ตอนที่ 59 กลายเป็นเด็ก 6 ขวบไปแล้ว

ทั้งสองคนรีบไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลก่อน ผลตรวจกลับพบว่าร่างกายปกติดีทุกอย่าง สุดท้ายเมื่อจนปัญญา ฉู่สงกับฉู่เสวี่ยจึงตีตั๋วบินไปหาท่านปรมาจารย์ในวันนั้นทันที

พอไปถึงเมืองไทย ท่านปรมาจารย์แทบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าสองคนนี้เป็นใคร

ข้างกายท่านปรมาจารย์มีล่ามคอยแปลให้โดยเฉพาะ ฉู่สงจึงเปิดปากพูดตรง ๆ ทันทีว่า

"ท่านปรมาจารย์ ท่านดูสิครับว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น"

ท่านปรมาจารย์เพ่งมองคนทั้งสอง ก่อนจะพบว่าผีเด็กที่พวกเขาบูชาไปนั้นไม่ได้ไปเกาะติดเป้าหมาย แต่กลับวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในบ้านของพวกเขาเอง

พอได้ยินท่านปรมาจารย์บอกแบบนั้น ฉู่สงก็แทบช็อก เขารู้ดีว่าเรื่องพรรค์นี้ร้ายแรงแค่ไหน

ฉู่สง "ท่านปรมาจารย์ พวกเราไม่อยากเลี้ยงแล้วครับ ท่านช่วยรับกลับไปเถอะ"

ท่านปรมาจารย์นึกแปลกใจ ผีเด็กน่ะซุกซนก็จริง แต่ก็ไม่น่าจะเฮี้ยนถึงขนาดนี้นี่นา

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อยากเลี้ยงต่อแล้ว ก็รับกลับมาแล้วกัน

ปรากฏว่าพอท่านปรมาจารย์เริ่มทำพิธีไปได้ครู่เดียว เหงื่อกาฬก็เริ่มผุดซึมเต็มศีรษะ

"ระ...เรียกกลับมาไม่ได้แล้ว"

หัวใจของฉู่สงกระตุกวูบ "ที่ว่าเรียกกลับมาไม่ได้นี่หมายความว่ายังไงครับ"

เรื่องของเรื่องคือ ก่อนที่ลู่เซียวจะปล่อยตัวไป เขากลัวว่าพวกไอ้ตัวกะเปี๊ยกจะไม่เข็ดแล้วย้อนกลับมาก่อกวนอีก เลยจัดแถมให้อย่างสาสมไปคนละชุดใหญ่

ผีเด็กทั้งสองตนเดิมทีก็เฮี้ยนจัดอยู่แล้ว คราวนี้ยิ่งทวีความแค้นจนแทบคุคลั่ง หากยังไม่ได้ระบายโทสะจนหนำใจ มีหรือจะยอมกลับมาง่าย ๆ

ฉู่สงนึกในใจว่าคราวนี้จบเห่แน่ ส่วนฉู่เสวี่ยก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนน้ำตานองหน้า

"พ่อคะ ไอ้ตัวพรรค์นี้คงไม่ได้จะตามติดพวกเราไปตลอดชีวิตหรอกใช่ไหมคะ"

ฉู่สงทั้งโกรธทั้งเดือดดาล เขาเสียเงินไปตั้งมากมาย ไม่ได้ผลตามที่ต้องการก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงขั้นย้อนกลับมาเล่นงานตัวเอง ใครจะไปยอมรับได้

"ท่านปรมาจารย์ เรื่องนี้ท่านต้องช่วยพวกเราแก้นะครับ ถ้าท่านไม่ยอมช่วยแก้ให้ พวกเราก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น!"

ท่านปรมาจารย์มองคนทั้งคู่ รู้ดีว่าสองพ่อลูกนี่ไม่ใช่จะยอมจบง่าย ๆ และเขาก็ไม่อยากให้มาโวยวายอาละวาดจนเสียการทำมาหากินของตัวเอง

ท่านปรมาจารย์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "พวกเขาไม่ตามรังควานพวกคุณไปตลอดหรอก เพียงแต่ตอนนี้แรงอาฆาตหนาแน่นเกินไป ฉันถึงเรียกกลับมาไม่ได้ คงต้องรอให้ผ่านไปสักระยะหนึ่งก่อน"

ฉู่สงร้อนใจจนแทบนั่งไม่ติด แค่คืนเดียวสภาพพวกเขายังเละเทะขนาดนี้ ขืนต้องรอไปอีกระยะหนึ่ง มีหวังได้พังพินาศกันพอดี

"ต้องใช้เวลานานแค่ไหนครับ พวกเราคงรอไม่ได้นานขนาดนั้นหรอกนะ"

ท่านปรมาจารย์ "อย่างน้อยก็ต้องหนึ่งสัปดาห์"

