ตอนที่ 70 เอาทั้งหมด

จ้าวเหม่ยเจวียนคลานเข้ามาด้วยท่าทางบิดเบี้ยวผิดรูป แม้วันนี้เธอจะยังไม่ถึงระดับ S แต่ไออาฆาตบนร่างกลับรุนแรงกว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด

จ้าวซิน เฝิงหลุน วังหนาน และหยางเล่อเล่อ ทั้งสี่คนยืนเรียงหน้ากระดาน

จ้าวซินพุ่งนำไปเป็นคนแรกพลางควงไม้กวาดฟาดใส่ แต่พอหวดไปทีเดียว ด้ามไม้กวาดก็หักสะบั้น

เขากำลังจะอ้าปากเตือนทุกคนว่าของมันไม่ทน แต่พอหันกลับไปก็เห็นว่าไม้กวาดในมืออีกสามคนเปลี่ยนไปตั้งนานแล้ว

จ้าวซินถือท่อนเหล็ก ในมือเฝิงหลุนเป็นแส้เก้าท่อน ส่วนหยางเล่อเล่อยิ่งดุกว่าใคร ในมือถือค้อนฟักทองสองอัน

จ้าวซิน : ??? "พวกนาย... ไปเอาของพวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย"

หยางเล่อเล่อ : "ไอเทมไง คุณคงไม่ได้ไม่มีกระทั่งอาวุธเหมาะมือหรอกนะ เลเวลสามสิบเข้าไปแล้ว มันต้องมีวิชาติดตัวบ้างสิ"

จ้าวซิน : !!! ทำไมรู้สึกเหมือนมีแค่ตัวเองที่เป็นไอ้งั่งอยู่คนเดียวล่ะเนี่ย

ตลอดครึ่งชั่วโมงนั้น ผู้เล่นทั้งสี่คนเปิดฉากซัดกับผีร้ายจ้าวเหม่ยเจวียนด้านนอกอย่างดุเดือด จนในที่สุดพวกเขาก็เริ่มมีความมั่นใจขึ้นมา

วังหนาน : "พวกนายว่า ถ้าพวกเราร่วมมือกัน ต่อให้เป็นจ้าวเหม่ยเจวียนระดับ S ก็คงไม่ใช่ปัญหาใช่ไหม"

จ้าวซิน : "รวมกันเราอยู่ ไม่ต้องไปกลัว ลุยเลยพวกเรา"

ซ่งอี้นอนหลับสบายใจเฉิบไปทั้งคืน

ส่วนผู้เล่นทั้งสี่คนที่ลุยกันอยู่ข้างล่างต่างได้แผลฟกช้ำดำเขียวไปตามๆ กัน ยังดีที่ไม่มีใครตายสักคน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เจียงถงตื่นแต่เช้า เธอชินกับการตื่นมาทำงานที่บ้านเด็กกำพร้าจนกลายเป็นนาฬิกาชีวิตไปแล้ว

พอลงมาชั้นล่างก็เห็นเพียงแม่บ้านหลินกำลังทำอาหารเช้าอยู่ เจียงถงจึงเข้าไปช่วยในครัว

วันนี้เป็นวันจันทร์ ต้องไปโรงเรียน

พอทำอาหารเสร็จแล้ว เจียงถงก็นั่งรอทุกคนอยู่ชั้นล่าง

ตอนที่ซ่งอี้ตื่นลงมาข้างล่าง เจียงถงก็นั่งรออยู่นานแล้ว

ไม่นาน พ่อเจียงกับหลินจิ้งก็เดินลงบันไดมา พอพ่อเจียงเห็นเจียงถงสวมชุดนักเรียนนั่งรอพวกเขากินข้าวอย่างว่าง่าย หัวใจก็พลันอ่อนยวบลงทันที

ตอนหลินจิ้งเห็นเจียงถงก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบน แต่ไม่นานเธอก็ปรับสีหน้าและอารมณ์กลับมาได้

พ่อเจียง : "ถงถงตื่นเช้าขนาดนี้เลยเหรอ"

เจียงถงพยักหน้า รอจนพ่อเจียงกับหลินจิ้งนั่งลง ทั้งสามคนถึงเริ่มลงมือกินข้าว

หลินจิ้งเห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว จึงหันไปสั่งคนรับใช้ในบ้านว่า

"แม่บ้านหลิน ไปปลุกโยวโยวทีค่ะ ขืนยังไม่ตื่นเดี๋ยวจะไปสายเอานะ"

แม่บ้านหลินกำลังจะขึ้นไปชั้นบน เจียงโยวโยวก็สะพายกระเป๋านักเรียนใบสวยเดินลงมาพอดี

เจียงถงกับเจียงโยวโยวเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน เจียงโยวโยวอยู่ห้องเรียนคุณหนู ส่วนเจียงถงอยู่ห้องเรียนธรรมดา

พ่อเจียงมองเจียงโยวโยวที มองเจียงถงที แล้วก็ชะงักไปทันใด

ทั้งสองคนใส่ชุดนักเรียนแบบเดียวกันแท้ๆ แต่ชุดของเจียงโยวโยวเนื้อผ้าดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังใหม่เอี่ยมเป็นพิเศษ ส่วนชุดของเจียงถง นอกจากจะไม่พอดีตัวแล้ว เสื้อเชิ้ตสีขาวยังดูเก่าจนหมองเหลือง

ชุดนักเรียนที่พวกเธอใส่ในบ้านเด็กกำพร้าไม่ได้ซื้อหามาเอง แต่เป็นชุดที่เด็กนักเรียนแถวนั้นบริจาคให้หลังจากเรียนจบ

มิหนำซ้ำเจียงโยวโยวสวมรองเท้าหนังประณีตงดงาม บนข้อมือยังใส่สร้อยข้อมือเพชรราคาแพงระยับที่พ่อเจียงเพิ่งให้เมื่อวาน การแต่งตัวของเธอดูราวกับเจ้าหญิงตัวน้อยแห่งตระกูลผู้ดี

ผิดกับเจียงถง ที่ทั้งเนื้อทั้งตัวล้วนมีแต่ของเก่า

เสื้อผ้าก็ของเก่า รองเท้าก็ของเก่า ยิ่งกระเป๋านักเรียนก็ขาดรุ่ยจนเห็นได้ชัด

พอถูกนำมาเปรียบเทียบกับเจียงโยวโยวแบบนี้ เจียงถงจึงดูซอมซ่อขึ้นมาทันตา

พ่อเจียงรู้สึกผิดขึ้นมาอีกระลอก

"ถงถง ไว้หนูเลิกเรียนแล้วให้น้าหลินพาไปซื้อเสื้อผ้านะลูก"

เจียงถงรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย ต่อให้เธอจะไม่สนใจเรื่องสิ่งของนอกกายพวกนี้ แต่ก็อดรู้สึกอิจฉาไม่ได้อยู่ดี

ทั้งที่สิ่งเหล่านี้ควรจะเป็นของเธอแท้ๆ แต่ตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่เคยได้ใส่รองเท้าใหม่เลยสักครั้ง อย่าว่าแต่รองเท้าหนังราคาหลายพันแบบที่เจียงโยวโยวใส่อยู่นี่เลย

แววตาของเจียงถงฉายแววหม่นหมอง เธอไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงพยักหน้ารับ

เจียงโยวโยวที่นั่งอยู่ตรงนั้นแค่นเสียงฮึ คนบ้านนอกอย่างเจียงถง ต่อให้ใส่เสื้อผ้าสวยแค่ไหนก็ไม่ต่างกันหรอก

เจียงโยวโยวเข้าไปควงแขนพ่อเจียงพลางออดอ้อนว่า

"คุณพ่อคะ วันนี้ตอนเลิกเรียนคุณพ่อมารับหนูได้ไหมคะ"

พ่อเจียงคิดดูแล้วว่าวันนี้มีงานไม่มากนัก จึงตอบตกลงว่าจะไปรับเจียงโยวโยว และแวะรับเจียงถงด้วยเลย

เมื่อเทียบกับเจียงโยวโยวแล้ว ตัวเธอกลับดูเหมือนเป็นคนนอกไม่มีผิด

ท่าทางระหว่างพ่อเจียงกับเจียงโยวโยวต่างหากที่ดูเหมือนพ่อลูกกันจริงๆ

หลินจิ้งมองความคิดของเจียงถงออก จึงแกล้งพูดแทงใจดำขึ้นมาว่า

"เสี่ยวถง ข้าวของของโยวโยวเนี่ยแกเป็นคนเลือกเองหมดเลยนะ รสนิยมแกสูงมากจ้ะ ถ้าหนูไม่เรื่องมาก วันนี้ฉันออกไปช่วยซื้อเสื้อผ้ากับของใช้ประจำวันมาให้ได้นะ"

"ถ้าหนูต้องการอะไรก็บอกฉันตรง ๆ ได้เลย คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเอง ไม่ต้องเกรงใจหรอกจ้ะ"

