ตอนที่ 63 ตัวตนถูกเปิดเผย

เขานึกว่าอย่างมากซ่งอี้คงแลกสักหลักล้านพอให้มีเงินใช้ แล้วทำไมถึงแลกเป็นเงินสดไปจนหมดเกลี้ยงได้ล่ะเนี่ย

"พะ... พี่รู้หรือเปล่าว่าของที่แลกด้วยแต้มในด่านมันใช้ได้แค่ในด่านนี้เท่านั้นน่ะครับ ถ้าใช้ไม่หมดก็เอาออกจากเกมไม่ได้ แถมจะโดนล้างเป็นศูนย์ด้วยนะ"

จ้าวซินอดไม่ได้ที่จะแผดเสียงลั่น กลัวเหลือเกินว่ากฎที่ใคร ๆ ต่างก็รู้กันดีนี้ ซ่งอี้จะไม่รู้เรื่อง

ซ่งอี้ "ผมรู้น่า แค่แปดสิบล้านเอง ต้องอยู่ที่นี่ตั้งห้าวัน ผลาญแป๊บเดียวก็หมด สบายมาก"

จ้าวซินแทบคลั่ง จู่ ๆ เขาก็เริ่มสงสัยตัวเอง และชักไม่แน่ใจแล้วว่าซ่งอี้ตรงหน้านี่ไม่ใช่แค่สวมบทเป็นเด็กหกขวบ แต่ตัวจริงของหมอนี่ก็อายุหกขวบด้วยหรือเปล่า

"แต่นั่นมันก็ต้องมีชีวิตรอดจนได้ใช้เงินสิครับ!"

จ้าวซินตื่นตระหนกจนเสียงหลง ซ่งอี้ลุกขึ้นยืนบนเตียงแล้วตบไหล่จ้าวซินเบา ๆ

"เรื่องจิ๊บจ๊อยน่า เอาอยู่"

จ้าวซิน "..."

"แล้วตอนนี้ผมจะทำยังไงล่ะครับ"

ซ่งอี้ช่วยวิเคราะห์ให้จ้าวซินฟังอย่างจริงจังขั้นสุด "ผีคืนแรกระดับไม่สูงหรอก คุณเป็นถึงผู้เล่นเลเวลสามสิบแล้วนะ จะมัวพึ่งพาแต่ไอเทมแก้ปัญหาทุกอย่างไม่ได้หรอก"

"คุณต้องลองสู้ดูบ้าง พัฒนาตัวเอง เผชิญหน้ากับอันตราย มีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่คุณถึงจะก้าวหน้าได้"

"ลองคิดดูสิ คุณติดอยู่ที่เลเวล 30 มานานแค่ไหนแล้ว รู้สึกเหมือนเจอทางตันใช่ไหมล่ะ ผมกำลังช่วยคุณอยู่นะ มีแต่ต้องก้าวผ่านความยากลำบากไปให้ได้เท่านั้น ถึงจะทะลวงขีดจำกัดได้"

จ้าวซิน "..." ถึงจะฟังดูเข้าท่าก็เถอะ "แล้วทำไมพี่ไม่ไปก้าวผ่านมันเองล่ะครับ"

ซ่งอี้มองอีกฝ่ายด้วยสายตาราวกับกำลังมองคนปัญญาอ่อน

"เบิ่งตากลมโตแสนสวยคู่นั้นของคุณดูผมให้ชัด ๆ หน่อย ร่างนี้เพิ่งจะหกขวบเองนะ ต่อให้ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักมาประทับร่าง อย่างมากตัวผมก็สูงแค่ระดับอกพวกคุณเท่านั้นแหละ แล้วผมจะปล่อยท่าไม้ตายออกไปได้ยังไงกัน"

อันที่จริงซ่งอี้ไม่ได้คิดจะทิ้งขว้างจ้าวซินหรอก เพียงแต่ลูกน้องข้างกายเขาต้องรู้จักพัฒนาตัวเองอยู่ตลอดเวลา ถึงจะตามฝีเท้าเขาได้ทัน

แต่ถ้าวันนี้ฝีมือของจ้าวเหม่ยเจวียนเหนือกว่าระดับ A เขาก็คงเรียกพวกโจวยวี่เหยียนออกมาช่วยแน่ ๆ

พอถึงเวลาเที่ยงคืน แสงไฟสีนวลตาในห้องก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

เสียงตึงตึงดังมาจากนอกห้อง ทั้งซ่งอี้และจ้าวซินต่างหันขวับไปมองทางประตูพร้อมกัน

แอ๊ด... ประตูถูกผลักเปิดออก

จ้าวเหม่ยเจวียนระดับ A มีผมหงอกขาวแซมประปราย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ลิปสติกสีแดงสดบนริมฝีปากเลอะเทอะราวกับผลงานชิ้นเอกตอนพาร์กินสันกำเริบ

หัวใจของจ้าวซินกระตุกวูบ ส่วนซ่งอี้กลับมีท่าทีสบายอกสบายใจ

"โธ่ แค่ระดับ A เอง ไม่เป็นไรแล้วล่ะ นายออกไปสู้กับเธอเถอะ ปิดประตูให้ผมด้วยนะ"

