ตอนที่ 58 จับผีเด็ก

ตกค่ำ ตอนที่ซ่งอี้เลิกงาน คนในบริษัทก็กลับกันไปหมดแล้ว

พอขับรถกลับถึงบ้าน เดิมทีเขาตั้งใจจะเข้าเกมสยองขวัญทันที แต่พอเดินมาถึงห้องนอน ซ่งอี้ก็ต้องชะงักไป

บนเตียงของเขามีผีเด็กสวมเอี๊ยมสีชมพูกำลังยืนแยกเขี้ยวใส่!

เถาเถา: [ตรวจพบสนามพลังงานผิดปกติ แหล่งที่มา: ประเทศไทย ระดับ: ต่ำเกินไป ผลลัพธ์: ทำให้เป้าหมายลุ่มหลงผู้ใช้มนตร์ดำอย่างบ้าคลั่ง]

ซ่งอี้: ???

"มาจากประเทศไทย นี่มันกุมารทองเหรอ"

ซ่งอี้ไม่ได้รู้เรื่องของขลังต่างประเทศพวกนี้มากนัก เขารู้จักแค่กุมารทองอย่างเดียว

หลังจากเถาเถาเข้ามาอยู่ในเกมสยองขวัญ ระบบก็ได้อัปเดตข้อมูลด้านนี้เพิ่มเติม เธอจึงอธิบายให้ซ่งอี้ฟัง:

[ไม่ใช่กุมารทองค่ะ กุมารทองจะไม่ทำเรื่องร้ายๆ สิ่งนี้คือผีเด็กที่อาจารย์ทางฝั่งไทยเลี้ยงไว้โดยเฉพาะ พวกคนรวยมักจะเชิญไปช่วยงาน มีแต่จะทำเรื่องชั่วร้าย ไม่เคยทำเรื่องดีเลย]

[ตัวที่อยู่ตรงหน้าคุณเน้นเรื่องความรักค่ะ มันจะทำให้ผู้ถูกกระทำขาดสติและคลุ้มคลั่ง หลงใหลผู้ใช้มนตร์อย่างหัวปักหัวปำ]

ผีเด็กบนเตียงแผ่ไอดำออกมาทั่วร่าง สายตาที่มองมายังซ่งอี้แฝงเจตนากลั่นแกล้ง มันคิดว่าซ่งอี้มองไม่เห็นตัวเอง จึงจงใจแลบลิ้นปลิ้นตาทำหน้าผีใส่เขา

ทางฝั่งตระกูลฉู่ สองพ่อลูกฉู่สงกับฉู่เสวี่ยกำลังอยู่ในห้องลับแห่งหนึ่ง

หน้าต่างห้องถูกผ้าม่านปิดไว้อย่างมิดชิด ภายในห้องเต็มไปด้วยของเล่นและของกินที่เด็กชอบ ตรงกลางผนังทิศตะวันตกมีผีเด็กสองตนตั้งอยู่

ปลายนิ้วของฉู่เสวี่ยถูกสะกิดจนเลือดหยดลงในชาม ของสิ่งนี้จำเป็นต้องใช้เลือดสดเซ่นไหว้ เธอรู้สึกหนาวสันหลังวาบขึ้นมา:

"พ่อคะ ทำแบบนี้จะได้ผลจริงๆ เหรอคะ จะไม่มีปัญหาอะไรแน่นะ"

ฉู่สงเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ "แกวางใจเถอะ อาจารย์ชาวไทยคนนี้เก่งมาก คนมีชื่อเสียงตั้งเยอะแยะต่างก็มาบูชาผีเด็กจากเขา ป้าของแกก็บูชาผีเด็กจากอาจารย์คนนี้แหละ ถึงทำให้ลุงของแกหลงจนโงหัวไม่ขึ้น น่าเชื่อถือสุดๆ แล้ว"

ฉู่เสวี่ยรู้ว่าคุณลุงดีกับคุณป้ามาก เมื่อก่อนเธอเคยอิจฉาด้วยซ้ำ แต่เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกว่าเบื้องหลังเป็นเพราะเรื่องนี้

เดิมทีฉู่สงกะจะบูชามาแค่ตนเดียว แต่พอรู้ว่าซ่งอี้เป็นประธานของเคดี ไฟแนนซ์ เขาก็ไม่อยากปล่อยซ่งอี้ให้หลุดมือไปเช่นกัน

"พ้นคืนนี้ไป ไม่ว่าจะเป็นลู่เซียวหรือซ่งอี้ ทั้งคู่ก็ต้องหลงรักแกจนหัวปักหัวปำ ถึงตอนนั้นแกจะชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ได้เลย"

