ตอนที่ 57 ช่องโหว่ของระบบ

เถาเถาย่ำเท้าดุ๊กดิ๊กด้วยความตื่นเต้น เขาชอบคนมีความรู้อย่างซ่งอี้ที่สุด มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าซ่งอี้ต้องตั้งชื่อออกมาได้ไพเราะน่าฟังแน่นอน

ซ่งอี้ : "ชื่อ 'ทีมเออใช่ใช่'"

เท้าเล็ก ๆ ที่กำลังกระดิกของเถาเถาพลันชะงักค้างไปเสี้ยววินาที สมองรีบประมวลผลจับคู่ชื่อนี้กับคำอธิบายของซ่งอี้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะพบว่าตรงเผงร้อยเปอร์เซ็นต์ ไร้ที่ติ ยกเว้นแค่ดูไม่มีการศึกษาเลยสักนิดเดียว

ซ่งอี้ : "เป็นไง ชื่อนี้ใช้ได้ไหมครับ"

เถาเถาลองค้นหาดูทั่วทั้งเกมสยองขวัญ ปรากฏว่าไม่มีชื่อซ้ำเลยแม้แต่ชื่อเดียว ไม่จำเป็นต้องใส่อักขระพิเศษเพื่อเลี่ยงเลยด้วยซ้ำ

"เอ่อ... ใช้ได้ครับ โฮสต์แน่ใจแล้วเหรอครับว่าจะใช้ชื่อนี้"

ซ่งอี้ : "แน่ใจสิ รีบลงทะเบียนเลย เดี๋ยวคนอื่นจะชิงตัดหน้าเอาชื่อนี้ไปก่อน"

เรื่องโดนแย่งจดชื่อเนี่ย น่ารำคาญที่สุดแล้ว

เถาเถากำหมัดน้อย ๆ จัดการให้เสร็จสรรพในวินาทีเดียว "ลงทะเบียนสำเร็จแล้วครับ โฮสต์จะเชิญเพื่อนร่วมทีมเลยไหมครับ"

ซ่งอี้ : "เชิญโจวยวี่เหยียนกับหลัวเฟย"

เถาเถา : "โฮสต์ครับ สองคนนั้นเป็น NPC ไม่น่าจะเชิญสำเร็จหรอกนะครับ"

ซ่งอี้ : "ลองดู ไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไร"

พูดจบ ซ่งอี้ก็เสริมขึ้นอีกประโยค "ส่งให้ลู่เซียวอีกคนด้วย"

เถาเถาเงยหน้ากลม ๆ ขึ้น "ส่งคำเชิญเรียบร้อยแล้วครับ"

เถาเถานึกว่าซ่งอี้แค่อยากลองดูเล่น ๆ เพราะเรื่องสำคัญอย่างการเลือกเพื่อนร่วมทีมต้องคิดทบทวนให้ดี แต่แล้วเสียง "ติ๊ง" พลันดังขึ้น คำเชิญของฝั่งโจวยวี่เหยียนกับหลัวเฟยสำเร็จแล้ว!

พอเห็นข้อความแจ้งเตือนตอบกลับ เถาเถาก็ตื่นเต้นดีใจสุดขีด ส่วนซ่งอี้เองก็ยังแปลกใจ

ได้ผลจริง ๆ ด้วยแฮะ

"ซ่งอี้ โชคของคุณดีเกินไปแล้วนะเนี่ย โจวยวี่เหยียนกับหลัวเฟยต่างก็เป็นผีร้ายระดับ S ทั้งคู่ ได้เพื่อนร่วมทีมแบบนี้ทั้งพึ่งพาได้แถมยังเก่งกาจกว่ามนุษย์ตั้งเยอะเลยครับ"

ตอนแรกเถาเถาเองก็แค่กะลองดูเหมือนกัน ไม่นึกเลยว่าจะสำเร็จจริง ๆ

เขาดีใจแทนซ่งอี้จริง ๆ

ขณะที่ระบบเกมสยองขวัญที่เพิ่งคลาดสายตาจากซ่งอี้ไปเพียงวินาทีเดียวถึงกับผวา...

เชี่ย ช่องโหว่ของระบบ

จากนั้นเกมสยองขวัญจึงพยายามยกเลิกการเลือกเพื่อนร่วมทีมของซ่งอี้เมื่อครู่ให้เป็นโมฆะ แต่กลับถูกเถาเถาจับได้เสียก่อน

"ไอ้เวรเอ๊ย ห้ามยกเลิกนะเว้ย"

เกมสยองขวัญที่โดนด่าเปิง : ช่างเถอะ อุดช่องโหว่ก่อนแล้วกัน

โควตาสมาชิกทีมของซ่งอี้เต็มแล้ว เมื่อเปิดดูผังรายชื่อสมาชิก "ทีมเออใช่ใช่" ของตัวเอง ตำแหน่งหัวหน้าทีมแสดงเป็นตัวเขา ตามมาด้วยรูปโปรไฟล์ของโจวยวี่เหยียนและหลัวเฟย

เดิมทีลู่เซียวกำลังทำการทดลองอยู่ในห้องแล็บของโลกความเป็นจริง จู่ ๆ ก็ได้รับคำเชิญฉบับหนึ่ง

"ทีมเออใช่ใช่" นี่มันชื่อบ้าบออะไรวะเนี่ย!

