ตอนที่ 62 เธอเอาของฉันไปใช้แล้ว

ซ่งอี้เชิดหน้าก้าวอาด ๆ เดินออกจากสถานสงเคราะห์ไป ทั้งที่คนอื่นยังไม่ทันตั้งสติกันด้วยซ้ำ

เด็กคนอื่นในสถานสงเคราะห์ต่างทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนกระซิบกระซาบกัน

"เขาจะไปไหนน่ะ"

"คงกลัวโดนผู้อำนวยการซ้อมจนต้องหนีไปล่ะมั้ง"

"ออกไปแล้วจะไปไหนได้ล่ะ"

"จะไปไหนได้อีกล่ะ ก็นอนข้างถนนไง ใช่ว่าจะไม่เคยนอนสักหน่อย อีกสองวันเดี๋ยวก็ซมซานกลับมาเองแหละ"

พอเจียงถงเห็นว่าซ่งอี้จะไปก็รีบวิ่งตามไปทันที

ซ่งอี้คือคนที่เธอพามาที่สถานสงเคราะห์เมื่อปีก่อน ตอนที่บังเอิญเจอเขาเข้าพอดีระหว่างทางไปโรงเรียน

ตอนนั้นซ่งอี้ยังเป็นแค่ขอทานตัวกะเปี๊ยก ข้าวปลาไม่ได้ตกถึงท้องทั้งวัน แถมยังต้องนอนข้างถนน พอเข้าหน้าหนาวก็มีสิทธิ์หนาวตายเอาดื้อ ๆ

เจียงถงรู้ดีว่าอยู่ในสถานสงเคราะห์ก็ใช่ว่าจะสุขสบาย แต่อย่างน้อยก็ยังมีข้าวกิน มีที่ให้ซุกหัวนอน เธอถึงได้พาขอทานน้อยซ่งอี้กลับมาด้วย

ในสถานสงเคราะห์แห่งนี้ เจียงถงจึงคอยดูแลเอาใจใส่ซ่งอี้เป็นพิเศษ

"นายจะไปไหนน่ะ"

ซ่งอี้เอามือน้อยไพล่หลัง ยืดอกผายไหล่ผึ่งแล้วก้าวเดินฉับ ๆ

"ออกไปกินหรูอยู่สบายข้างนอก"

เจียงถง: !!!

"อย่าเหลวไหลน่า ขืนนายออกไปจากที่นี่ก็มีแต่ต้องกลับไปเป็นขอทานน่ะสิ ต่อให้จะไปจริง ๆ อย่างน้อยก็รอให้อายุสักสิบหกก่อน ให้พอหางานข้างนอกทำได้แล้วค่อยไปสิ"

"นายทนอีกหน่อยเถอะ"

ซ่งอี้ไม่แม้แต่จะชะลอฝีเท้า "ทนไม่ไหวแม้แต่นิดเดียวหรอกนะ"

จ้าวซินเห็นว่าซ่งอี้จะไปก็รีบตามไปติด ๆ เช่นกัน

"ซ่งอี้ นายพาฉันไปด้วยคนได้ไหม"

ในบรรดาผู้เล่นที่เหลือ ซูช่างยังคงยืนชั่งใจอยู่ที่เดิม ส่วนคราวนี้หยางเล่อเล่อไม่ได้ขยับตามไปด้วย

ซูช่างคิดว่าไม่จำเป็นต้องไป ข้อแรกและสำคัญที่สุดเลยคือพวกเขาไม่มีเงิน ข้อสอง การหนีไปแบบนี้รังแต่จะทำให้ผู้อำนวยการโกรธ

และข้อสาม เจ้าซ่งอี้คนนี้ทำอะไรวู่วามเกินไป ตัวเองเลเวลต่ำที่สุดแท้ ๆ แต่กลับทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง ขืนตามไปด้วยมีหวังพาพวกตนพลอยซวยไปด้วยแน่

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดของเกมต่างรู้ดีว่าซ่งอี้แลกเงินออกมาถึงแปดสิบล้าน แต่ในด่านนี้ สิ่งที่แต่ละคนแลกมาถือเป็นความลับ

ตอนนี้พวกเขาเลยคิดว่าเหตุผลหลักที่ซ่งอี้จะหนีไปก็เพราะ ถ้าไม่รีบไปตอนนี้ พอจ้าวเหม่ยเจวียนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ หล่อนต้องมาเช็กบิลเขาแน่ ๆ

ส่วนจ้าวซินน่ะหรือ คนอื่นจะคิดยังไงก็คงไปก้าวก่ายไม่ได้

แต่ตัวจ้าวซินคิดแค่ว่าซ่งอี้นั้นเจ๋งสุดยอด ร่างกายเป็นแค่เด็กหกขวบแท้ ๆ แต่กลับกล้างัดข้อกับจ้าวเหม่ยเจวียนตรง ๆ

