ตอนที่ 64 ยื่นมือช่วย

เจียงถงยืนนิ่งงันไปชั่วขณะ เจียงถงที่คนพวกนั้นพูดถึง... คือตัวเธอเองอย่างนั้นเหรอ

หมายความว่ายังไง เธอไม่ใช่เด็กกำพร้าหรอกเหรอ เธอมีพ่อด้วยงั้นเหรอ แล้วเจียงเวิ่นล่ะ นั่นไม่ใช่พ่อของเจียงโยวโยวหรอกเหรอ

เจียงถงไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว เธอเอามือปิดปากแน่นไม่ให้มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา แต่คำพูดถัดมากลับยิ่งทำให้เธอตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ

"หมอต่างประเทศที่จะมาผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจให้โยวโยวนัดไว้เรียบร้อยแล้ว พองานวันเกิดของโยวโยวเสร็จ ก็ให้เข้ารับการผ่าตัดกับเจียงถงได้เลย ถึงตอนนั้นเจียงถงหมดประโยชน์แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเก็บมันไว้อีก"

จ้าวเหม่ยเจวียนได้ยินก็หัวเราะร่าพลางพูดว่า "ฉันขัดหูขัดตามันมาตั้งนานแล้ว กำจัดทิ้งไปให้พ้นๆ ได้ก็ดี จะได้หมดเสี้ยนหนามเสียที"

หลินจิ้งกับจ้าวเหม่ยเจวียนคุยกันต่ออีกพักหนึ่งก็เดินจากไป ปล่อยให้เจียงถงที่ถูกขังอยู่ในห้องเก็บของยืนร้องไห้น้ำตานองหน้า

ความลับทุกอย่างถูกเปิดโปงจนหมดสิ้นในวินาทีนี้

ที่แท้เธอก็ไม่ใช่เด็กกำพร้า เธอมีพ่อ และทุกสิ่งที่เธอเคยเฝ้าอิจฉานั้น แท้จริงควรจะเป็นของเธอมาตั้งแต่แรก

ไหนจะเรื่องเปลี่ยนหัวใจนั่นอีก พวกเธอถึงกับคิดจะเอาหัวใจของเธอไปเปลี่ยนให้เจียงโยวโยว ทำไมคนพวกนี้ถึงทำกับเธอได้ลงคอ

วังหนาน พ่อครัวของสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้ากำลังช่วยย่างหมูหันอยู่ในครัวหลังบ้านของตระกูลเจียง และบังเอิญเห็นตอนที่เจียงโยวโยวขังเจียงถงไว้ในห้องเก็บของพอดี

เดิมทีเขาตั้งใจจะเข้าไปช่วยเปิดประตูให้เด็กออกมา แต่จังหวะนั้นหลินจิ้งกับแม่ดันเดินมายืนคุยกันตรงนั้นเสียนาน

ด้วยระยะที่ค่อนข้างห่าง ทำให้เขาไม่ได้ยินว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน

พอหลินจิ้งกับแม่ของเธอเดินพ้นไปแล้ว วังหนานถึงรีบเข้าไปช่วยปลดล็อกเปิดประตูให้

ครั้นเปิดออกก็เห็นร่างเล็กๆ ของเจียงถงนั่งยองๆ กอดเข่า ร้องไห้น้ำตานองหน้าอยู่บนพื้น

ทันทีที่เห็นประตูเปิด เจียงถงก็พุ่งพรวดออกไปทันควัน

วังหนานยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างนั้นก็วิ่งหายลับไปแล้ว

บริเวณสนามหญ้าหลังบ้านตระกูลเจียงประดับประดาไปด้วยไฟหลากสี ลูกโป่ง ดอกไม้สด และของว่างเลิศรสนานาชนิด

ผู้ที่ถูกห้อมล้อมอยู่ตรงกลางคือเจียงโยวโยว เธอสวมชุดโลลิต้าสีชมพู ทั้งข้อมือและศีรษะประดับด้วยเครื่องประดับราคาแพงระยับ บรรดาแขกเหรื่อที่มาร่วมงานวันเกิดต่างก็ถือกล่องของขวัญไว้ในมือ

เจียงถงมองภาพตรงหน้า ความเคียดแค้นในอกโหมกระหน่ำดั่งพายุฝนฟ้าคะนอง บดบังโลกทั้งใบของเธอจนมืดมิดและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ควรเป็นของเธอสิ

พวกมันแย่งชิงสิ่งที่เป็นของเธอไป ทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้ แล้วยังคิดจะเอาชีวิตเธออีก มีสิทธิ์อะไรกัน!