อีกอย่างตัวเขาก็อยู่ทีมคุนเผิง เรื่องนี้ใคร ๆ ก็รู้ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมยังส่งคำเชิญมาให้อีก

ลู่เซียวเปิดดูก็ถึงกับพูดไม่ออก หัวหน้าทีมคือซ่งอี้!

เขาไม่ได้กดตอบรับและไม่ได้กดปฏิเสธ แต่รีบกลับมาที่ล็อบบี้เกมสยองขวัญทันที

"ไอ้หนู ฝีมือไม่เบานี่หว่า เร็วขนาดนี้ก็มีสิทธิ์สร้างทีมแล้วเหรอ"

เสียงของลู่เซียวดังมาจากด้านหลัง ซ่งอี้หันกลับไปพลางผายมือเชิญให้อีกฝ่ายนั่งลงฝั่งตรงข้าม

"คุณมาแล้วเหรอครับ"

"เป็นไง สนใจลองคิดดูเรื่องเข้าทีมผมไหมล่ะครับ"

ลู่เซียวหัวเราะโดยไม่ตอบคำถาม "ตอนแรกฉันคิดว่านายคงไม่มีหวัง แต่ในเมื่อนายอัปเลเวลได้เร็วขนาดนี้ ฉันว่านายมีลุ้นได้รับเลือกอยู่นะ มีข่าววงในข่าวหนึ่งพอจะแย้มให้นายรู้ได้ นายจะได้เตรียมตัวไว้ล่วงหน้า"

ซ่งอี้ : "โอ้ ลองว่ามาสิครับ"

เถาเถานั่งอยู่บนโต๊ะกาแฟแนบชิดกับมือของซ่งอี้ ชูหัวกลม ๆ แอบเงี่ยหูฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

ลู่เซียว : "อีกสักพัก ในเกมสยองขวัญจะมีการแข่งขันรวมเซิร์ฟเวอร์"

ซ่งอี้ : "การแข่งขันรวมอะไรนะครับ"

ลู่เซียว : "นายไม่สังเกตเหรอ ถึงแม้ผู้เล่นที่เกมสยองขวัญดึงตัวเข้ามาจะมาจากต่างยุคสมัย ต่างมิติเวลา แต่ภาษาที่พวกเราใช้กลับเหมือนกันหมด ถึงวัฒนธรรมจะต่างกันบ้าง แต่โดยรวมก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไร"

ซ่งอี้ : "คุณหมายความว่า ยังมีเกมสยองขวัญภาษาอื่นและอารยธรรมอื่นอยู่อีก เหมือนกับโลกของเราที่พวกเราถือเป็นเซิร์ฟเวอร์ในประเทศ นอกจากนี้ยังมีพวกเซิร์ฟเวอร์ญี่ปุ่น เซิร์ฟเวอร์เกาหลี อะไรทำนองนี้ใช่ไหมครับ"

ลู่เซียวพยักหน้า ชอบคุยกับคนฉลาดก็ตรงนี้ พูดแค่นิดเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง

"ฉันได้รับคำเชิญเป็นการภายในจากเกมสยองขวัญแล้ว ผู้เล่นเลเวล 70 ขึ้นไปเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์เป็นตัวแทนเกมสยองขวัญของพวกเราลงแข่ง อีกสองเดือนข้างหน้าจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ"

"ถ้าเทียบกับความเร็วของคนอื่น การจะไต่จาก Lv.1 ไปถึง Lv.70 ได้ อย่างน้อยต้องใช้เวลาสักสามปี แต่ฉันคิดว่านายคงใช้เวลาไม่นานขนาดนั้นหรอก แล้วก็..."

