ตอนที่ 68 กลับตระกูลเจียง

แม้จะรู้อยู่แล้วว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้ แต่ใจของหลินจิ้งก็ยังเย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง

สายตาที่เธอมองเจียงถงฉายแววเหี้ยมเกรียม นึกโทษตัวเองว่าใจดีเกินไปที่ปล่อยให้มันมีชีวิตรอดมาได้นานขนาดนี้ จนกระทั่งสร้างปัญหาให้ตัวเองในที่สุด

แต่ก็ช่างเถอะ ต่อให้ได้กลับเข้าตระกูลไป ไม่ช้าก็เร็วหัวใจดวงนั้นก็ต้องตกเป็นของลูกสาวเธออยู่ดี

พ่อของเจียงถงเดินตรงเข้ามาหาพลางยื่นมืออันสั่นเทาออกไปหาเธอ

เป็นจริงอย่างที่ซ่งอี้พูดไว้ เขาแทบนึกไม่ออกเลยว่าตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา เจียงถงต้องทนเผชิญกับอะไรมาบ้าง

"ลูกพ่อ... หนูเป็นลูกสาวของพ่อจริง ๆ"

ขอบตาของพ่อเจียงแดงก่ำ น้ำตาเอ่อล้นและไหลทะลักลงมาอย่างไม่อาจกลั้น

ในวินาทีที่พ่อเอ่ยยอมรับ เจียงถงถึงกับทำตัวไม่ถูก

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปจนเธอรู้สึกราวกับกำลังฝันอยู่

เมื่อฝ่ามือของผู้เป็นพ่อวางลงบนศีรษะ ด้วยสายใยพ่อลูกผูกพัน เจียงถงจึงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นใกล้ชิดที่ส่งผ่านทางสายเลือด

เธอเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา "คุณพ่อ..."

ความดีใจและความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่พ่อของเจียงถงพร้อมกัน เขารู้สึกว่าตัวเองติดค้างเธอเหลือเกิน

"ลูกรัก ต่อไปนี้พ่อจะดูแลหนูเป็นอย่างดี จะไม่ยอมให้ใครมารังแกหนูได้อีกเด็ดขาด"

ในยามที่สองพ่อลูกจำกันได้ ยังมีอีกคนที่โกรธจนแทบคลั่ง นั่นคือเจียงโยวโยว

เธอมองภาพตรงหน้าด้วยความเคียดแค้น ในเมื่อเจียงถงกล้ามาแย่งพ่อไปจากเธอ เธอก็ไม่มีทางปล่อยให้อีกฝ่ายได้อยู่อย่างสงบสุขแน่

ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์วันนี้ได้ดูละครฉากใหญ่ฟรี ๆ บรรดานักข่าวก็ยังปักหลักอยู่กันครบ ท่ามกลางแสงแฟลชที่สาดส่องเข้ามา หลินจิ้งพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมสีหน้าของตัวเองเอาไว้

เมื่อเห็นสองพ่อลูกยอมรับกันเรียบร้อย หลินจิ้งจึงหันไปบอกกับเหล่านักข่าวว่า

"ผลตรวจก็ออกมาแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันเถอะค่ะ"

แต่พอหลินจิ้งพูดจบ กลับไม่มีนักข่าวคนไหนยอมขยับตัวเลยสักคน

หลินจิ้ง: ??? หมายความว่ายังไง? ยังจะถ่ายอะไรกันอีก?

ซ่งอี้: "อย่าเพิ่งรีบร้อนสิครับ เมื่อกี้ผมยังได้ยินคุณเรียกเจียงถงว่านังเด็กโรคจิตไม่หยุด แถมยังบอกว่าเธอเป็นโรคจิตหลงผิดอีก แต่เจียงถงที่ผมรู้จัก ทั้งถ่อมตัว มีมารยาท อดทน อารมณ์มั่นคง แถมยังรักสัตว์ เด็กดีขนาดนี้ ทำไมพอออกจากปากพวกคุณถึงกลายเป็นเด็กโรคจิตไปได้ล่ะครับ?"

หลินจิ้งนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เคยพูดแบบนี้ไว้กับพ่อของเจียงถง ก็เริ่มรู้สึกร้อนตัวขึ้นมาทันที

จ้าวเหม่ยเจวียนรีบออกโรงช่วยแก้ต่างให้หลินจิ้งทันควัน

"ฉันเป็นคนพูดเอง เจียงถงโตมาในบ้านเด็กกำพร้า เมื่อก่อนเคยเชิญหมอมาตรวจสุขภาพให้เด็ก ๆ หมอเขาวินิจฉัยออกมาว่าเจียงถงมีความผิดปกติทางจิต"

ซ่งอี้: "อ้อเหรอครับ? หมอคนไหนกันล่ะ? คุณช่วยตามเขามาให้ผมถามหน่อยสิครับ"

จ้าวเหม่ยเจวียนแค่พูดโกหกส่งเดชไปเรื่อย จะไปมีหมอที่ไหนกัน เธอแค่อยากจะรีบกลบเกลื่อนเรื่องนี้ให้พ้นตัวไปก็เท่านั้น