เค้กชิ้นมหึมาถูกเข็นเข้ามา ทุกคนต่างร่วมกันร้องเพลงวันเกิด จนกระทั่งถึงช่วงเวลาที่เจียงโยวโยวต้องอธิษฐาน

เธอหลับตาลงอย่างเปี่ยมสุข สองมือประสานเข้าด้วยกัน แต่ในตอนที่กำลังจะอธิษฐานนั้นเอง

เสียงกรีดร้องก็ดังลั่นขึ้น เจียงถงวิ่งฝ่าฝูงชนเข้าไปผลักเค้กจนคว่ำคะมำ

ครีมบนหน้าเค้กสาดกระจายเปรอะเปื้อนร่างของเจียงโยวโยวอีกระลอก

เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้เกิดขึ้นรวดเร็วมากจนไม่มีใครตั้งตัวทัน

ด้านเจียงถงที่ผลักเค้กล้มไปแล้วก็หันขวับ พุ่งตรงเข้าไปหาเจียงเวิ่น ท่าทางคุ้มคลั่งของเธอทำเอาทุกคนยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

เจียงถงจับมือของเจียงเวิ่นไว้แน่น "พ่อ พ่อคะ หนูต่างหากที่เป็นลูกสาวของพ่อ"

"หนูเป็นลูกสาวแท้ๆ ของพ่อนะคะ หลินจิ้งทำแม่หนูตาย แล้วยังจะฆ่าหนูอีก พ่อต้องทวงความเป็นธรรมให้หนูนะ!"

เจียงเวิ่นมองเจียงถงตรงหน้าด้วยความอึ้งงัน ตอนแรกเขายังรู้สึกว่าเด็กคนนี้หน้าตาน่ารัก และทำให้เขารู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก

แต่เขากลับนึกขึ้นได้ว่าหลินจิ้งเคยบอกไว้ เด็กคนนี้ชอบขโมยของ พฤติกรรมแย่ แถมสติยังไม่ค่อยดีอีกต่างหาก

เด็กที่ถูกทิ้งไว้ในสถานสงเคราะห์ไม่มากก็น้อยมักจะมีปัญหา และปัญหาของเด็กคนนี้ก็คงเป็นโรคจิตประสาทกระมัง

เจียงเวิ่นบอกปัด "หนูจำคนผิดแล้ว ลุงไม่ใช่พ่อของหนูหรอก"

หลินจิ้งที่ยืนอยู่ข้างๆ ใจหายวาบตั้งแต่ตอนที่เจียงถงพูดประโยคที่ว่า 'หนูต่างหากที่เป็นลูกสาวของพ่อ'

สีหน้าของเธอพลันบูดเบี้ยวมืดมน ไม่รู้เลยว่านังเด็กเวรนี่ไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือต้องลากตัวนังเด็กนี่ออกไปให้พ้น

หลินจิ้งหันไปมองจ้าวเหม่ยเจวียน ซึ่งจ้าวเหม่ยเจวียนเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าเจียงถงจะรู้เรื่องนี้ มิหนำซ้ำยังกล้ามาก่อเรื่องบ้าคลั่งต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้

เมื่อสบตากับหลินจิ้ง เธอก็เข้าใจความหมายในทันที

เธอสาวเท้าเข้าไปกระชากตัวเจียงถงไว้ จากนั้นก็หันไปบอกกับทุกคนว่า

"ขออภัยทุกท่านด้วยนะคะ เด็กคนนี้เป็นเด็กกำพร้าจากสถานสงเคราะห์ของพวกเราเองค่ะ พอดีแกมีปัญหาทางจิต"

"คงเห็นว่าโยวโยวมีคุณพ่อที่ดีขนาดนี้ ก็เลยอิจฉาจนเพ้อเจ้อ คิดทึกทักไปเองว่าเป็นพ่อของตัวเองน่ะค่ะ"

ถึงอย่างไรเจียงถงก็อายุแค่สิบสองปี จะไปสู้แรงจ้าวเหม่ยเจวียนได้อย่างไร แขนทั้งสองข้างของเธอถูกจ้าวเหม่ยเจวียนล็อกไพล่หลังไว้แน่น เตรียมจะลากตัวออกไป

เจียงถงดิ้นรนสุดชีวิต เธอมีลางสังหรณ์ว่าถ้าตัวเองถูกพาตัวไปละก็ คงไม่มีทางรอดชีวิตแน่

เจียงโยวโยวถูกเจียงถงทำชุดเลอะถึงสองครั้งในวันเดียว โกรธจนกัดฟันกรอด ไม่สนแล้วว่าจะมีคนอยู่เต็มไปหมด ปรี่เข้าไปตบหน้าเจียงถงฉาดใหญ่

การกระทำนี้ทำให้เจียงเวิ่นขมวดคิ้วทันที "โยวโยว ทำแบบนี้ไม่ได้นะลูก"

พอเห็นพ่อเริ่มใช้น้ำเสียงเข้มขึ้น เจียงโยวโยวก็บีบน้ำตาออกมาทันที

"คุณพ่อคะ ยัยนี่ทำเกินไปแล้วนะ ตอนอยู่ในห้องก็เป็นคนทำชุดหนูเลอะ ตอนนี้ยังจะมาพังงานวันเกิดหนูอีก มันอิจฉาหนูชัด ๆ"

พอเห็นท่าทางน้อยอกน้อยใจของเจียงโยวโยว พ่อของเจียงก็รีบปรับเสียงให้อ่อนลงเพื่อปลอบโยน