แม่สอนเขามาตั้งแต่เด็กว่าอย่าตัดสินคนจากภายนอก ถึงเลเวลของซ่งอี้จะสู้พวกตนไม่ได้ แต่หมอนี่ต้องเป็นยอดคนแน่นอน

ในเกมสยองขวัญมีแต่อันตรายรอบด้าน ในเมื่อสถานสงเคราะห์มีคนอย่างจ้าวเหม่ยเจวียนคุม ที่อื่นก็คงไม่ธรรมดาเหมือนกัน แทนที่จะทนอยู่ในสภาพแวดล้อมชวนปวดหัวแบบนี้ สู้ตามซ่งอี้ไปเลยยังดีเสียกว่า

พอเจียงถงเห็นจ้าวซินปรี่เข้ามาบอกว่าจะตามซ่งอี้ไปด้วย คิ้วก็ยิ่งขมวดมุ่นเข้าไปใหญ่ หมอนี่จะมาทำตัวเหลวไหลตามไปด้วยทำไมกัน

ซ่งอี้กวาดตามองจ้าวซินตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่ไม่ได้ปฏิเสธทันที

ตอนนี้ร่างกายเขาอายุแค่หกขวบ มีคนที่โตกว่าหน่อยอยู่ข้างตัวจะได้ทำอะไร ๆ สะดวกขึ้น

ซ่งอี้ "ไปด้วยกันได้ แต่ฉันเป็นพี่ใหญ่ ทุกอย่างต้องฟังฉัน"

คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของซ่งอี้วัยหกขวบยังติดเสียงอ้อแอ้แบบเด็ก ๆ อยู่เลย ราวกับกำลังเล่นพ่อแม่ลูกอย่างไรอย่างนั้น เจียงถงที่โตเกินวัยรู้สึกว่ามันน่าขำสิ้นดี

จ้าวซินโตกว่าเธอเสียอีก คงไม่บ้าจี้เออออตามไปด้วยหรอกมั้ง

แต่ปรากฏว่า จ้าวซินดันตอบตกลงเสียนี่!

"พี่ใหญ่ พี่ว่ายังไงก็ตามนั้นเลยครับ"

ซ่งอี้พยักหน้า "ได้ งั้นไปกัน"

เจียงถง: ???

ทั้งสองคนเดินอาด ๆ จากไปอย่างไม่สะทกสะท้าน

แววตาของเจียงถงเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ แต่เมื่อมองตามแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินจากไป ในใจเธอกลับเปี่ยมล้นไปด้วยความใฝ่ฝัน

จริง ๆ แล้วเธอก็อยากจะไปเหมือนกัน ติดตรงที่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนได้

พอออกจากสถานสงเคราะห์แล้ว ซ่งอี้ก็พาจ้าวซินตรงดิ่งไปยังธนาคารทันที

เดิมทีจ้าวซินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซ่งอี้มีเงิน เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องไปนอนตามสวนสาธารณะ แต่พอซ่งอี้ควักบัตรธนาคารใบนั้นออกมาจากกระเป๋า เขาก็รู้ได้ทันทีว่าตัวเองตัดสินใจถูกต้องแล้ว

ไม่ว่าจะอยู่ในโลกใบไหน รูปลักษณ์ภายนอกก็ยังเป็นสิ่งสำคัญเสมอ

ซ่งอี้ซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมให้ตัวเองกับจ้าวซินคนละชุด แปลงโฉมทั้งคู่ให้กลายเป็นคุณชายน้อยจากบ้านคนรวยเสียก่อน จากนั้นก็จ้างลุงคนหนึ่งให้แกล้งทำเป็นพ่อ แล้วใช้บัตรประชาชนช่วยเปิดห้องพักโรงแรมให้

หลังจากจ้าวเหม่ยเจวียนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ พอเดินออกมาเห็นว่าทั้งซ่งอี้และจ้าวซินหายตัวไปแล้วทั้งคู่ สีหน้าของหล่อนก็พลันมืดครึ้มราวกับมีเมฆดำทะมึนของพายุพัดถล่ม

ไอ้เด็กเปรตซ่งอี้หนีไปแล้ว แถมจ้าวซินยังกล้าหนีตามมันไปด้วยอีก

พวกหมาป่าตาขาว เลี้ยงไม่เชื่องจริง ๆ

แต่หล่อนก็ไม่ได้ร้อนใจอะไร เพราะถ้าก้าวพ้นสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าไป ทั้งคู่ก็ไม่มีปัญญาเอาตัวรอดอยู่แล้ว ไม่เกินสองวันเดี๋ยวก็ต้องซมซานกลับมาเอง

เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นปีละหลายหนจนหล่อนชินชาไปเสียแล้ว

