ตอนที่ 65 หลักฐาน

ในฐานะผู้ช่วยของจ้าวเหม่ยเจวียน พอเธอสั่งมาแบบนี้ ตอนนี้เขาจึงต้องเผชิญกับสองทางเลือก

ทางแรกคือทำตามที่จ้าวเหม่ยเจวียนสั่ง ยอมทำเรื่องผิดมโนธรรม ส่วนอีกทางคือยื่นมือเข้าช่วยเจียงถง

แม้จะผ่านไปแค่สองวินาที แต่ความคิดในหัวของเฝิงหลุนกลับตีกันวุ่นวายนับพันตลบ

เขาเป็นคนดีและอยากจะเป็นคนดีต่อไป แต่ที่นี่คือเกมสยองขวัญ

จะเอาทั้งปลาทั้งอุ้งตีนหมีพร้อมกันไม่ได้ หากเลือกผิด เขาก็ต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่

เฝิงหลุนมองใบหน้าไร้เดียงสาและประกายความหวังในดวงตาของเจียงถง ในใจก็อดสงสารไม่ได้

หลังจากลังเลอยู่นาน สุดท้ายเฝิงหลุนก็ยังเลือกทำตามคำสั่งของจ้าวเหม่ยเจวียน

ทันทีที่มือของเขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเจียงถง แววตาของเด็กหญิงก็แปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวัง

จบสิ้นแล้ว เธอรู้ดีว่าตัวเองคงไม่รอด

เธอหันกลับไป ม่านน้ำตาเอ่อล้นบดบังสายตาจนมองเห็นใบหน้าของพ่อไม่ชัด

เธอหันกลับไปด้วยความสิ้นหวัง หวังเพียงให้คนเป็นพ่อเชื่อในตัวเธอ

ปากพร่ำเรียกหาแต่พ่อ พ่อ... แต่ทุกคนในงานกลับมองเธอราวกับคนเสียสติ

ไอแค้นของเจียงถงพลันแผ่ออกมาปกคลุมไปทั่วทั้งร่าง

อันที่จริงเกมรอบนี้ไม่ได้มีจ้าวเหม่ยเจวียนเป็นผีร้ายแค่ตัวเดียว ตามเนื้อเรื่องเดิม หลังจากเจียงถงกลับไป เธอจะเผาสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าจนวอดวายด้วยเพลิงแค้น

ถึงตอนนั้น สิ่งที่ผู้เล่นทุกคนต้องเผชิญก็ไม่ใช่แค่การถูกผีไล่ล่าในเวลากลางคืนอีกต่อไป

ผู้ชมในห้องไลฟ์:

[กูว่าแล้ว ด่านนี้เล่นกี่รอบก็เหมือนเดิม]

[เพิ่งเคยดูด่านนี้ครั้งแรก ตอนนี้มันมีปัญหาอะไรเหรอครับ?]

[เฮ้อ ด่านนี้จริง ๆ มีกับดักอยู่ คือผู้เล่นจะช่วยเจียงถงไหม ถ้าไม่ช่วย พอกลับไปสถานสงเคราะห์ เจียงถงจะเผาที่นั่นจนวอด แล้วทุกคนจะกลายเป็นผีร้าย ส่วนเจียงถงจะอัปเกรดเป็นผีร้ายระดับ S ทันที]

[ถึงได้บอกไงว่าด่านนี้อัตราการตายสูงที่สุด แทบจะการันตีตายยกตี้ตลอด]

[โหดขนาดนั้นเลย! แล้วที่ผ่านมาไม่มีผู้เล่นช่วยเจียงถงตรงนี้เลยเหรอ?]

[มีสิ แต่ช่วยครั้งเดียวมันจะได้อะไร เจียงถงเจอปัญหาตั้งกี่อย่าง ผู้เล่นช่วยแก้ได้แค่ครั้งสองครั้ง แต่แก้ที่ต้นตอไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องยอมทิ้งเจียงถงเพื่อเอาชีวิตรอดกันทั้งนั้น อีกอย่างภารกิจในเกมนี้ก็ไม่มีข้อไหนบอกให้สลายความแค้นของเจียงถงเลย ทุกคนก็เลยแบบ...]

