ตอนที่ 61 มีอะไรไม่กล้าตี

เจียงถงไม่กล้าขัดขืน จากประสบการณ์ที่ผ่านมา แค่ยืนนิ่งๆ ยอมให้จ้าวเหม่ยเจวียนตีระบายอารมณ์สักสองสามทีเรื่องก็จบแล้ว

ขืนยิ่งดิ้นรนขัดขืน จ้าวเหม่ยเจวียนก็รังแต่จะลงไม้ลงมือหนักขึ้นเท่านั้น

กฎข้อหนึ่งที่เด็กกำพร้าในสถานสงเคราะห์รู้กันดีโดยไม่ต้องพูดออกมาก็คือ เวลาผู้อำนวยการจ้าวเหม่ยเจวียนโมโหจนลงไม้ลงมือ ตราบใดที่ไม่ถึงขั้นเอาชีวิต คนอื่นห้ามเข้าไปยุ่งเด็ดขาด แค่ก้มหน้าก้มตาทำธุระของตัวเองไปก็พอ

คนดูในห้องถ่ายทอดสดเห็นภาพนี้แล้วแทบอกแตกตาย

[เจียงถงน่าสงสารเกินไปแล้ว นังหลินจิ้งนั่นทำแม่เธอตายแท้ๆ ยังหน้าด้านส่งเธอมาไว้ที่สถานสงเคราะห์ ให้พ่อลูกได้เจอกันทุกวันแต่จำกันไม่ได้ ที่น่าโมโหที่สุดคือพวกหล่อนแย่งตำแหน่งของเจียงถงไป ทั้งทุบตีสารพัด ทั้งวางก้ามใส่ แล้วยังอยากได้หัวใจเธอไปเปลี่ยนให้ลูกสาวตัวเองอีก]

[โมโหโว้ย โมโหจะตายอยู่แล้ว จ้าวเหม่ยเจวียนกับหลินจิ้งนี่สมเป็นแม่ลูกกันจริงๆ สันดานชั่วเข้ากระดูกดำทั้งคู่ ใครก็ได้ช่วยสั่งสอนพวกมันทีเถอะ]

[ฉันเดาว่าพวกผู้เล่นคงไม่คิดช่วยเจียงถงเท่าไหร่หรอก การไปล่วงเกินจ้าวเหม่ยเจวียนน่ากลัวกว่าตั้งเยอะ พวกเขาไม่ยอมเอาความปลอดภัยของตัวเองไปเสี่ยงเพื่อเจียงถงแน่]

[กรี๊ดดด เสียดายพี่ซ่งอี้ของฉันจัง ด่านนี้ดันได้ร่างเด็กหกขวบ ร่างนี้เลยจำกัดฝีมือพี่เขาไว้ซะมิดเลย]

[รอบนี้พี่ซ่งอี้น่าสงสารจริง ร่างเด็กหกขวบเนี่ยนะ อย่าว่าแต่ออกโรงช่วยเจียงถงเลย แค่เอาตัวเองให้รอดก็บุญโขแล้ว]

ตรงลานหลังบ้าน ซ่งอี้มองคนที่โดนตีทั้งสามคนแล้วส่ายหัวไปมา

ผู้เล่นสองคนนี้เป็นอะไรกัน ทั้งคู่ก็เป็นผู้ชาย ถึงคราวนี้จะอยู่ในร่างเด็กอายุสิบสามกับสิบสี่ปีที่ยังไม่โตเต็มวัย แต่ส่วนสูงก็ไล่เลี่ยกับจ้าวเหม่ยเจวียนแล้ว ไม่เหมือนเขาที่สูงแค่ระดับเอวของหล่อนเท่านั้น

เขายังนึกว่าสองผู้เล่นอย่างจ้าวซินกับหยางเล่อเล่อร่วมมือกันแล้วจะพอทำอะไรได้บ้าง ที่ไหนได้ ดันโดนตียับไปด้วยกันทั้งสามคน

ถ้าผู้เล่นสองคนนั้นได้ยินสิ่งที่ซ่งอี้บ่นในใจ คงได้กลอกตามองบนใส่เป็นแน่

พี่ชาย พวกเขาไม่อยากสู้เหรอ? ไม่กล้าต่างหากเล่า!

