกลงจะช่วยท่านเสียหน่อยนี่เจ้าคะ!”

หวังหยางรีบตีสนิท: “อย่าสิ! ด้วยมิตรภาพของพวกเราสองคน—”

“หยุดเลย พวกเราไม่มีมิตรภาพอะไรกัน จะขอให้คนช่วย ก็ต้องเลี้ยงข้าวเป็นธรรมดา”

“เลี้ยงข้าวพูดง่าย! ตอนกลางคืนท่านมาที่โรงเรียนประจำเมือง—”

“ที่นั่นจะมีอะไรให้กินอีก? อีกอย่างคนเยอะขนาดนั้น ข้าไม่ไปหรอก พวกเราไปที่หอเซียงเสวี่ย ข้าอยากจะกินขนมเกาห่านพับดอกไม้กับขนมปังหอมป่นพันตำลึงที่นั่น”

ร้านอาหารในจิงโจวมีคำกล่าวที่ว่า “สามหอสองครัวหนึ่งร้าน” ล้วนเป็นร้านอาหารหรูหราที่มีชื่อเสียง หอเซียงเสวี่ยก็คืออันดับหนึ่งใน “สามหอ” หวังหยางเคยพาอาอู่ไป “ชม” ที่ด้านนอกมาแล้ว: สองอาคารสามชั้น มีทางเดินเชื่อมต่อกัน สร้างขึ้นอย่างหรูหราโอ่อ่า สวยงามตระการตา

แม้จะไม่รู้ราคาอาหารโดยละเอียด แต่ก็ย่อมต้องไม่ถูกอย่างแน่นอน

แต่ต่อให้ไม่ถูก หวังหยางก็ยังมีความมั่นใจ เงินสิบหมื่นอยู่ในมือ ยังมีเงินจากการขายพัดและหนังสืออีก เข้าไปกินข้าวสักมื้อจะออกมาไม่ได้เชียวรึ?

เพื่อที่จะขอให้เซี่ยซิงหานช่วยเหลือ หวังหยางเตรียมพร้อมที่จะ “เสียเลือด” แล้ว กล่าวอย่างใจกว้าง: “พูดง่าย! ก็ไปที่หอเซียงเสวี่ย!”

คิ้วตาของเซี่ยซิงหานโค้งขึ้น: “เช่นนั้นก็ขอบคุณคุณชายหวังแล้วนะเจ้าคะ!”

“แต่ว่าข้าไม่ได้พกเงินมา มิสู้ท่านออกไปก่อน...”

เซี่ยซิงหานเลียนแบบท่าทางของหวังหยาง กล่าวอย่างใจกว้าง: “พูดง่าย! ข้าให้ท่านยืม! ดอกเบี้ยสิบเท่า!”

หวังหยางสะดุ้งโหยง: “ดอกเบี้ยสิบเท่า?!!! ท่านล้อเล่นกระมัง!”

ดอกเบี้ยเป็นสิบเท่าของเงินต้น โจรได้ฟังยังต้องหลั่งน้ำตา!

“ไม่ได้ล้อเล่น ท่านเป็นคนให้ข้าไปศึกษา《บทชีวประวัติพ่อค้า》มิใช่รึ ในบทชีวประวัติกล่าวว่า ‘มีเพียงตระกูลอู๋เหยียนที่บริจาคเงินพันตำลึงทองให้กู้ยืม ดอกเบี้ยเป็นสิบเท่า’ ดังนั้นภายหลังจึงได้ร่ำรวยที่สุดในกวนจง ข้าย่อมต้องเอาอย่างเป็นธรรมดา ตกลงกันแล้วว่าดอกเบี้ยสิบเท่า แม้แต่ส่วนเดียวก็ลดไม่ได้” เซี่ยซิงหานกล่าวอย่างจริงจัง

ท่านเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นที่ n ยังจะมาขูดรีดข้าอีก มีมนุษยธรรมบ้างไหม!

หวังหยางแม้จะบ่นอยู่ในใจ แต่แท้จริงแล้วก็รู้ดีว่า เซี่ยซิงหานก็แค่ล้อเล่น อย่างมากก็แค่แก้แค้นเรื่องบทกวีนั้น หากตนเองยืมเงินนางจริงๆ นางก็อาจจะไม่ได้คิดดอกเบี้ยสิบเท่าก็ได้

แต่กันไว้ดีกว่าแก้!

เผื่อว่านางต้องการจะให้ท่านเสียเลือดถึงจะหายแค้น และรู้สึกว่าเงินจำนวนนี้ไม่ได้มากมายอะไร ขูดรีดไปก็ขูดรีดไปแล้ว จะทำอย่างไร?

อีกอย่างยังต้องซื้อบ้านอีก ตนเองก็ไม่อาจจะอยู่ที่โรงเรียนประจำเมืองไปได้ตลอด อาอู่กับเฮยฮั่นกลายเป็นปู้ฉวี่ของตนเองแล้ว ก็ต้องจัดหาที่อยู่ให้ ธุรกิจเพิ่งจะเริ่มต้น กระแสเงินสดจะขาดไม่ได้...

——————————

หมายเหตุจากผู้เขียน: “ขนมเกาห่านพับดอกไม้” และ “ขนมปังหอมป่นพันตำลึง” มาจาก《สือจิง》ของเซี่ยเฝ่ย