ปล่อยให้อดโซอยู่ข้างนอกสักสองวัน พอกลับมาเมื่อไหร่ล่ะก็ แม่จะสั่งสอนให้เข็ดหลาบทั้งคู่คอยดู

คืนแรก เวลาห้าทุ่มห้าสิบนาที จ้าวซินหยิบเอายันต์คุ้มภัยที่ตัวเองแลกไว้ออกมา พลางเอ่ยเตือนซ่งอี้ด้วยความหวังดี

"พี่ใหญ่ ใกล้ได้เวลาแล้วนะ อีกเดี๋ยวผีร้ายก็มาแล้ว พี่รีบใช้ไอเทมเถอะครับ"

ซ่งอี้นั่งอยู่บนเตียงกำลังเตรียมจะพักผ่อน เขามองยันต์ในมือจ้าวซินแล้วถามอย่างสงสัย

"ในมือนายถืออะไรอยู่น่ะ"

จ้าวซินคิดว่าไอเทมที่ซ่งอี้ซื้อมาคงไม่เหมือนของตัวเอง จึงยื่นยันต์ของตนให้ซ่งอี้ดู

"ยันต์คุ้มภัยไงครับ ใช้แล้วจะช่วยให้ผ่านพ้นไปได้คืนหนึ่งอย่างปลอดภัย ไอเทมนี้ฮิตมากในด่านระดับ A ขึ้นไป ติดแค่ราคาแพงไปหน่อย ต้องใช้ตั้ง 80 แต้ม พี่ไม่เคยใช้เหรอครับ"

ซ่งอี้ส่ายหน้า "ไม่เคยใช้นะ ใช้ยังไงล่ะ"

จ้าวซิน "แค่ฉีก ยันต์ก็ทำงานแล้วครับ"

จ้าวซินเพิ่งพูดจบ ซ่งอี้ก็ฉีกยันต์คุ้มภัยขาดสองท่อนทันที

ประกายแสงสายหนึ่งพลันพุ่งวาบเข้าสู่ร่างของซ่งอี้ พร้อมกับเสียงระบบที่ดังขึ้นข้างหู

[ยันต์คุ้มภัยกำลังทำงาน... ระยะเวลาแสดงผล ครึ่งชั่วโมง]

จ้าวซินถึงกับอึ้งค้าง ยันต์คุ้มภัยของเขาโดนใช้ไปแล้วเนี่ยนะ!

พอได้สติ จ้าวซินก็ขยำผมตัวเองด้วยแววตาตื่นตระหนก

"พี่ พี่เอาของผมไปใช้ได้ยังไงกันครับ!"

ซ่งอี้ "ก็นายบอกเองว่าฉีกแล้วก็ใช้ได้เลย"

จ้าวซิน "แต่ผมไม่ได้บอกให้พี่เอาของผมไปใช้สักหน่อย!"

ห้าทุ่มห้าสิบห้า จ้าวซินเริ่มลนลาน ช่างเถอะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมามัวเถียงกัน

สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องเอาตัวรอดผ่านคืนแรกไปให้ได้ก่อน

"ลูกพี่ เอาไอเทมของพี่มาให้ผมใช้เถอะครับ"

จ้าวซินคิดว่ายังไงก็เป็นไอเทมเอาชีวิตรอดเหมือนกัน ถึงจะไม่เหมือนกันเป๊ะแต่คงไม่ต่างกันเท่าไหร่ ในเมื่อซ่งอี้ใช้ของเขาไปแล้ว แค่เอาของซ่งอี้มาให้เขาใช้แทนก็จบเรื่อง

ซ่งอี้เห็นจ้าวซินมาขอไอเทมจากตน เขาก็ยักไหล่ "ผมไม่มีนะ"

จ้าวซินยิ่งใจคอไม่ดี รูม่านตาเริ่มสั่นระริก

"อะไรคือไม่มีครับ ตอนเริ่มเกมพี่ไม่ได้แลกไว้เหรอ"

ซ่งอี้ "แลกสิ ผมแลกไปจนหมดเลย"

จ้าวซิน "แล้วพี่แลกอะไรมาครับ"

"ถุงเลือดเหรอ หรือบัฟเพิ่มพลัง ยันต์ล่องหน ยันต์ตรึงร่าง"

ซ่งอี้ "ไม่ใช่สักอย่าง ผมแลกมาแปดสิบล้าน"

จ้าวซินกลายเป็นหินไปชั่วขณะ แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

"แปด... แปดสิบล้านเหรอครับ แลกเป็นเงินทั้งหมดเลยเนี่ยนะ"

ซ่งอี้ตอบอย่างใจเย็น "ก็ใช่ไง"

ในใจจ้าวซินราวกับมีฝูงม้าเฉ่าหนีหม่านับหมื่นตัววิ่งควบผ่าน นี่เป็นสิ่งที่เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