"เรื่องมันตั้งกี่ปีมาแล้ว จำไม่ได้แล้วย่ะ"

ซ่งอี้แค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่ยี่หระ

"เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาใส่ร้ายมั่วซั่ว หัวหน้าแผนกเฉินครับ คุณช่วยตรวจประเมินดูหน่อยสิครับว่าเจียงถงมีอาการทางจิตจริงหรือเปล่า"

หัวหน้าแผนกเฉินที่ถูกเรียกชื่อก้าวออกมา ก่อนจะส่งสัญญาณบอกให้เจียงถงขึ้นไปบนรถบ้านเพื่อทำการตรวจประเมิน

หลินจิ้งหน้าซีดเผือด "หัวหน้าแผนกเฉินไม่ได้อยู่แผนกจิตเวชไม่ใช่เหรอคะ จะมาตรวจรักษาได้ยังไง?"

แพทย์สองคนที่อยู่ด้านหลังหัวหน้าแผนกเฉินพูดขึ้นว่า "หัวหน้าของพวกเราควบตำแหน่งทั้งแพทย์ระบบประสาทและจิตเวช รวมถึงจิตวิทยาด้วย ตรวจดูอาการทางจิตแค่นี้สบายมาก ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากครับ"

ซ่งอี้พูดกับเจียงถง "ไปเถอะ ให้หัวหน้าแผนกเฉินช่วยตรวจดูให้"

ตอนนี้เจียงถงเชื่อใจซ่งอี้เป็นอย่างยิ่ง พอได้ยินคำสั่งของเขา เธอไม่แม้แต่จะมองผู้เป็นพ่อด้วยซ้ำ แต่กลับเดินตรงไปทันที

ยี่สิบนาทีต่อมา เจียงถงกับหัวหน้าแผนกเฉินก็เดินลงมาจากรถ

หัวหน้าแผนกเฉินกล่าวว่า "เจียงถงสุขภาพปกติดีทุกอย่าง ไม่ได้มีอาการทางจิตครับ"

พ่อของเจียงถงได้ยินผลสรุปแล้วสีหน้าก็พลันบึ้งตึงขึ้นมาทันที การที่เจียงถงไม่ได้ป่วยทางจิตเขาย่อมดีใจอยู่แล้ว แต่พอคิดว่าลูกสาวแท้ ๆ ของตนถูกยัดเยียดให้กลายเป็นคนบ้า คนเป็นพ่อเป็นแม่ที่ไหนบ้างจะไม่โกรธ

ยิ่งไปกว่านั้นซ่งอี้ยังราดน้ำมันลงบนกองไฟ ถือโอกาสจุดชนวนความระแวงในใจของพ่อเจียงขึ้นมาอีก

"อ้าว ที่แท้เจียงถงก็ปกติดีทุกอย่างนี่ครับ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครกันนะที่กุเรื่องหาว่าเธอเป็นโรคจิต"

"คนคนนี้จิตใจอำมหิตจริง ๆ มีจุดประสงค์อะไรกันแน่ ถึงอยากทำลายภาพลักษณ์ของเจียงถงในสายตาของใครบางคนขนาดนี้?"

หลินจิ้งร้อนรนขึ้นมาทันควัน "พวกเราไม่เคยคิดจะทำลายชื่อเสียงของเจียงถงนะ คุณอย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อเหลวไหล!"

ซ่งอี้แสยะยิ้มเย็นชา "ผมยังไม่ได้บอกว่าเป็นคุณเลย จะร้อนตัวไปทำไมล่ะครับ?"

วันนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากเกินไป ทั้งยังมีข้อกังขาและจุดน่าสงสัยอีกเพียบ พ่อของเจียงถงเองก็รู้ดีว่ามีบางเรื่องที่ต้องสืบหาความจริงให้กระจ่าง

แต่หลินจิ้งอยู่เคียงข้างเขามานานหลายปี เขาจึงไม่อยากปรักปรำเธอโดยไร้หลักฐาน

พ่อของเจียงถง: "ถงถง กลับบ้านกับพ่อนะลูก"

พ่อของเจียงถงจูงมือเธอหมายจะพากลับบ้าน เจียงถงหันขวับไปมองซ่งอี้ทันที ในจังหวะที่เธอยังลังเลอยู่นั้น ซ่งอี้ก็โพล่งขึ้นมาว่า

"ไม่ได้ครับ"

พ่อของเจียงถง "ทำไมล่ะ"

หลินจิ้ง "เรื่องของพ่อลูกเขาเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย ทำไมชอบโผล่มาป่วนเรื่องคนอื่นอยู่เรื่อยนะ"

ทุกคนต่างหันไปมองซ่งอี้ เด็กชายวัยหกขวบผู้ฝีปากกล้า มีเหตุมีผล แถมยังแผ่ออร่าความเที่ยงธรรมออกมารอบตัว อยากรู้นักว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