ซ่งอี้พูดพลางปิดโคมไฟสีแดงตรงหัวเตียง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเสร็จสรรพ

"ราตรีสวัสดิ์"

จ้าวซิน ช่วยด้วย ใครก็ได้มาช่วยผมที

ค่ำคืนนี้กลายเป็นคืนแห่งการพัฒนาตัวเองของจ้าวซินไปโดยปริยาย

ซ่งอี้นอนหลับเต็มอิ่มสบายใจ เช้าวันรุ่งขึ้นพอเปิดประตูออกมา ก็พบจ้าวซินยืนหน้าซีดเผือดหมดสภาพอยู่หน้าห้อง

บนใบหน้าของเขามีรอยข่วนเลือดซิบสามทาง หางตามีรอยฟกช้ำเขียวคล้ำ และตามเนื้อตัวใต้ร่มผ้าก็ปวดระบมไปหมด

ซ่งอี้ "ศักยภาพของคนเราน่ะต้องโดนกระตุ้นแบบนี้ ดูคุณตอนนี้สิ รับมือกับผีร้ายระดับ A ได้แล้วไม่ใช่เหรอ เพราะงั้นถ้ายันต์คุ้มภัยเอามาใช้ตั้งแต่คืนแรก มันจะไม่เสียของไปหน่อยเหรอครับ"

จ้าวซินแค่นเสียง "ขอบพระคุณมากเลยครับ"

วันที่สองเป็นวันเกิดของเจียงโยวโยว ลูกสาวของหลินจิ้ง ตอนค่ำจะมีงานเลี้ยงวันเกิด จึงต้องจัดเตรียมสถานที่บริเวณสวนหลังบ้านของตระกูลเจียง และด้วยความที่คนไม่พอ จ้าวเหม่ยเจวียนจึงสั่งให้เด็กในสถานสงเคราะห์ที่มีอายุสิบขวบขึ้นไปทุกคนไปช่วยงาน

ขณะที่เจียงถงกำลังขนของเข้าไปในบ้าน ก็บังเอิญเห็นพ่อเจียงกำลังมอบของขวัญให้เจียงโยวโยวพอดี

นับตั้งแต่สูญเสียภรรยาเก่าและลูกไป พ่อเจียงก็ทุ่มเทความรักทั้งหมดให้กับเจียงโยวโยว

เขายื่นกล่องเครื่องประดับสีขาวให้เจียงโยวโยว พอเปิดออก เธอก็แสดงสีหน้าประหลาดใจระคนยินดี ข้างในนั้นคือสร้อยข้อมือเพชรเส้นหนึ่ง

"ขอบคุณค่ะคุณพ่อ"

พ่อเจียงลูบหัวเจียงโยวโยวด้วยความเอ็นดู หลินจิ้งผู้เป็นคุณนายยืนมองด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข

เธอมองภาพตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เธอไขว่คว้ามาด้วยตัวเองทั้งนั้น อยากได้อะไรก็ต้องลงมือแย่งชิงเอาเองจริง ๆ

เจียงถงที่กำลังยกเครื่องดื่มไปยังครัวหลังบ้าน พอเห็นภาพนี้เข้าก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไป

ในใจเธอพลันเกิดความอิจฉา ถ้าหากตัวเองมีพ่อมีแม่บ้างจะดีสักแค่ไหนกันนะ

โตมาจนป่านนี้ เธอไม่เคยได้จัดงานวันเกิดเลยแม้แต่ครั้งเดียว มิหนำซ้ำยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันเกิดของตัวเองคือวันไหน

ขณะที่เจียงถงกำลังเหม่อลอย แผ่นหลังก็ถูกฟาดเข้าให้อย่างแรงหนึ่งฝ่ามือ

จ้าวเหม่ยเจวียนตวาด "อู้งานอีกแล้วนะ อู้มันอยู่นั่นแหละ ยังไม่รีบไปทำงานอีก!"

จ้าวเหม่ยเจวียนมองตามสายตาของเจียงถงไปจนเห็นหลินจิ้งลูกสาวของตนกับเจียงโยวโยว เธอจึงแค่นเสียงฮึออกมา

"อิจฉาล่ะสิ โยวโยวเป็นถึงคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ชีวิตต่ำต้อยอย่างแก ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีวันเทียบติดหรอก"

แผ่นหลังเจ็บแปลบแสบร้อนไปหมด เจียงถงไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ก้มหน้าก้มตายกเครื่องดื่มไปทางครัวหลังบ้านต่อ

หลินจิ้งมองตามไปทางครัวหลังบ้าน พอเห็นสภาพความเป็นอยู่ของเจียงถงในตอนนี้ เธอก็ดูจะพึงพอใจกับผลงานชิ้นเอกของตัวเองเป็นอย่างมาก

พ่อเจียงเหลือบมองตามแวบหนึ่ง "เด็กคนนั้นมาจากบ้านเด็กกำพร้าข้าง ๆ ใช่ไหม อายุรุ่นราวคราวเดียวกับโยวโยวเลย ชวนเธอมาร่วมปาร์ตี้คืนนี้ด้วยดีไหม"