ตอนแรกฉู่เสวี่ยค่อนข้างหวาดกลัว แต่พอนึกถึงคำพูดของพ่อ หากทำสำเร็จขึ้นมาจริงๆ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ถือว่าคุ้มค่าทั้งนั้น

ที่บ้านของซ่งอี้ ลู่เซียวส่งวิดีโอคอลผ่านวีแชตมาหาซ่งอี้

สถานการณ์ทางฝั่งลู่เซียวก็แทบไม่ต่างจากซ่งอี้ พอกลับถึงบ้าน เขาก็เห็นผีเด็กหน้าตาอัปลักษณ์ตนหนึ่งยืนแยกเขี้ยวใส่อยู่บนเตียง

ทันทีที่รับสาย ลู่เซียวก็ยกมือขึ้น "นายดูนี่สิ"

ซ่งอี้มองไปที่หน้าจอ ลู่เซียวทำท่ากำหมัดไว้แน่น แต่มือกลับว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย

"อะไรเหรอครับ"

ลู่เซียวมองมือตัวเอง อ้อ จริงด้วย พวกเขาคุยวิดีโอคอลผ่านวีแชต กล้องถ่ายไม่ติดสิ่งพวกนี้

ลู่เซียวจึงวางสายวีแชต แล้วใช้วิดีโอคอลของระบบโทรหาซ่งอี้อีกครั้ง คราวนี้ซ่งอี้มองเห็นแล้ว

ในมือของลู่เซียวคว้าขาข้างหนึ่งไว้ ผีเด็กถูกหิ้วห้อยหัวต่องแต่งอยู่ในมือ พลางแยกเขี้ยวยิงฟันขู่ฟ่อใส่เขา

ซ่งอี้ยิ้มขำ จากนั้นก็หิ้วผีเด็กที่ถูกหุนเทียนหลิงมัดแน่นจนเหมือนดักแด้ขึ้นมาโชว์ให้ลู่เซียวดูบ้าง

"บังเอิญจัง ผมก็มีเหมือนกัน"

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม ใครเป็นคนทำย่อมชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยปาก

ลู่เซียวมองดูผีเด็กฝั่งซ่งอี้ที่มีสภาพน่าเวทนากว่าตัวในมือเขาอย่างเห็นได้ชัด:

"แต่นายก็ลงมือหนักเกินไปมั้ยเนี่ย ทำไมต้องทุบตีเด็กด้วยล่ะ"

ผีเด็กในมือของซ่งอี้เบ้าตาเขียวช้ำทั้งสองข้าง อ้าปากกว้างร้องไห้โฮไม่หยุด

ซ่งอี้รีบแก้ตัวทันควัน "นี่ไม่ใช่ฝีมือผมนะ เรื่องของเด็กก็ต้องให้เด็กเคลียร์กันเองสิครับ"

เจ้าตัวเล็กนี่เข้ามาป่วนในบ้านไม่พอ ยังวิ่งพล่านไปทั่ว เขาเลยปล่อยเสี่ยวเป่าออกมา พอเสี่ยวเป่าจับตัวได้ก็ซัดเข้าไปสองหมัดเน้นๆ

"ลูกชายผมต่อยเองแหละ ถ้าไม่ได้ห้ามไว้ ผีเด็กนี่คงโดนซ้อมจนวิญญาณแตกกระเจิงไปแล้ว"

ลู่เซียว: "นายมีลูกชายด้วยเหรอ"

ซ่งอี้แพนกล้องไปทางเสี่ยวเป่าที่กำลังนั่งต่อเลโก้อยู่ให้ลู่เซียวดู "น่ารักใช่มั้ยครับ ปีนี้อายุร้อยหกสิบหกปีแล้ว"

ลู่เซียว: "!!! นายแน่ใจนะว่านี่ลูกชายนาย ไม่ใช่คุณทวดน่ะ"

เจ้าตัวที่อยู่ในมือของลู่เซียวยังดิ้นพล่านไม่ยอมอยู่นิ่งแม้จะถูกจับขาไว้ ลู่เซียวเลยจัดการมัดแล้วโยนไปข้างหนึ่งก่อน "นายจะเอายังไงต่อ"

ซ่งอี้ยักไหล่ "จะทำยังไงได้ล่ะครับ มาจากไหนก็ส่งกลับไปที่นั่นสิ ในเมื่อเธอชอบเลี้ยงเด็กนัก ก็ให้เธอเลี้ยงไปตลอดชีวิตเลยแล้วกัน"

ลู่เซียวส่งเสียงเดาะลิ้นสองที ถ้าของพรรค์นี้ตามติดใครไปตลอดชีวิต มีหวังได้หมดเนื้อหมดตัวล่มจมกันพอดี

"ความคิดเข้าท่า งั้นก็ส่งกลับไปเลย"