ซ่งอี้ปรายตามองหลินจิ้ง ทำไมถึงไม่ได้ ตัวเธอเองไม่รู้แก่ใจหรือไง

ก็เพราะบ้านหลังนั้นมีเธออยู่ยังไงล่ะ

นิสัยอย่างเจียงถง ขืนกลับไปบ้านหลังนั้น ไม่นานคงโดนหลินจิ้งกลืนกินทั้งเป็นแน่

พ่อของเจียงถงเป็นคนดีก็จริง แต่กลับโลเลไม่เด็ดขาด

ซ่งอี้ "ถ้าเจียงถงจะกลับตระกูลเจียง ผมก็จะไปด้วยครับ"

เจียงโยวโยวแทบจะระเบิดอารมณ์ ลำพังที่บ้านมีเจียงถงเพิ่มมาคนหนึ่งก็น่ารำคาญพออยู่แล้ว เจ้าเด็กนี่คิดจะตามมาอีกคนหรือ มีสิทธิ์อะไรกัน

"ฝันไปเถอะ แกไม่ใช่ลูกชายของพ่อฉันสักหน่อย มีสิทธิ์อะไรจะมาอยู่บ้านฉันยะ"

ซ่งอี้จับมือเจียงถงไว้ "เท่าที่ผมรู้ เธอก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ เหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

"แม่เธอหอบเธอแต่งเข้าตระกูลเจียง สถานะแบบนี้ ถ้าเป็นสมัยก่อนเขาเรียกว่าอะไรนะ"

จ้าวซินรีบรับมุกทันควัน "ลูกติดแถมมาไงล่ะ"

เจียงโยวโยวตวัดสายตาเคียดแค้นไปเชือดเฉือนจ้าวซินทันที

"แกสิลูกติด!"

จ้าวซินเก็บกล่องหายนะแล้วรีบขยับไปหลบอยู่ด้านหลังซ่งอี้

ซ่งอี้จับแขนของเจียงถงไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"เฮ้อ ช่วยไม่ได้นี่ครับ ผมกับเจียงถงร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา เธอเห็นผมเป็นน้องชายแท้ๆ เธอขาดผมไม่ได้หรอก"

จ้าวเหม่ยเจวียน "ไอ้เด็กเปรต ฉันว่าแกอยากเกาะคนรวยไปเสวยสุขมากกว่าล่ะสิไม่ว่า"

"รีบกลับบ้านเด็กกำพร้าไปกับฉันเดี๋ยวนี้!"

จ้าวเหม่ยเจวียนก้าวเข้าไปหมายจะคว้าตัวซ่งอี้ แต่บอดี้การ์ดรีบก้าวเข้ามาขวางไว้ทันควัน

ซ่งอี้ "ถ้าผมไม่ได้ไป เจียงถงก็จะไม่กลับตระกูลเจียงเหมือนกันครับ"

สิ้นคำของซ่งอี้ ทุกคนต่างพากันหันไปมองเจียงถง

ตั้งแต่ตอนที่ไม่มีใครเชื่อว่าเธอคือลูกสาวของตระกูลเจียง มีเพียงซ่งอี้คนเดียวที่เชื่อมั่นและยื่นมือเข้าช่วย เธอจึงรู้ดีว่าในบรรดาคนพวกนี้ มีแค่ซ่งอี้เท่านั้นที่หวังดีกับเธอจากใจจริง

เธอพยักหน้าให้พ่อของเจียงถง น้ำเสียงแม้จะแผ่วเบาแต่กลับหนักแน่นชัดเจน

"ถ้าซ่งอี้ไม่ไป หนูก็ไม่กลับค่ะ"

พ่อของเจียงถงมองเด็กทั้งสองคน พลางคิดว่าเด็กสองคนนี้คงจะผูกพันกันมากจริงๆ

มีคนคอยดูแลลูกสาวแบบนี้ เขาก็ควรต้องขอบคุณ ยิ่งไปกว่านั้น หากวันนี้ไม่ได้ซ่งอี้ยืนกรานให้ตรวจดีเอ็นเอ เขาก็คงไม่มีโอกาสได้พบหน้าและยอมรับลูกสาวเช่นนี้

แค่เลี้ยงเพิ่มอีกสักคนจะยากตรงไหน ก็แค่เพิ่มชามกับตะเกียบอีกคู่เดียวเท่านั้น

พ่อของเจียงถง "ตกลง งั้นก็พาเขาไปด้วยกัน"

เจียงถงคลี่ยิ้มออกมาทันที ผิดกับหลินจิ้ง เจียงโยวโยว และจ้าวเหม่ยเจวียนที่โกรธจนควันแทบออกหู

หลินจิ้งรู้ดีว่า เจ้าเด็กคนนี้รับมือยากกว่าเจียงถงเป็นไหนๆ

เมื่อถึงตอนนี้ พวกนักข่าวจึงยอมแยกย้ายกันไป

นอกจากคนของตระกูลเจียงแล้ว ก็เหลือเพียงพวกคนที่มาช่วยงานจากบ้านเด็กกำพร้า