[พล็อตด่านนี้โคตรเจ้าเล่ห์เลย]

ขณะที่คนในห้องไลฟ์กำลังถกกันอย่างดุเดือด ภายในเกม เนื้อเรื่องของฝั่งผู้เล่นก็ยังดำเนินต่อไปตามปกติ

ประตูใหญ่ของตระกูลเจียงเปิดออก ในจังหวะที่เจียงถงกำลังจะถูกพาตัวไป ที่หน้าประตูกลับมีรถยนต์หลายคันแล่นเข้ามาจอด

คันหน้าสุดเป็นรถหรูราคาแพง มีเด็กสองคนก้าวลงมาจากรถ

ส่วนรถบัสที่ตามหลังมา พอจอดสนิทก็มีนักข่าวกว่ายี่สิบคนทยอยลงมา ในมือทุกคนต่างถือกล้องวิดีโอที่เปิดบันทึกภาพเตรียมพร้อมไว้แล้ว

พอเห็นจ้าวเหม่ยเจวียน พวกเขาก็ยกกล้องเล็งซูมถ่ายหน้าเธอตรง ๆ ทันที

ท่าทางแบบนี้ทำเอาพวกจ้าวเหม่ยเจวียนถึงกับใจแป้ว

"ทำอะไรน่ะ อย่ามาถ่ายฉันนะ!"

คำพูดของจ้าวเหม่ยเจวียนไม่ได้ผลแม้แต่น้อย กลุ่มนักข่าวพวกนี้ไม่เพียงแต่รัวชัตเตอร์ ยังยิงคำถามใส่อีกว่า

"สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าของพวกคุณมีการทารุณกรรมเด็กใช่ไหมครับ!"

จ้าวเหม่ยเจวียนได้ยินก็รีบเถียงคอเป็นเอ็น "เหลวไหล พวกเราไม่ได้ทำ!"

นักข่าว "แล้วที่คุณทำอยู่นี่มันคืออะไรกันครับ?"

จ้าวเหม่ยเจวียนรีบปล่อยมือจากเจียงถงทันที ส่วนเจียงถงพอเห็นซ่งอี้อยู่ท่ามกลางฝูงชนก็รีบวิ่งพุ่งตรงไปหาเขาทันใด

ไม่รู้ว่าทำไม แม้ซ่งอี้จะเตี้ยกว่าเธอถึงหนึ่งช่วงศีรษะ แต่จู่ ๆ เธอกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

ความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้เธอแทบจะปล่อยโฮออกมา

ซ่งอี้เขย่งปลายเท้าพลางตบไหล่เจียงถงเบา ๆ "ไม่เป็นไรนะ มีผมอยู่ทั้งคน"

คนของตระกูลเจียงเห็นคนแห่กันมาหน้าประตูมากมายขนาดนี้ แถมดูเหมือนจะมีนักข่าวอยู่ไม่น้อย จึงไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

เจียงเวิ่นเดินนำทุกคนตรงมายังหน้าประตู

"ฉันจำได้ว่าวันนี้ไม่ได้เชิญนักข่าวมานี่ พวกคุณมาทำอะไรกัน?"

ซ่งอี้ก้าวออกมายืนข้างหน้า "ทางนี้ผมเป็นคนเชิญมาเองครับ เพราะวันนี้จะมีข่าวใหญ่"

ซ่งอี้เปลี่ยนชุดใหม่ แถมยังก้าวลงมาจากรถหรู ประกอบกับคนในที่เกิดเหตุมีจำนวนมาก ตอนแรกจ้าวเหม่ยเจวียนจึงจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร

แต่พอซ่งอี้เอ่ยปาก จ้าวเหม่ยเจวียนถึงรู้ว่า ที่แท้ก็เป็นไอ้เด็กเวรนี่เอง

จ้าวเหม่ยเจวียนคิดเอาเองทันทีว่าซ่งอี้คงเกาะรถหรูของคนรวยที่ไหนติดสอยห้อยตามมา

"ไอ้เด็กเวร แกยังรู้จักกลับมาอีกเหรอ วันนี้ฉันมีธุระ ไม่มีเวลามาสนใจแกหรอก ไว้ฉันว่างเมื่อไหร่ได้สั่งสอนแกให้เข็ดแน่"

ซ่งอี้หรี่ตาลง แค่เห็นหน้าจ้าวเหม่ยเจวียนก็ชวนให้อารมณ์เสียแล้ว

ซ่งอี้กวักมือเรียกจ้าวซิน อีกฝ่ายก็รีบกุลีกุจอวิ่งเข้ามา ซ่งอี้ส่งสัญญาณให้อุ้มตนขึ้น จ้าวซินจึงอุ้มเขาไว้แล้วเดินตรงเข้าไปหาจ้าวเหม่ยเจวียนตามคำสั่ง

จ้าวเหม่ยเจวียนยังคงเชิดหน้ารอคำอธิบาย แต่ซ่งอี้กลับลงมือเร็วปานสายฟ้าแลบ ฟาดฝ่ามือใส่หน้าเธอเต็มแรงดัง "เพียะ"

รอยฝ่ามือแดงเถือกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจ้าวเหม่ยเจวียนทันที

ซ่งอี้ "จิ๊ๆ แรงน้อยไปหน่อย ถือว่าแกโชคดีไปนะ"

จ้าวเหม่ยเจวียนไม่คิดว่าไอ้เด็กเวรนี่จะกล้าลงไม้ลงมือกับตน จึงปรี่เข้าไปหมายจะกระชากซ่งอี้ลงมา

แต่บอดี้การ์ดสองคนก้าวเข้าขวางจ้าวเหม่ยเจวียนไว้ได้ทันควัน

ซ่งอี้คิดในใจ ล้อเล่นน่า ในเมื่อเขามาถึงที่นี่ ก็ต้องเตรียมพร้อมรับมือไว้หมดทุกอย่างแล้ว

จ้าวเหม่ยเจวียนโกรธจนแทบคลั่ง หันไปตวาดใส่พวกนักข่าวว่า "เมื่อกี้นี้พวกคุณถ่ายไว้หมดแล้วใช่ไหม!"