ยัยจ้าวเหม่ยเจวียนคนนี้ตกดึกจะกลายร่างเป็นผีกินคนเชียวนะ ขืนขัดขืนจนทำให้หล่อนผูกใจเจ็บขึ้นมา คืนนี้จะเอาชีวิตรอดไปได้ยังไงกัน?

เมื่อเห็นพวกผู้เล่นโดนหวดจนกระโดดเต้นเหยงๆ หลบไปมา สลับกับเจียงถงที่ได้แต่ก้มหน้ากล้ำกลืนความอยุติธรรมเอาไว้ ซ่งอี้ก็ถอนหายใจออกมา

สุดท้ายก็ต้องออกโรงเองสินะ

ว่าแล้วมือซ้ายก็คว้าม้านั่งเตี้ยบนสนามหญ้า มือขวาถือกระดานซักผ้า เดินทอดน่องเข้าไปใกล้จ้าวเหม่ยเจวียนอย่างใจเย็น

คนจริงไม่เคยโทษสิ่งแวดล้อม ตัวเตี้ยเหรอ ก็แค่หาอะไรสูงๆ มาเหยียบสิ

ซ่งอี้ก้าวขึ้นไปยืนบนม้านั่งเตี้ย ในจังหวะที่คนอื่นยังไม่ทันเข้าใจว่าเขาจะทำอะไร เขาก็ตบไหล่จ้าวเหม่ยเจวียนเบาๆ อย่างสุภาพ เป็นเชิงบอกว่าขอขัดจังหวะสักนิด

จ้าวเหม่ยเจวียนหงุดหงิดจัดที่โดนขัดจังหวะ หล่อนส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ กะจะหันมาสั่งสอนซ่งอี้ไปพร้อมกันเสียเลย

ทันใดนั้น ไม่รู้ว่าใครอุทาน "เชี่ยเอ๊ย" ออกมาคำหนึ่ง จากนั้นรอบข้างก็ตกอยู่ในความเงียบกริบ

หัวของจ้าวเหม่ยเจวียนสะบัดเอียงกระเท่เร่ คอพับไปข้างหนึ่งเหมือนจะเคล็ดไปเรียบร้อย

เมื่อครู่นี้ซ่งอี้เล่นเอากระดานซักผ้าฟาดเข้าหน้าจ้าวเหม่ยเจวียนเต็มแรง เล่นเอาหัวหล่อนส่งเสียงวิ้งๆ อื้ออึงไปหมด

สองผู้เล่นอย่างจ้าวซินและหยางเล่อเล่ออ้าปากค้าง หมอนี่... ลงไม้ลงมือดื้อๆ แบบนี้เลยเรอะ?!

เด็กนี่บ้าไปแล้วแน่ๆ!

เขาไม่รู้หรือไงว่าคนที่กลายร่างเป็นผีตอนกลางคืนคือจ้าวเหม่ยเจวียน ไปล่วงเกินจ้าวเหม่ยเจวียนเข้าแบบนี้ ตกดึกหล่อนได้จับกินเป็นคนแรกแน่

จ้าวเหม่ยเจวียนเองก็นึกไม่ถึงว่า ไอ้เด็กที่ปกติกลัวหล่อนลนลาน จะกล้าหวดหล่อนเข้าฉาดใหญ่

พอตั้งสติได้ จ้าวเหม่ยเจวียนก็โกรธจนตัวสั่น หล่อนกำก้านหวายในมือแน่นแล้วเงื้อฟาดใส่ซ่งอี้ทันที

ปรากฏว่าทันทีที่หันขวับกลับมา ก็โดนน้ำล้างเท้าเหม็นหึ่งสาดอัดเข้าเต็มหน้า

มันคือน้ำสีเทาดำที่มีถุงเท้ากลิ่นเปรี้ยวจี๊ดแช่อยู่สิบกว่าคู่ แถมยังอุดมไปด้วยเชื้อราโรคน้ำกัดเท้าชวนอ้วกสารพัดสายพันธุ์

สมองของจ้าวเหม่ยเจวียนค้างไปอีกสองวินาที คราวนี้กลิ่นเปรี้ยวเน่าคละคลุ้งก็โชยหึ่งออกมาจากตัวหล่อน

