ตอนที่ 60 เรื่องราวที่สี่ ทายาทสาวตัวจริงผู้ถูกสับเปลี่ยนในบ

ตอนที่เจียงถงลืมตาดูโลก หลินจิ้งเพื่อนสนิทของแม่เธอติดสินบนหมอจนทำให้แม่ของเจียงถงตกเลือดตอนคลอดจนเสียชีวิต ซ้ำยังกุเรื่องว่าทารกตายตั้งแต่คลอด แต่แท้จริงแล้วกลับส่งเด็กไปที่บ้านเด็กกำพร้าเซิ่งซินของจ้าวเหม่ยเจวียนผู้เป็นแม่ของตัวเอง

ครึ่งปีต่อมา หลินจิ้งพาลูกสาววัยหนึ่งขวบแต่งงานกับพ่อของเจียงถง พ่อของเจียงถงรักใคร่ดูแลเด็กคนนั้นราวกับลูกแท้ๆ แต่ลูกสาวของหลินจิ้งป่วยเป็นโรคหัวใจมาตั้งแต่เด็ก หลินจิ้งจึงวางแผนจะเอาหัวใจของเจียงถงมาเปลี่ยนให้ลูกสาวตัวเอง

ภารกิจในครั้งนี้คือเอาชีวิตรอดในบทละครให้ครบห้าวัน

คำแนะนำด้วยความหวังดี: ว่ากันว่าที่บ้านเด็กกำพร้าเซิ่งซิน พอถึงเวลาเที่ยงคืนของทุกวัน ผู้อำนวยการจะกลายร่างเป็นผีมาจับคนที่ไม่เชื่อฟังไปกิน

เกมรอบนี้ผู้เล่นทุกคนจะได้รับแต้มรางวัลคนละ 80 แต้ม (80 แต้มนี้ใช้ได้เฉพาะในเกมเท่านั้น เมื่อจบเกมจะถูกล้างทิ้งทั้งหมด) ขอให้ผู้เล่นเลือกซื้อไอเทม เกมจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการในอีกห้านาที

เกมรอบนี้มีผู้เล่นทั้งหมดเจ็ดคน โดยสี่คนเป็นเด็กในบ้านเด็กกำพร้าเซิ่งซิน นอกจากนี้ยังมีพี่เลี้ยงเด็กหนึ่งคน พ่อครัวหนึ่งคน และผู้ช่วยผู้อำนวยการอีกหนึ่งคน

ผู้เล่นหยางเล่อเล่อ: อายุ 13 ปี

ผู้เล่นซูช่าง: อายุ 10 ปี

ผู้เล่นจ้าวซิน: อายุ 14 ปี

ผู้เล่นซ่งอี้: อายุ 6 ขวบ

ผู้เล่นวังหนาน: พ่อครัวบ้านเด็กกำพร้า

ผู้เล่นหลูเสวี่ย: พี่เลี้ยงบ้านเด็กกำพร้า

ผู้เล่นเฝิงหลุน: ผู้ช่วยผู้อำนวยการ

ในรอบนี้ ซ่งอี้มีเลเวล 13 ส่วนผู้เล่นคนอื่นๆ เลเวล 20 ขึ้นไปกันหมด

ผู้เล่นที่มีเลเวลสูงสุดคือซูช่าง เลเวล 33

เดิมทีทุกคนคิดอยากจะแลกเงินหยวนอยู่เหมือนกัน เพราะในสถานที่อย่างบ้านเด็กกำพร้า ทุกคนน่าจะยากจนกันหมด เงินน่าจะช่วยแก้ปัญหาได้ตั้งหลายอย่าง

แต่พอเห็น "คำแนะนำด้วยความหวังดี" ข้อสุดท้ายเข้า ทุกคนก็พากันถอดใจ

ระหว่างเงินกับชีวิต ทุกคนเลือกที่จะรักษาชีวิตไว้ก่อน

แต้ม 80 แต้มสามารถแลกซื้อยันต์คุ้มภัยได้หนึ่งแผ่น ซึ่งคุ้มครองให้ผู้เล่นปลอดภัยได้หนึ่งคืน