ฉู่สงกับฉู่เสวี่ยแทบจะปล่อยโฮออกมา โดยเฉพาะฉู่เสวี่ยที่ผมร่วงจนแทบเกลี้ยงหัว "พ่อคะ หนูไม่อยากหัวล้านนะ"

ฉู่สงเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น แต่ถ้าไม่รอก็ไม่มีหนทางอื่นแล้ว "ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็จะไม่ไปไหน รออยู่ที่นี่จนครบหนึ่งสัปดาห์ ให้ท่านปรมาจารย์รับพวกมันกลับไป"

สองพ่อลูกตระกูลฉู่ตั้งใจจะปักหลักพักอยู่ที่เมืองไทยก่อน แต่ทันทีที่พวกเขาก้าวพ้นประตูไป ท่านปรมาจารย์ก็หันไปสั่งคนเฝ้าประตูทันทีว่า

"คราวหน้าถ้าเจอสองคนนี้อีก อย่าปล่อยให้เข้ามาเด็ดขาด"

เขารู้ขีดความสามารถของตัวเองดี เรียกกลับมาไม่ได้ก็คือหมดปัญญาแล้ว

เรื่องนี้จะมาโทษเขาไม่ได้ ตอนนั้นเป็นพวกมันเองที่ดึงดันจะเชิญกลับไปให้ได้

คนเฝ้าประตู "แล้วถ้าพวกเขามาโวยวายล่ะครับ"

ท่านปรมาจารย์ "โวยวายได้ไม่กี่วันก็ต้องเผ่นกลับประเทศไปเอง ของที่เขาเลี้ยงไว้เขารู้ดีที่สุด ช่วยคนอาจจะไม่แน่ แต่ถ้าเรื่องก่อกวนทำลายคนล่ะก็ รับประกันว่าเห็นผลชัวร์"

วันที่สอง สองพ่อลูกตระกูลฉู่มาหา คนเฝ้าประตูก็บอกว่าท่านปรมาจารย์ไม่อยู่ วันที่สามมาอีก ก็ได้คำตอบแบบเดิม จนกระทั่งวันที่สี่ ทั้งสองถึงเพิ่งเอะใจว่า ท่านปรมาจารย์กำลังจงใจหลบหน้าพวกเขาชัด ๆ

ฉู่สงเริ่มรู้ตัวแล้วว่า ปัญหาเรื่องนี้ท่านปรมาจารย์คงแก้ไม่ได้ ถึงได้คิดจะปัดสวะให้พ้นตัว

ขืนเป็นแบบนี้ไม่ได้การ หลายวันนี้พวกเขาก็ซวยซ้ำซวยซ้อนพออยู่แล้ว ถ้าปล่อยให้ไอ้ตัวพรรค์นี้ตามติดไปตลอดชีวิต มีหวังได้พินาศย่อยยับแน่

ฉู่สงกับฉู่เสวี่ยจึงปักหลักเฝ้าหน้าบ้านท่านปรมาจารย์ ไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายจะไม่ออกนอกบ้านไปชั่วชีวิต

ท่านปรมาจารย์มองดูภาพข้างนอกผ่านกล้องวงจรปิด ลูกศิษย์จึงเอ่ยขึ้นว่า "อาจารย์ครับ พวกเขาทำแบบนี้จะส่งผลกระทบต่อพวกเรานะครับ"

ท่านปรมาจารย์ส่ายหน้า "อย่างมากแค่วันเดียวพวกเขาก็ต้องไปแล้ว"

แล้วก็เป็นจริงดังที่ท่านปรมาจารย์พูดไว้ วันรุ่งขึ้นพวกเขาก็ต้องรีบบินกลับประเทศอย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อบริษัทถูกตรวจพบว่าเลี่ยงภาษี ซ้ำร้ายพนักงานยังออกมาแฉเรื่องผู้บริหารระดับสูงล่วงละเมิดทางเพศอีกด้วย

ราคาหุ้นของบริษัทดิ่งเหว และสุดท้าย... ก็ล้มละลาย

หลังจากซ่งอี้ส่งผีเด็กกลับไปแล้ว เขาก็กลับมายังล็อบบี้เกมสยองขวัญเพื่อรอให้เกมรอบใหม่เริ่มต้นขึ้น

เขาเปิดแผนที่ครอบจักรวาลขึ้นมาก่อน ใช้แต้มปลดล็อกอุปกรณ์ไปไม่น้อย ทั้งยังขยายพื้นที่ออกไปอีก 50 ตารางกิโลเมตร

โจวยวี่เหยียนกับหลัวเฟยสองพี่น้องพากันไปเดินห้าง ตอนที่ซ่งอี้กำลังจะปิดแผนที่ครอบจักรวาล เขากลับพบความผิดปกติบางอย่าง นอกจากวิลลาหลังเล็กที่โจวยวี่เหยียนกับหลัวเฟยพักอยู่แล้ว ยังมีวิลลาหลังที่สามที่แสดงสถานะว่ามีคนอยู่อาศัย

ซ่งอี้เคาะหน้าต่างวิลลา พอหน้าต่างเปิดออก เงาในชุดคลุมตัวโคร่งสีขาวก็มุดตัวออกมา

ซ่งอี้: ???

"นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

เงารู้สึกผิดและประหม่าอยู่บ้าง ตอนแรกที่เห็นซ่งอี้อัญเชิญพวกโจวยวี่เหยียนออกมา เขาก็เดาได้ทันทีว่าซ่งอี้ต้องมีไอเทมสำหรับกักเก็บ NPC แน่ ๆ เลยไปล่อหลอกให้เสี่ยวเป่าพาตนตามมาด้วย

"แหะ ๆ สวัสดีครับบอส ผมเป็นคนสวนที่เพิ่งมาใหม่ของชุมชน มีหน้าที่ดูแลตัดแต่งพื้นที่สีเขียวในเมืองเล็ก ๆ นี้น่ะครับ"

ซ่งอี้ถึงกับพูดไม่ออก แต่พอมองดูดี ๆ พื้นที่สีเขียวของเมืองเล็ก ๆ นี้ก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจริง ๆ มีไม้ดัดรูปสัตว์เพิ่มขึ้นมาตั้งหลายต้น

เสี่ยวเป่าชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่าง ดูท่าทางเขาจะชอบเงาอยู่ไม่น้อย แถมคุณอาเงายังทำชิงช้าให้เขาอีกตัวหนึ่งด้วย "คุณอาเงาจะเล่นเป็นเพื่อนผมฮะ"

เงากลัวซ่งอี้จะไล่ตนออกไปเหลือเกิน จึงรีบปั้นหน้าประจบประแจงสุดชีวิต

ซ่งอี้: เอาเถอะ ในเมื่อลูกชอบ ก็ให้อยู่เป็นเพื่อนเล่นแล้วกัน

"อยู่เล่นเป็นเพื่อนเสี่ยวเป่าให้ดีล่ะ"

พอได้ยินแบบนั้น เงาม็รู้ทันทีว่าซ่งอี้ใจอ่อนแล้ว จึงรีบตอบรับอย่างตื่นเต้น "วางใจได้เลยครับ ผมจะดูแลนายน้อยเป็นอย่างดีแน่นอน"

ซ่งอี้ปิดแผนที่ครอบจักรวาล แล้วใช้แต้มต่ออายุขัยให้ตัวเองอีก 20 ปี จากนั้นก็เปิดดูในมอลล์อยู่นานสองนานเพื่อซื้อของที่ตนสนใจมาจำนวนหนึ่ง

นั่งทำอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่แบบนั้น ไม่นานเวลาก็ล่วงเลยจนเกมใกล้จะเริ่ม

พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนของเถาเถา ซ่งอี้ก็ลุกขึ้นยืน

เกมนับถอยหลัง 5, 4, 3, 2, 1 เสียงสัญญาณดัง ติ๊ด ผู้เล่นเข้าสู่เกม

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นตรงหน้า สองวินาทีต่อมา ซ่งอี้ก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทันทีที่สายตาปรับเข้ากับแสงจ้าได้ เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

เขารู้สึกว่ามือเท้าเย็นเฉียบ แต่ทั่วทั้งตัวกลับร้อนรุม ๆ

เขาตั้งท่าจะยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง แต่พอยกขึ้นมา ก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ

หือ? มือเป็นอะไรไปเนี่ย... มือคู่น้อยที่อวบอ้วนกำลังแช่อยู่ในกะละมังซักผ้า

ใกล้ ๆ กันนั้น มีหญิงวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่งในชุดสูทสีเทาอมเบจ ใบหน้าอูมหนาดูเหี้ยมเกรียม กำลังฟาดฝ่ามือลงบนตัวเด็กหญิงวัยเจ็ดแปดขวบข้าง ๆ เขาฉาดใหญ่

"รีบ ๆ ซักเข้า! ยังคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์อยู่อีกเรอะ ถูกส่งมาบ้านเด็กกำพร้าแล้วก็คือโดนทิ้งนั่นแหละ รีบทำงานเข้า!"

เวลาหยุดนิ่ง ข้อมูลเกมกำลังโหลดเข้าสู่ระบบ

หมายเลขเกม: 2312

ระดับ: S

จำนวนผู้เข้าร่วม: 7

ผู้เล่นซ่งอี้: เด็กกำพร้าที่เพิ่งมาใหม่ของบ้านเด็กกำพร้า

อายุ: 6 ขวบ