ลู่เซียวเหลือบมองซ่งอี้แวบหนึ่งแล้วไม่พูดต่อ เพราะเขารู้สึกว่าต่อให้ซ่งอี้ไปไม่ถึงเลเวล 70 ก็คงโดนเกมสยองขวัญลากตัวไปลงแข่งอยู่ดี

ซ่งอี้ถาม "แล้วก็อะไรเหรอครับ"

ลู่เซียวตอบ "ไม่มีอะไรหรอก เอาเป็นว่านายเตรียมตัวเตรียมใจไว้หน่อยก็แล้วกัน"

"จริงสิ เลเวล 15 ขึ้นไปจะเริ่มสุ่มเปิดแมตช์คู่เป็นระยะแล้วนะ นายต้องเริ่มมองหาเพื่อนร่วมทีมหรือไม่ก็แอดเพื่อนไว้เยอะ ๆ หน่อย ถ้าฉันไม่ได้ติดอยู่ในเกมก็ลงไปทำภารกิจกับนายได้ แต่ถ้าฉันกำลังเล่นเกมอยู่ก็ช่วยนายไม่ได้แล้วล่ะ"

ซ่งอี้ "โควตาเพื่อนร่วมทีมของผมตอนนี้มีสองคน เต็มแล้วครับ"

ลู่เซียว "เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ นายไปหาเพื่อนร่วมทีมมาจากไหน เรื่องเพื่อนนี่ต้องคัดดี ๆ นะ เพราะถ้าเกิดเข้ากันไม่ได้ขึ้นมา กว่าจะยกเลิกการผูกมัดได้ต้องรอตั้งหนึ่งปีแน่ะ"

ซ่งอี้เปิดหน้ารายชื่อสมาชิกทีมของตัวเองขึ้นมา ทั้งโจวยวี่เหยียนและหลัวเฟยต่างใช้รูปตอนที่ตัวเองกำลังคลั่งเป็นรูปโปรไฟล์

พอลู่เซียวเห็นก็ผุดลุกขึ้นพรวด ชี้นิ้วไปที่รายชื่อสมาชิกทีมของซ่งอี้ แววตามีแต่ความไม่อยากจะเชื่อ

"นี่... เพื่อนร่วมทีมนายคือ NPC เหรอ"

ลู่เซียวทำสีหน้าเหลือเชื่อ ไม่ใช่แค่ NPC ธรรมดา แต่ยังเป็นระดับ S ตั้งสองตัว!

"แบบนี้ก็ได้เหรอ"

ลู่เซียวไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าทำแบบนี้ได้ด้วย ตัวเขาเองก็มีพรรคพวกอยู่เหมือนกัน ถ้าทำได้ละก็...

เกมสยองขวัญคำรามลั่น: ไม่ได้ ไม่ได้โว้ย!

ซ่งอี้ "ตอนนี้ทำไม่ได้แล้วครับ ระบบเพิ่งจะอุดช่องโหว่ไป"

ลู่เซียว "..." เกินไปจริง ๆ หลุดโลกชะมัด

น่าอิจฉาชะมัด ดวงของซ่งอี้นี่มันจะเฮงเกินไปแล้วมั้ง

ทั้งสองคนคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง ลู่เซียวก็กลับไปทำการทดลอง พอทดลองเสร็จยังต้องกลับเข้าไปทำภารกิจในเกมสยองขวัญต่อ ส่วนซ่งอี้ก็กลับสู่โลกความเป็นจริง

อยู่ในหมู่บ้านสือหลิวมาตั้งนาน น้ำก็ไม่ได้อาบสักหยด พอกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่ซ่งอี้ทำจึงเป็นการไปอาบน้ำก่อนเลย

จากนั้นก็สะสางงานของตัวเองไปตามปกติ

เวลาที่ซ่งอี้อยู่คนเดียวในห้องทำงาน เขามักจะปล่อยเถาเถาออกมาเสมอ

ขณะที่เขานั่งตรวจสัญญาอยู่ที่โต๊ะทำงาน เถาเถาก็นั่งอยู่บนโต๊ะคอยเป็นเพื่อนคู่หูอยู่ข้าง ๆ

พอซ่งอี้พักมือ เถาเถาก็จะชวนคุยแก้เหงา

เถาเถา: [ซ่งอี้ ตอนนายเข้าไปในเกมฉันเบื่อมากเลย]

ซ่งอี้ "งั้นเธอก็ดูหนังไปสิครับ"

เถาเถา: [ไม่ ฉันจะไม่ดูหนังอีกแล้ว]

ซ่งอี้ "ทำไมล่ะครับ"

เถาเถา: [เพราะไม่มีเรื่องไหนดูดีเท่านายเลยสักเรื่อง]

ซ่งอี้: ...

เถาเถา: [นายทายสิว่าหัวใจของฉันอยู่ข้างไหน]

ซ่งอี้: อ้าว? ระบบมีหัวใจด้วยเหรอ เทคโนโลยีชีวลอกเลียนแบบ ก็น่าจะเหมือนมนุษย์ล่ะมั้ง "ข้างซ้าย?"

เถาเถา: [ผิด]

ซ่งอี้ "ข้างขวา"

เถาเถา: [ไม่ใช่ทั้งคู่นั่นแหละ มันอยู่ข้างเธอนี่ไง]

ซ่งอี้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "พอได้แล้วเว้ย"