พอนักข่าวได้ยินดังนั้นก็รีบลดกล้องวิดีโอลงพร้อมกับส่ายหน้าโดยพร้อมเพรียง

ถ้าถามก็คือไม่ได้ถ่าย เถ้าแก่ตัวน้อยจ่ายให้พวกเขาคนละห้าแสน อะไรควรบันทึกอะไรไม่ควรบันทึก มีหรือที่พวกเขาจะไม่รู้แก่ใจ

เมื่อเห็นกลุ่มนักข่าวเข้าข้างซ่งอี้ขนาดนี้ จ้าวเหม่ยเจวียนก็ยิ่งเดือดดาล

"พวกคุณเป็นพวกเดียวกับมัน!"

นักข่าว "ในฐานะที่คุณเป็นผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า คุณทารุณกรรมเด็กจริงหรือไม่ครับ"

พ่อของเจียงถงมองดูความวุ่นวายหน้าประตูบ้านพลางขมวดคิ้วตวาด "พอได้แล้ว!"

"พวกคุณต้องการจะทำอะไรกันแน่"

ซ่งอี้บอกให้จ้าวซินวางตนลง จากนั้นก็เดินไปประจันหน้าพ่อของเจียงถง

แม้รูปร่างจะเล็ก แต่รัศมีความน่าเกรงขามกลับไม่ได้เป็นรองใครเลยแม้แต่น้อย

เขาเปิดฉากด่าใส่พ่อของเจียงถงแบบไม่ไว้หน้าทันที

"ดวงตาคู่นั้นบนหน้าคุณมีไว้ใช้หายใจหรือไงครับ ถ้าคุณไม่ได้ใช้แล้ว บริจาคให้คนตาบอดยังได้บุญมหาศาลกว่าอีก

"เจียงถงหน้าตาเหมือนคุณขนาดนี้ คุณดูไม่ออกเลยเหรอครับ

"ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองต้องทนอดมื้อกินมื้อ เสื้อผ้าไม่พอกันหนาวอยู่ในสถานสงเคราะห์ข้างบ้าน ต้องทำงานทุกวันแถมยังโดนทุบตีสารพัด แต่คุณกลับชุบเลี้ยงลูกของหญิงอื่น ประเคนกองเงินกองทองให้เขา จิตสำนึกของคุณไม่เจ็บปวดบ้างเลยเหรอครับ"

หลินจิ้งรู้สึกได้ว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี โดยเฉพาะเมื่อมีนักข่าวอยู่กันแน่นขนัดแบบนี้ ทุกคำพูดและการกระทำของพวกตนล้วนถูกนำไปรายงานข่าวได้ทั้งสิ้น เธอจึงไม่กล้าวู่วาม

ภายในใจของเธอเริ่มหวาดหวั่น

"เด็กอย่างเธอมาพูดจาเพ้อเจ้ออะไรกัน! นังเด็กเจียงถงนี่มันเป็นบ้า มันมีอาการจิตหลอนต่างหาก!"

"แล้วก็นายด้วย นายเป็นเพื่อนของมันใช่ไหม ฉันเคยเห็นนายที่สถานสงเคราะห์อยู่เหมือนกัน เด็กตัวแค่นี้ไม่รู้อะไรเลย คนอื่นพูดอะไรก็เชื่อไปหมด พวกเราจะไม่เอาความกับเด็กอย่างนาย ยังไม่รีบไสหัวไปจากที่นี่อีก!"

เจียงเหวินข่มอารมณ์พูดอย่างใจเย็น "หนูน้อย เธอเข้าใจผิดแล้วละ ลุงไม่ใช่พ่อของแกหรอก ตอนนั้นภรรยาของลุงเสียชีวิต ลูกก็จากไปพร้อมกันแล้ว"

ซ่งอี้ "ผมรู้ครับ วันนี้ต่อให้พวกเราจะพูดยังไงพวกคุณก็คงคิดว่าพวกเราพูดเพ้อเจ้อ หรือกระทั่งสงสัยว่าเจียงถงมีปัญหาทางจิต ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกเราก็เอาหลักฐานออกมาให้ดูกันดีกว่าครับ"