ตอนที่ 69 เดี๋ยวเพื่อนกันให้เอง

ผู้เล่นคนอื่นต่างได้เห็นสารพัดลีลาสุดแผลงของซ่งอี้กันถ้วนหน้า ถ้าไม่ติดว่ายังมีคนมองอยู่แถวนั้น พวกเขาคงตบมือให้ไปแล้ว

เฝิงหลุนกับวังหนานกระซิบกระซาบกันเบา ๆ

"ไอ้หมอนี่มันร้ายกาจเกินไปแล้ว"

วังหนานพยักหน้า พลางนึกถึงเสียงแจ้งเตือนระรัวของระบบ "ร้ายกาจแบบไม่ห่วงชีวิตตัวเองน่ะสิ"

พอซ่งอี้จะย้ายไปพักที่บ้านตระกูลเจียง จ้าวซินก็รีบพูดขึ้นมาทันควัน

จ้าวซิน: "ลูกพี่ พี่ไปบ้านตระกูลเจียงแล้วผมจะทำยังไงล่ะ ผมไม่อยากแยกจากพี่เลย"

ถึงจะได้อยู่ด้วยกันแค่ช่วงสั้น ๆ แต่จ้าวซินกลับรู้สึกว่าอยู่ข้างกายซ่งอี้แล้วปลอดภัยเหลือเกิน

ซ่งอี้คิดนิดหนึ่งแล้วบอก "นายก็กลับไปนอนที่บ้านเด็กกำพร้าสิ แค่นี้ก็อยู่ใกล้ฉันแล้วไม่ใช่เหรอ"

จ้าวซินเบิกตากว้างแทบถลน พอนึกถึงหน้าตาดุร้ายราวยักษ์มารของจ้าวเหม่ยเจวียน น้ำเสียงก็พลอยหงอยลงทันที

"ผมไม่อยากกลับไปนี่ครับ"

ซ่งอี้: "กลัวอะไร เมื่อคืนนายก็เผชิญหน้ากับจ้าวเหม่ยเจวียนคนเดียวไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นจะน่ากลัวขนาดนั้นสักหน่อย"

พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน จ้าวซินก็รู้สึกจุกอกขึ้นมาตงิด ๆ

ที่ต้องเผชิญหน้าอยู่คนเดียว ก็เพราะซ่งอี้หลับปุ๋ยไปแล้วต่างหากเล่า!

จ้าวซิน: "ตอนกลางคืนช่างมันเถอะครับ แต่ตอนกลางวันนี่สิ ยัยนั่นลงมือตีเจ็บชะมัด"

ซ่งอี้: "นายก็ตีสวนกลับไปสิ"

จ้าวซิน: ??? "อ้าว ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอครับ"

ซ่งอี้: "ทำไมจะไม่ได้ ตัวนายก็สูงพออยู่แล้ว ไม่เหมือนฉัน จะตียัยนั่นยังต้องปีนเก้าอี้เลย"

จ้าวซิน: "แต่ถ้าไปล่วงเกินเข้าจะถูกผูกใจเจ็บ พอถูกผูกใจเจ็บก็จะได้กล่องหายนะ แล้วตกดึกโอกาสที่ยัยนั่นจะมาหาผมก็ยิ่งสูงขึ้นไปอีกนะสิครับ"

ซ่งอี้กอดอก ถึงเขาจะไม่ได้เปิดเสียงแจ้งเตือนของระบบไว้ แต่ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่า กล่องหายนะของเขาต้องเยอะที่สุดในบรรดาทุกคนแน่นอน

ซ่งอี้: "กล่องหายนะของนายจะเยอะแค่ไหนกันเชียว มีทางเยอะกว่าฉันหรือไง"

จ้าวซินได้ยินประโยคนี้ก็ตาสว่างวาบขึ้นมาทันที

"จริงด้วย ต่อให้เขาได้เยอะแค่ไหนก็ไม่มีทางเยอะกว่าซ่งอี้ ในเมื่อมีซ่งอี้คอยรับหน้าอยู่ข้างหน้าแล้ว เขาจะไปกลัวอะไรเล่า"

จ้าวซิน: "ได้ครับ ผมจะกลับไปบ้านเด็กกำพร้า"

"ลูกพี่ มีเรื่องอะไรก็เรียกผมได้เลยนะ ยังไงพวกเราก็อยู่ใกล้กันแค่นี้"

ซ่งอี้ตอบปัด ๆ ส่งเดชเหมือนหลอกเด็ก "อืม ๆ ได้ ๆ"

พอจ้าวซินกลับถึงบ้านเด็กกำพร้า ผู้เล่นคนอื่นก็พากันปรี่เข้ามารุมล้อม ซักถามกันเซ็งแซ่ทันที

เมื่อมาถึงบ้านตระกูลเจียง หลินจิ้งก็แสร้งทำเป็นคนดี พลางพาเจียงถงไปที่ห้องพักแขกห้องหนึ่ง

"เสี่ยวถง เธอมาปุบปับเกินไป พวกเรายังไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย ห้องนี้เธอพักไปก่อนนะ พรุ่งนี้ฉันจะรีบออกไปซื้อของใช้มาให้ทันทีจ้ะ"