ทั้งคู่คุยวางสาย ซ่งอี้แก้ผ้าหุนเทียนหลิงออก จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังหลอกล่อเด็ก:

"เห็นแล้วใช่ไหมว่าบ้านผมมีเด็กแล้ว ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอนะ พอกลับไปก็อยู่แต่ในบ้านหลังนั้นซะ อย่าออกมาเพ่นพ่านอีกล่ะ ตกลงไหมครับ"

ผีเด็กพูดด้วยความหวาดกลัว "วาลา วาลา วาลา"

ซ่งอี้พยักหน้ารับ "ดีมาก ถ้าผมเห็นว่าเธอแอบออกมาอีกล่ะก็ ผมจะให้ลูกชายซ้อมเธอแน่"

พอผีเด็กเหลือบมองเสี่ยวเป่าก็ยิ่งขวัญผวา รีบหันหลังเผ่นแน่บหายวับไปทันที

ตัวที่อยู่ทางฝั่งลู่เซียวก็ถูกไล่ตะเพิดกลับไปเช่นกัน

ที่วิลลาตระกูลฉู่ ฉู่เสวี่ยยังคงนอนหลับฝันหวาน เธอคิดว่าขอแค่ตื่นขึ้นมาพรุ่งนี้ ทั้งลู่เซียวและซ่งอี้จะต้องมายอมสยบอยู่แทบเท้าเธอ

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉู่เสวี่ยตื่นมาอย่างไม่ค่อยสดชื่น อาจเพราะเปิดแอร์เย็นเกินไปจนเป็นหวัด เธอเดินไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ กะว่าจะแต่งตัวให้สวยสะบัดในวันนี้ ทว่าพอจรดหวีสางผมลงไปทีเดียว เส้นผมกระจุกเบ้อเริ่มก็หลุดติดขึ้นมาทันตา

พอเห็นผมกระจุกใหญ่ติดอยู่บนหวี ฉู่เสวี่ยก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

เธอแทบไม่เชื่อว่านั่นคือผมของตัวเอง แต่พอลองหวีซ้ำอีกรอบ เส้นผมก็หลุดติดมาอีกกำมือใหญ่

เธอวางหวีลงแล้วเอามือลูบผมอย่างลนลาน ปรากฏว่าผมยาวสลวยถึงเอวที่อุตส่าห์บำรุงดูแลมาหลายปีร่วงกราวลงมาราวกับสายน้ำ จนบางเฉียบไม่ต่างจากโปรแกรมเมอร์ที่กรำงานหนักมายี่สิบปี ถึงขั้นตรงกลางหัวล้านเลี่ยนเตียนโล่งเป็นไข่ดาวเลยทีเดียว

ฉู่เสวี่ยกรีดร้องลั่น ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!

เธอรีบวิ่งโร่ไปหาพ่อ แต่สภาพของพ่อก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากันสักเท่าไร

เดิมทีฉู่สงก็ผมน้อยอยู่แล้ว มาตอนนี้บนกระหม่อมถึงกับเหลือเส้นผมหร็อมแหร็มอยู่แค่สองเส้น

ขอบตาของฉู่สงดำคล้ำ ถุงใต้ตาบวมเป่ง ดูอิดโรยไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว

ฉู่เสวี่ยร้องไห้น้ำตานองหน้าพลางละล่ำละลักถามฉู่สง "คุณพ่อคะ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้"

แวบแรกฉู่สงสงสัยว่าสองพ่อลูกอาจจะโดนวางยาพิษเข้าให้แล้ว แต่อาหารที่เหลือพวกเขาก็เอาให้คนรับใช้กิน ซึ่งคนรับใช้กลับไม่มีอาการผิดปกติอะไรเลยสักนิด

คิดหาเหตุผลสารพัดก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก จนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นห้องที่ใช้เลี้ยงผีเด็ก หัวใจของฉู่สงก็พลันหล่นวูบ

หรือว่าจะเป็น... คงไม่ใช่หรอกมั้ง

ฉู่เสวี่ยมองตามสายตาพ่อ เธอพลันนึกถึงตอนที่ไปทำพิธีเชิญผีเด็กมากับคุณพ่อขึ้นมาได้ ท่านปรมาจารย์คนนั้นเคยบอกไว้ว่า หากเลี้ยงดูผีเด็กไม่ดีจะต้องถูกของย้อนเข้าตัว

"คุณพ่อคะ หรือว่าจะเป็น..."

ฉู่สงเองก็ร้อนใจไม่แพ้กัน "ไม่น่าใช่สิ ทุกอย่างเราก็ทำตามที่ท่านปรมาจารย์บอกเป๊ะๆ เลยนี่นา"