ถึงแม้จะมีทั้งหมดห้าวัน แต่รอดไปได้สักวันก็ยังดี

ในการตัดสินใจขั้นสุดท้าย บางคนแลกถุงเลือด บางคนแลกยันต์คุ้มภัย แต่ซ่งอี้ก็ยังคงแลกเงินหยวนตามเดิม

รอบนี้เขาแลกมาแปดสิบล้าน

หลังผ่านไปหลายเกม ระบบเถาเถาได้รวบรวมบิ๊กดาต้าจากทุกฝ่าย แล้วพบว่าผู้เล่น 99% มักจะแลกของช่วยเอาชีวิตรอด ส่วนอีก 1% ที่เหลือจะแลกของเพิ่มพลังให้ตัวเอง

อย่างเช่นถุงเลือด ยันต์คุ้มภัย กระบี่สังหารผีแบบใช้แล้วทิ้ง ผ้าคลุมล่องหน ยาเพิ่มพลังกาย และอื่นๆ

แต่ตลอดหลายเกมที่ผ่านมา สิ่งที่ซ่งอี้แลกมากที่สุดกลับเป็นเงิน

เถาเถาสงสัย: [ซ่งอี้ ในโลกความเป็นจริงคุณก็รวยขนาดนั้นแล้ว ทำไมพอมาที่นี่ยังต้องแลกเงินอีกล่ะ]

ซ่งอี้ไม่คิดว่าเถาเถาจะถามคำถามนี้ เขาจึงพูดขึ้นว่า

"มันแปลกตรงไหนล่ะ ก็เพราะผมรวยน่ะสิ ถึงได้รู้ว่าเงินแก้ปัญหา 99% บนโลกใบนี้ได้"

เถาเถา: ??? [ประโยคนี้ฉันรู้ อีก 1% ที่เหลือคือความรักใช่ไหม เงินซื้อความรักไม่ได้]

เมื่อได้ยินน้ำเสียงของเถาเถาที่เปี่ยมไปด้วยความเทิดทูนในความรัก แม้จะทำใจลำบากอยู่บ้าง แต่ซ่งอี้ก็ยังอยากจะบอกเถาเถาว่า

"เด็กโง่ เงินซื้อความรักไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าไม่มีเงินแล้วจะได้ความรักมาครองสักหน่อย"

"เอาเป็นว่า คุณไปลบพวกซีรีส์รักโรแมนติกในหัวทิ้งเถอะ ผมรู้สึกว่ามันชักจะส่งผลกระทบต่อไอคิวคุณเข้าแล้วสิ"

เถาเถาเบะปาก

ห้านาทีต่อมา เวลาเริ่มเดินต่ออีกครั้ง

ห้องไลฟ์หมายเลขเจ็ดเปิดได้ไม่ถึงสองนาที ก็มีผู้ชมหลั่งไหลเข้ามามากกว่าสามล้านคน โดยสองในสามของคนกลุ่มนี้กดติดตามช่องไว้เพื่อมาดูหนุ่มหล่ออย่างซ่งอี้โดยเฉพาะ

[มาแล้ววว เกมรอบใหม่เริ่มแล้ว มาดูพี่อี้ของฉันถล่มยับทั้งกระดาน]

[เหอะ ฉันสงสัยว่าระบบจงใจเล่นงานซ่งอี้แน่ๆ นี่เพิ่งเป็นเกมรอบที่ 4 ของเขาเองนะ แต่ได้ระดับ S แล้วเนี่ยนะ]

[ว่าแต่ เกมเริ่มมา 5 นาทีแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมซ่งอี้ยังไม่ออกมาอีกล่ะ]

[เธอดูดีๆ สิ ซ่งอี้ออกมาแล้วต่างหาก]

[หือ? ซ่งอี้ไซส์มินิ!]