เจียงถงยืนมองห้องจากตรงประตู ข้างในกว้างขวางทีเดียว กว้างกว่าห้องที่พวกเธอนอนรวมกันสี่คนที่บ้านเด็กกำพร้าเสียอีก

เจียงถงกำลังจะพยักหน้า ซ่งอี้ก็เอ่ยแทรกขึ้นมา

"ที่ซุกหัวนอนซอมซ่อแค่นี้ มันใช่ที่ให้คนอยู่เหรอครับ"

"เจียงถงเป็นลูกสาวแท้ ๆ คนเดียวของบ้านนี้ มีห้องที่ดีที่สุดทำไมไม่ยกให้เธออยู่ แต่กลับให้เธอมานอนห้องพักแขกซะงั้นล่ะ"

หลินจิ้งสะกดกลั้นโทสะไว้ เธอแทบอยากจะผลักไอ้เด็กเวรนี่ตกบันไดให้รู้แล้วรู้รอด น่ารำคาญเหลือทนจริง ๆ

"ในบ้านไม่มีห้องอื่นแล้วจ้ะ"

ซ่งอี้ชี้มั่ว ๆ ไปทีหนึ่ง "ทำไมจะไม่มี ห้องข้าง ๆ นั่นทั้งกว้างกว่า ทั้งดีกว่าห้องนี้เห็น ๆ"

ปลายทางที่ซ่งอี้ชี้ไปพอดีเป๊ะก็คือห้องของเจียงโยวโยว

เจียงโยวโยว: "นั่นมันห้องของฉัน เรื่องอะไรต้องยกให้ยัยนั่นอยู่ด้วยล่ะ!"

ซ่งอี้: "เรื่องอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะของพวกนี้เดิมทีมันเป็นของเจียงถงไงล่ะ"

เป็นแค่ลูกติด ได้อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้นานเข้าหน่อย ก็นึกว่าของพวกนี้เป็นของตัวเองไปหมดแล้วหรือไง

เจียงโยวโยวแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ ทำท่าเหมือนอยากจะเปิดฉากวางมวยเต็มแก่ "นายพูดจาแบบนี้หมายความว่าไงยะ!"

พ่อเจียงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมาทันที "เสี่ยวถง ห้องนั้นเป็นของโยวโยวน่ะ ลูกพักห้องข้าง ๆ ไปก่อนนะ มีเรื่องอะไรพวกเราค่อยว่ากันทีหลัง"

ถึงยังไงเจียงโยวโยวก็เป็นลูกสาวที่เขาตามใจมาร่วมสิบกว่าปี พ่อเจียงจึงเผลอลำเอียงเข้าข้างไปโดยไม่รู้ตัว

ซ่งอี้แค่นหัวเราะ "ไว้ค่อยว่ากันทีหลังงั้นเหรอ แล้ว 'ทีหลัง' ที่ว่านี่มันเมื่อไหร่กันล่ะครับ"

เจียงถงดึงชายเสื้อซ่งอี้ แล้วกระซิบข้างหูเขาเบา ๆ "ช่างเถอะ ดึกป่านนี้แล้ว มีอะไรไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันนะ"

ซ่งอี้: "ได้ งั้นพรุ่งนี้พวกเราจัดการกันเองแล้วกัน"

พ่อเจียงเข้าใจว่าที่ซ่งอี้พูดหมายถึงพรุ่งนี้จะออกไปซื้อของมาจัดห้องใหม่ให้เจียงถง

เขาจึงล้วงบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมาส่งให้เจียงถง "บัตรนี้ลูกเก็บไว้นะ ต่อไปจะใช้เงินก็ใช้ใบนี้ได้เลย"

เดิมทีเจียงถงไม่อยากรับ แต่ซ่งอี้กลับชิงยื่นมือไปรับไว้แทนเสียก่อน

"ขอบคุณคุณพ่อของพี่สาวครับ"

ห้องของซ่งอี้อยู่ติดกับห้องของเจียงถง และเล็กกว่าห้องของเธออยู่หน่อย

ซ่งอี้กับจ้าวซินแลกช่องทางติดต่อกันไว้ พอถึงตอนห้าทุ่มครึ่ง จ้าวซินก็ส่งข้อความมา

"ลูกพี่ เป็นยังไงบ้าง"

ซ่งอี้: "คิดถึงแล้วเนี่ย ปีนหน้าต่างมาหาหน่อยสิ"

จ้าวซิน: ......

ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ อีกเดี๋ยวก็จะเที่ยงคืนแล้ว ขืนปีนไปได้ครึ่งทางแล้วโดนจ้าวเหม่ยเจวียนกระชากตกลงมาจะทำยังไง

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าร่างของซ่งอี้อายุแค่ 6 ขวบ จ้าวซินก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้

"ลูกพี่ คืนนี้นายตั้งใจจะผ่านมันไปยังไง จ้าวเหม่ยเจวียนต้องมาหานายแน่ ๆ"

ดูจากสายตาเคียดแค้นกัดฟันกรอดที่จ้าวเหม่ยเจวียนมองซ่งอี้เมื่อตอนกลางวัน พอเธอกลายเป็นผีแล้ว คนแรกที่ไม่ยอมปล่อยไปก็คือซ่งอี้แน่นอน

ซ่งอี้ส่งอิโมจิถอนหายใจไป: "เฮ้อ แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ ก็คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม"

"คนเราเกิดมา ขอแค่มีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขก็พอแล้ว สั้นยาวไม่สำคัญหรอก"

"ถ้าผมตายไป ผมก็จะขอบคุณนายนะ ขอบคุณที่เคยเป็นเพื่อนกัน"

จ้าวซิน: ??? "ไม่เอาน่าลูกพี่ นายอย่ามาล้อเล่นสิ นายไม่มีไอเทมเลยสักชิ้นจริงเหรอ นายเล่นเกมมาตั้งหลายรอบ อย่าบอกนะว่าไม่เคยเก็บสะสมไอเทมไว้บ้างเลย?"

ซ่งอี้: "นายเห็นไหมว่าผมเลเวลเท่าไร"

จ้าวซินนึกขึ้นได้ทันที ซ่งอี้เพิ่งจะเลเวล 13 เป็นคนที่เลเวลต่ำที่สุดในกลุ่มพวกเขาเลย

ในใจของจ้าวซินหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่กดทับ เขาชอบลูกพี่คนนี้มากจริง ๆ และเชื่อมั่นว่าลูกพี่เป็นคนเก่งกาจคนหนึ่ง เพียงแต่ถูกร่างนี้จำกัดไว้เท่านั้น

จะปล่อยให้ลูกพี่ถูกจ้าวเหม่ยเจวียนฆ่าตายแบบนี้ไม่ได้

จ้าวซินคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพิมพ์บอกซ่งอี้ไปว่า "รอก่อนนะ" แล้วก็เงียบหายไป

ซ่งอี้ขึ้นเตียงเตรียมพักผ่อน เขายังมีแผนที่ครอบจักรวาลอยู่นี่นา จะปล่อยให้โจวยวี่เหยียนออกมาเล่นกับจ้าวเหม่ยเจวียนสักหน่อยก็ยังได้

ใครจะคิดว่าอีกสิบห้านาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนข้อความจากจ้าวซินจะดังขึ้นอีกครั้ง

"ลูกพี่ คืนนี้นายนอนหลับให้สบายใจเถอะ"

ซ่งอี้: ??? "นายจะมาเฝ้ายามให้ผมเหรอ"

จ้าวซินส่งรูปถ่ายมาใบหนึ่ง นอกจากตัวเขาเองแล้ว ในรูปยังมีคนอื่นอีกสามคน

วังหนาน หยางเล่อเล่อ และเฝิงหลุน ทั้งสามคนถือไม้กวาดไว้คนละด้าม

จ้าวซิน: "พวกเรานับถือนาย คืนนี้ผีตัวนี้พวกเราจะช่วยกันต้านไว้ให้นายเอง"

ซ่งอี้ถึงกับอึ้ง โห นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ได้เจอเพื่อนร่วมทีมในเกมที่ทำตัวสมเป็นมนุษย์มนาเยอะขนาดนี้

ชักจะซาบซึ้งใจขึ้นมานิด ๆ แล้วสิ

จ้าวซินกลัวว่าตัวเองคนเดียวจะรับมือจ้าวเหม่ยเจวียนที่กลายเป็นผีไม่ไหว จึงไปติดต่อผู้เล่นคนอื่น ๆ

เดิมทีเขาไม่ได้คาดหวังอะไรเลย แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีถึงสามคนที่ตอบรับเขา

ร่างของซูช่างอายุแค่ 10 ขวบ เพราะยังเด็กเกินไปจึงถูกคัดออก

หลูเสวี่ยไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว จึงไม่ขอเข้าร่วม

เฝิงหลุนกับวังหนานเป็นสองคนที่ได้เห็นกับตาตัวเองว่าเมื่อตอนกลางวันซ่งอี้แผลงฤทธิ์ฟาดฟันจนราบคาบขนาดไหน

พวกเขานับถือซ่งอี้มาก ส่วนหยางเล่อเล่อแม้จะโผล่มากลางคัน แต่ก็พอจะเข้าใจต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวเกือบหมดแล้ว

เรื่องที่พวกเขาทำไม่ได้ แต่ซ่งอี้ทำได้ พวกเขาจึงยอมรับนับถือซ่งอี้จากใจจริง

ก็แค่ผีร้ายระดับ A ไม่ใช่เหรอ ผู้ชายอกสามศอกตั้งสี่คน คงไม่ถึงตายหรอกมั้ง

ทั้งสี่คนจึงแอบย่องออกจากบ้านเด็กกำพร้าอย่างเงียบเชียบ แล้วปีนรั้วเข้ามาในบ้านตระกูลเจียง

พอถึงเวลาเที่ยงคืน ดวงจันทร์บนท้องฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ผีร้ายระดับ A อย่างจ้าวเหม่ยเจวียนก็ปีนกำแพงตามมาแล้วเช่นกัน