"พ่อรู้ว่าลูกโกรธ แต่จะไปตบตีคนอื่นตามใจชอบไม่ได้นะ"

บรรดาเพื่อน ๆ ของพ่อที่เห็นภาพนี้ ต่างก็ช่วยกันพูดเข้าข้างอยู่ข้าง ๆ

"โธ่ จะไปโทษโยวโยวก็ไม่ได้หรอก เด็กคนนี้ทำเกินไปจริง ๆ"

"นั่นน่ะสิ เด็กคนนี้นิสัยแย่ชะมัด"

จ้าวเหม่ยเจวียน "โทษฉันเองแหละค่ะที่ปกติปล่อยปละละเลยเกินไป คิดว่าแกน่าสงสารไม่มีพ่อไม่มีแม่ก็เลยทำดีด้วย ไม่นึกเลยว่าจะยิ่งทำให้เสียนิสัยแบบนี้"

"ผอ.จ้าว คุณทำดีแล้ว ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก"

"ใช่แล้ว พวกเรารู้ว่าคุณใจบุญ แต่เด็กสมัยนี้บางคนน่ะนะ ต่อให้ทำดีด้วยแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ เลี้ยงไม่เชื่องชัด ๆ"

จ้าวเหม่ยเจวียน "วันนี้เป็นวันเกิดหลานสาวฉัน อย่าให้เด็กคนนี้มาทำให้เสียอารมณ์เลยค่ะ เดี๋ยวฉันจะพาแกออกไปเดี๋ยวนี้แหละ"

พูดจบ จ้าวเหม่ยเจวียนก็ออกแรงกระชากเจียงถงพรวดเดียวถอยกรูดไปไกลถึงสองเมตร

เจียงถงกรีดร้องสุดชีวิต "ไม่เอา! ไม่! ถ้าปล่อยให้ยายป้านี่พาหนูไป หนูต้องตายแน่ ๆ!"

"คุณพ่อคะ คุณพ่อ หนูเป็นลูกสาวของคุณจริง ๆ นะ เชื่อหนูสิคะ!"

พ่อของเจียงมองเจียงถงด้วยสายตาสับสน แต่พอเจียงโยวโยวเอ่ยปากพูดขึ้นมา เขาก็หันกลับไปมองลูกสาวทันที

จู่ ๆ ความสิ้นหวังก็แล่นเข้ามาเกาะกุมหัวใจ เจียงถงถึงขั้นเริ่มนึกเคียดแค้นพ่อของตัวเองขึ้นมา

ทำไมกัน ในเมื่อหนูเป็นลูกแท้ ๆ ของพ่อ ทำไมพ่อถึงทำหนูหายไปได้

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคิดจะช่วยตัวเอง เธอจึงรีบหันไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นทันที

ซูช่างยืนอยู่วงนอกของฝูงชน หยางเล่อเล่อถูกทิ้งให้เฝ้าสถานสงเคราะห์ ส่วนที่เหลือทั้งวังหนานที่ช่วยปล่อยเจียงถงออกจากห้องเก็บของ ลู่เสวี่ยที่เป็นอาสาสมัครสถานสงเคราะห์ และเฝิงหลุนผู้ช่วยผู้อำนวยการ ต่างก็อยู่ที่นี่กันครบ

ทันทีที่กวาดสายตาไปเห็นพวกเขา เจียงถงก็รีบขอความช่วยเหลือทันควัน

"คุณอาวัง พี่ลู่ คุณอาเฝิง ช่วยหนูด้วยค่ะ"

"ช่วยหนูด้วย ได้โปรดช่วยหนูด้วยนะคะ"

ลู่เสวี่ยไม่ขยับเลยสักนิด เธอไม่ได้คิดจะช่วยใครอยู่แล้ว จากประสบการณ์การเล่นเกมของเธอ การเสนอหน้าสุ่มสี่สุ่มห้ามีแต่จะพาไปตายเปล่า

ร่างกายของเด็กสิบขวบอย่างซูช่างไม่มีพลังต่อสู้อะไรเลย แม้ใจอยากช่วยแต่แรงไม่ไหว เขาจึงได้แต่นิ่งเฉย

แต่เฝิงหลุนกับวังหนานกลับพุ่งตัวเข้าไป

วังหนานกับเฝิงหลุนคิดจะช่วยดึงเจียงถงไว้ ทว่ามือของวังหนานเพิ่งจะแตะโดนตัวเจียงถง ระบบก็แจ้งเตือนทันทีว่าเขาได้รับกล่องหายนะจากจ้าวเหม่ยเจวียน มือของวังหนานชะงักค้างทันใด

ส่วนเฝิงหลุนเป็นผู้ช่วยของจ้าวเหม่ยเจวียน พอเขาก้าวเข้าไป จ้าวเหม่ยเจวียนก็สั่งให้เขาช่วยจับตัวเจียงถงกลับไปพร้อมกับเธอทันที

เฝิงหลุนที่เดิมทีตั้งใจจะช่วยเจียงถงถึงกับอึ้งงันไปเลย