หลินจิ้งได้ยินเข้า สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

"คุณไม่รู้อะไร แม่ฉันบอกว่านังเด็กเจียงถงคนนี้มือเท้าไม่สะอาด แถมยังชอบอู้งาน เด็กแบบนี้จะพาให้โยวโยวเสียคนเปล่า ๆ อย่าชวนมาเลยดีกว่าค่ะ"

เจียงโยวโยวเองก็พูดกระเง้ากระงอดอย่างไม่สบอารมณ์ "คนอย่างมันคู่ควรจะมาร่วมงานวันเกิดหนูที่ไหนกันล่ะคะ ไม่เอาด้วยหรอก"

พ่อเจียงขมวดคิ้ว "งั้นเหรอ ดูไม่น่าเป็นเด็กแบบนั้นเลยนี่นา"

หลินจิ้งรีบบอก "แม่ฉันเห็นมันมาตั้งแต่เด็ก รู้ไส้รู้พุงมันดีที่สุดค่ะ"

ได้ยินแบบนั้น พ่อเจียงจึงละสายตากลับมาและไม่ได้พูดอะไรอีก

ช่วงทุ่มกว่าคืนนั้น สวนหลังบ้านตระกูลเจียงคึกคักเป็นพิเศษ

เพื่อนร่วมชั้นของเจียงโยวโยวต่างมาร่วมงานกันพร้อมหน้า เพื่อนสนิทบางคนของพ่อเจียงก็ถือโอกาสแวะนำของขวัญมาให้เธอด้วย

เจียงโยวโยวเอาสร้อยข้อมือเพชรที่พ่อเจียงซื้อให้มาอวดเพื่อน ๆ อย่างออกนอกหน้า

"ว้าว โยวโยว สร้อยข้อมือเส้นนี้สวยจังเลย!"

"โอ้โห ต้องแพงมากแน่ ๆ โยวโยว คุณพ่อเธอรักเธอจังเลยนะ"

"โยวโยวมีความสุขจังเลยนะที่มีพ่อรวยขนาดนี้"

เจียงโยวโยวที่ถูกห้อมล้อมราวกับดาวล้อมเดือนเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ

"แน่นอนอยู่แล้ว คนที่พ่อฉันรักที่สุดก็คือฉันนี่แหละ"

จังหวะนั้นเอง เจียงถงที่สวมผ้ากันเปื้อนกำลังยกถาดเครื่องดื่มเข้าไปเสิร์ฟในห้องนั่งเล่น แต่เธอกลับก้าวพลาดลื่นล้มจนเครื่องดื่มทั้งถาดคว่ำกระจายเต็มพื้น

น้ำผลไม้สาดกระเซ็นไปเปรอะกระโปรงสีขาวของเจียงโยวโยวที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด เจียงถงเห็นดังนั้นจึงรีบละล่ำละลักขอโทษ แต่มันก็สายไปเสียแล้ว

เจียงโยวโยวปรี่เข้าไปตบหน้าเธอฉาดใหญ่ ก่อนจะลากตัวเจียงถงไปที่ห้องเก็บของใต้บันไดชั้นหนึ่ง แล้วผลักเธอเข้าไปข้างในทันที

"สำนึกผิดอยู่ในนั้นไปซะเถอะแก!"

จัดการเสร็จเรียบร้อย เจียงโยวโยวก็ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนชั้นสอง แล้วกลับลงมาสนุกกับเพื่อน ๆ ต่อ

ห้องที่เรียกว่าห้องเก็บของ แท้จริงแล้วอัดแน่นไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ในครัว เจียงถงถูกขังอยู่ด้านใน แค่เธอยืนขึ้น ศีรษะก็ชนเข้ากับเพดานแล้ว

ภายในห้องเก็บของมืดสนิทไร้แม้แต่แสงรำไร เธอรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเหลือเกิน

เธอได้แต่นั่งขดตัวอยู่อย่างนั้น พลางคิดว่าพอเจียงโยวโยวหายโกรธแล้วคงยอมปล่อยเธอออกไป

ผ่านไปไม่นาน จู่ ๆ ก็มีเสียงพูดคุยของคนสองคนดังขึ้นบริเวณบันได

หนึ่งในนั้นเป็นเสียงที่คุ้นหูอย่างยิ่ง เจียงถงจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของผู้อำนวยการจ้าวเหม่ยเจวียน

ส่วนอีกเสียงคือหลินจิ้ง ผู้เป็นลูกสาว

"นังเด็กสารเลวเจียงถงนั่นยิ่งโตก็ยิ่งหน้าเหมือนแม่มันเข้าไปทุกวัน ต่อไปแกพยายามอย่าให้มันโผล่หน้ามาที่ตระกูลเจียงอีกนะ"

"กลัวอะไรล่ะคะ เจียงเวิ่นไม่รู้สักหน่อยว่าเจียงถงเป็นลูกสาวของเขา เขาคิดว่าลูกสาวตายไปตั้งนานแล้ว พวกเขาไม่มีทางรู้หรอก"