บนสนามหญ้าหลังบ้านเด็กกำพร้าเซิ่งซิน เด็กสิบคนยืนเรียงแถวกัน ตรงหน้าเด็กแต่ละคนมีกะละมังใบใหญ่วางอยู่ ในนั้นมีทั้งผ้าปูที่นอนและปลอกผ้านวมยัดแน่นเอี้ยด บางคนเป็นเสื้อผ้ากับถุงเท้า ส่วนเด็กบางคนตรงหน้ากลับเป็นกองรองเท้าพะเนินเทินทึก

ซ่งอี้กลายเป็นผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดในรอบนี้ กะละมังตรงหน้าเขาเต็มไปด้วยถุงเท้าเหม็นหึ่งกองโต

จ้าวเหม่ยเจวียนผู้เป็นผู้อำนวยการนั่งอยู่ในร่มคอยจับตาดู ไม่ยอมให้ใครอู้งาน

เจียงถง ตัวเอกตามบทละครยืนอยู่ทางขวามือของเขาพอดี

เจียงถงในวัยสิบสองปีผอมแห้งจนเห็นกระดูก ใบหน้าเล็กขนาดเท่าฝ่ามือราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ดวงตากลมโตแสนสวยคู่นั้นทอดมองซ่งอี้ด้วยความห่วงใย

ร่างที่ซ่งอี้ได้รับบทบาทในครั้งนี้เพิ่งป่วยหนักไปเมื่อคืน เช้าวันนี้จึงยังมีไข้ต่ำ ๆ อยู่ เจียงถงแอบหยิบถุงเท้าจากกะละมังของซ่งอี้มาใส่กะละมังตัวเองไปหลายคู่ หวังจะช่วยแบ่งเบาภาระให้เขา

แต่เดิมทีร่างกายของเจียงถงก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว ตอนลุกขึ้นจะเอาผ้าไปตาก เธอจึงต้องหยุดพักไปชั่วครู่เพราะเกิดภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ

ทันใดนั้น ไม้เรียวในมือของจ้าวเหม่ยเจวียนก็ฟาดลงบนตัวเจียงถงดัง "เพียะ"

"นังเด็กสารเลว ตัวแค่นี้ริอ่านจะอู้งานแล้วเหรอ"

ตาของเจียงถงพร่ามัวไปหมด เธอไม่ได้ตั้งใจจะอู้เลย แต่หน้ามืดจนมองแทบไม่เห็นจริง ๆ จึงต้องหยุดพักปรับสายตาสักครู่

"ผู้อำนวยการคะ หนูไม่ได้อู้นะคะ หนูแค่น้ำตาลต่ำจนหน้ามืด ขอพักแป๊บเดียวค่ะ"

ใบหน้าของเจียงถงซีดเซียว แค่เหลือบมองแวบเดียวก็รู้ว่าร่างกายอ่อนแอและขาดสารอาหาร

แต่พอจ้าวเหม่ยเจวียนได้ยินเจียงถงพูดแบบนั้น นอกจากจะไม่ยอมให้พักแล้ว ยังกระหน่ำฟาดไม้เรียวลงมาอย่างบ้าคลั่งกว่าเดิม

"ขี้เกียจก็คือขี้เกียจ ยังจะมาหาข้ออ้างอีก!"

ข้างบ้านเด็กกำพร้าเซิ่งซินคือวิลล่าของตระกูลเจียง จากชานพักบันไดชั้นสอง หลินจิ้งสามารถมองเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในสวนหลังบ้านเด็กกำพร้าได้อย่างชัดเจน

เมื่อเห็นเจียงถงถูกแม่ของตนใช้ไม้เรียวเฆี่ยนตี เธอกลับมองเหมือนเป็นเรื่องสนุก สายตาเต็มไปด้วยความสะใจ

เธอลงมือฆ่าแม่ของเจียงถงที่เคยดูแลเธอราวกับพี่น้องร่วมสายเลือด แย่งพ่อของเจียงถงไป ซ้ำยังทำให้เจียงถงกลายเป็นเด็กกำพร้าไร้พ่อขาดแม่มาตั้งแต่เด็ก