จ้าวเหม่ยเจวียนเดือดดาลจนแทบคลั่ง หล่อนกรีดร้องเสียงแหลมอย่างบ้าคลั่ง มองสภาพเละเทะบนตัวแล้วสาบานในใจว่า จะฟาดไอ้เด็กซ่งอี้นี่ให้เนื้อแตกหนังแยกให้จงได้

หล่อนกำหวายแน่น ใช้แรงทั้งหมดที่มีฟาดเข้าใส่ซ่งอี้ แต่เขากลับเอี้ยวตัวหลบได้อย่างว่องไว

ซ่งอี้อาศัยความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงและขนาดตัว โยกหลบไปมาได้อย่างสบายบรื๋อ

จ้าวเหม่ยเจวียนหอบแฮ่กๆ หวดไปสี่ห้าที แต่กลับไม่โดนเป้าเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ซ่งอี้เอ่ยเตือน "ผมแนะนำว่าตอนนี้คุณรีบไปอาบน้ำจะดีกว่า กะละมังถุงเท้าเน่าพวกนี้แค่ดมกลิ่นก็รู้แล้วว่าต้องเป็นคนมีโรคน้ำกัดเท้าใส่มาแน่ๆ แล้วเจ้าน้ำกัดเท้านี่ถ้าลามไปติดปากขึ้นมา จะทำให้ช่องปากเปื่อยเน่า บนหน้าก็จะมีผื่นแดงเห่อขึ้น ถ้าลามไปผิวหนังส่วนอื่นก็จะเป็นกลากเกลื้อนลามไปทั้งตัว จากนั้นผิวหนังก็จะค่อยๆ ลอกหลุดออกมาทีละชั้นๆ เลยนะ"

ซ่งอี้บรรยายออกมาได้เป็นฉากๆ จนเห็นภาพชัดเจนแจ่มแจ้ง

มือที่ถือไม้หวายของจ้าวเหม่ยเจวียนชะงักกึก หล่อนพลันหนาวสะท้านขึ้นมา ถุงเท้าพวกนี้เป็นของหล่อนเอง และหล่อนก็รู้ดีแก่ใจว่าตัวเองเป็นโรคน้ำกัดเท้า

พอได้ยินซ่งอี้พูดขู่สำทับแบบนั้น หล่อนก็เริ่มรู้สึกคันยุบยิบไปทั้งตัวจนแทบจะทนไม่ไหว

หล่อนไม่อยากติดเชื้อบ้าบอพวกนั้น สภาพแบบนั้นมันน่าขยะแขยงเกินไปแล้ว

จ้าวเหม่ยเจวียนดึงเสื้อผ้าที่เปียกโชกแนบเนื้อพลางแผดเสียงลั่น "วันนี้คนอื่นไม่ต้องซักแล้ว ของพวกนี้แกต้องซักคนเดียวให้หมด!"

จ้าวเหม่ยเจวียนอยากจะรีบไปอาบน้ำใจจะขาด ก่อนเดินพ้นไปยังไม่วายหันมาถลึงตาใส่ซ่งอี้อย่างเอาเรื่อง "จัดการตัวเองเสร็จเมื่อไหร่ ฉันจะกลับมาคิดบัญชีกับแก!"

คล้อยหลังจ้าวเหม่ยเจวียน สีหน้าของเจียงถงก็เต็มไปด้วยความกังวล

"นายใจร้อนเกินไปแล้ว ถึงแม้ว่า..."

เจียงถงอยากจะบอกว่าที่ซ่งอี้ทำเมื่อกี้มันสะใจชะมัด แต่พอคิดได้ว่าถ้าจ้าวเหม่ยเจวียนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จคงย้อนกลับมาซ้อมซ่งอี้แน่ เจียงถงก็เริ่มกระสับกระส่ายด้วยความกังวล

"แล้วตอนนี้จะทำยังไงกันดีล่ะ"

ซ่งอี้แค่นหัวเราะพลางก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอก จะซ้อมผมเหรอ ฝันไปเถอะ

คนอย่างผมไม่ยอมมาทนรองรับอารมณ์บ้าๆ พรรค์นี้หรอก ผมมีเงินตั้งแปดสิบล้าน ยังจะโง่มายืนรอให้คนอื่นมาซ้อมอยู่ที่นี่อีกเหรอ แบบนั้นมันพวกชอบความเจ็บปวดชัดๆ