เธอเฝ้ามองแม่แท้ ๆ ของตนก่นด่าทุบตีเจียงถง ให้ลูกสาวตัวเองแย่งทุกอย่างที่เป็นของเจียงถงไป ทำให้พ่อลูกคู่นั้นได้เจอกันทุกวันแต่จำกันไม่ได้ มิหนำซ้ำยังคิดจะเอาหัวใจของเจียงถงมาให้ลูกสาวของเธออีก เธอทำเรื่องชั่วช้าสารพัดถึงขนาดนี้ แต่ในใจกลับไม่เคยนึกละอายหรือรู้สึกผิดต่อคนที่เธอทำร้ายเลยแม้แต่น้อย

ผู้เล่นจ้าวซินกับผู้เล่นหยางเล่อเล่ออายุมากที่สุดในบรรดาเด็กกลุ่มนี้ ทั้งคู่จึงพอจะมีประสบการณ์รับมือมากกว่าคนอื่นอยู่บ้าง

พอเห็นเจียงถงโดนตี ทั้งสองก็รีบพุ่งเข้าไปห้ามทันที

จ้าวซินกับหยางเล่อเล่อรีบเข้าไปขวางหน้าจ้าวเหม่ยเจวียนเอาไว้

จ้าวซิน "ผู้อำนวยการใจเย็นก่อนครับ โกรธไปเดี๋ยวจะเสียสุขภาพเปล่า ๆ เสื้อผ้าแค่นี้เอง เดี๋ยววันนี้พวกเราจัดการซักให้สะอาดเอี่ยมเลยครับ"

หยางเล่อเล่อ "ใช่แล้วค่ะผู้อำนวยการ วันนี้แดดร้อนขนาดนี้ ท่านไปนั่งพักรับลมใต้ร่มไม้เถอะค่ะ ที่เหลือปล่อยเป็นหน้าที่พวกเราเอง"

จ้าวซินกับหยางเล่อเล่อพยายามพูดจาประจบเอาใจจ้าวเหม่ยเจวียนเพื่อให้ยอมปล่อยเจียงถงไป เผื่อทำแบบนี้แล้วเจียงถงจะซาบซึ้งใจจนยอมมอบกล่องเซอร์ไพรส์ที่ซ่อนอยู่ให้พวกเขาบ้าง

ทั้งสองคิดว่าคำพูดตัวเองลื่นไหลประนีประนอมได้ดีแล้ว แต่ใครจะคิดว่าจ้าวเหม่ยเจวียนจะไม่เล่นด้วยเลยสักนิด ซ้ำยังหวดไม้เรียวใส่ทั้งคู่ไปพร้อมกันในทันที

"ให้ท้ายหน่อยชักจะเอาใหญ่แล้วนะ งานตัวเองทำเสร็จแค่กระจึ๋งเดียว ริอ่านจะมาออกหน้าแทนคนอื่นเรอะ!"

"รีบไสหัวไปทำงานเดี๋ยวนี้!"

ไม้เรียวที่ฟาดลงมาเต็มแรงทำเอาทั้งจ้าวซินและหยางเล่อเล่อถึงกับซี้ดปากด้วยความเจ็บปวด โคตรเจ็บเลยพับผ่าสิ

ในบ้านเด็กกำพร้าแห่งนี้ไม่มีใครไม่กลัวจ้าวเหม่ยเจวียน ปกติเวลาเธอลงไม้ลงมือตบตีใครก็ไม่เคยมีใครกล้าแส่เข้ามาแหลม วันนี้จู่ ๆ กลับมีคนโผล่มาแส่ถึงสองคน มีหรือที่จ้าวเหม่ยเจวียนจะไม่สั่งสอนให้หลาบจำ

ต้องปราบให้เชื่องและกลัวเธอจนขึ้นสมอง ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าพวกมันคงได้ลุกฮือขึ้นมาแข็งข้อเป็นแน่