คำพูดของหลินจิ้งฟังดูเหมือนใส่ใจ แต่เห็นได้ชัดว่ากำลังมองเจียงถงเป็นคนนอก

เจียงถงเป็นคนเก็บตัวและขี้เกรงใจจนไม่กล้าพูดอะไร แต่ซ่งอี้ไม่ไว้หน้าใครอยู่แล้ว

"คำว่าคิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองหมายความว่ายังไงครับ ที่นี่ก็คือบ้านของเจียงถงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

พอโดนซ่งอี้สวนกลับตรง ๆ สีหน้าของหลินจิ้งก็แข็งค้างไปทันที แม้แต่พ่อเจียงเองก็ยังชักสีหน้าไม่พอใจ เพราะคำพูดนี้ของหลินจิ้งไม่เหมาะสมจริง ๆ

สายตาที่พ่อเจียงมองไปยังหลินจิ้งเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เธอรู้สึกผิดจึงได้แต่ยิ้มเจื่อนประจบเอาใจ

"ตายจริง ฉันพูดผิดไปเองค่ะ"

จังหวะนั้นเอง เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น

พ่อเจียงเอ่ยขึ้น "เช้าขนาดนี้ใครมากัน"

หลินจิ้งนึกว่าเป็นแม่ของเธอ แต่แม่ของเธอก็รู้รหัสผ่านประตูใหญ่บ้านตระกูลเจียงนี่นา

ซ่งอี้จึงเอ่ยว่า "คนที่ผมเรียกมาเองครับ"

คนรับใช้ในบ้านเดินไปเปิดประตู แล้วก็มีคนทยอยเดินเข้ามาพร้อมกันสี่ห้าคน

ในมือของพวกเธอถือเสื้อผ้ามาหลากหลายแบบ กระทั่งชุดนักเรียนก็ยังมี แถมยังมีคนเข็นกระเป๋าใบเล็กตามเข้ามาอีกด้วย

แต่ละคนล้วนสวมชุดลำลองของตัวเองจนมองไม่ออกว่ามาจากแบรนด์ไหน น่าจะเป็นพนักงานจากร้านสักแห่งที่เอาเสื้อผ้ามาส่ง

หลินจิ้งนึกดูถูกอยู่ในใจ ไม่คิดว่าคนบ้านนอกสองคนนี้จะรู้จักสั่งเสื้อผ้าแบบนี้ด้วย ช่างหาความสุขใส่ตัวเสียจริง

พนักงานขายที่เป็นคนนำแถวเอ่ยถาม

"ท่านไหนคือคุณซ่งคะ"

ซ่งอี้ลุกขึ้นยืนแล้วตอบ "ผมเองครับ"

คนกลุ่มนี้เองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าคุณซ่งจะอายุน้อยขนาดนี้

แต่ทุกคนก็เก็บสีหน้าประหลาดใจได้อย่างรวดเร็ว แล้วแสดงความเป็นมืออาชีพออกมา

"คุณซ่งคะ เสื้อผ้า รองเท้า และเครื่องประดับ พวกเรานำมาครบหมดแล้วค่ะ ชุดนักเรียนที่คุณสั่งตัดเอาไว้ก็นำมาส่งแล้วเหมือนกัน จะให้คุณหนูเจียงเลือกดูหน่อยไหมคะ"

พนักงานขายเข็นราวแขวนเสื้อผ้าขึ้นมาข้างหน้า คนข้างหลังก็วางกล่องรองเท้าลงบนพื้นพลางเปิดออกทีละกล่อง จากนั้นก็มีคนยกกล่องใส่เครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ สุดน่ารักออกมาโดยเฉพาะ

เมื่อโลโก้บนของบางชิ้นปรากฏให้เห็น เจียงโยวโยวก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมาคำหนึ่ง

"MI อย่างนั้นเหรอเนี่ย"

แบรนด์เสื้อผ้านี้มีทั้งชุดเด็กและชุดผู้ใหญ่ ระดับราคานับว่าค่อนข้างแพงสำหรับพวกคุณนายกระเป๋าหนัก

ที่สำคัญที่สุดคือสินค้าคอลเลกชันใหม่ซื้อยากมาก ทุกครั้งที่เธอจะซื้อต้องนัดจองล่วงหน้า แต่ตอนนี้เสื้อผ้าเต็มราวตรงหน้ากลับเป็นแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลยสักตัว

แล้วแบรนด์นี้มีบริการเดลิเวอรีถึงหน้าบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ใช่ว่าแบรนด์นี้จะไม่มีบริการส่งถึงบ้าน มันมีอยู่จริง แต่ต้องเป็นระดับวีไอพีเท่านั้น

ซึ่งเกณฑ์ขั้นต่ำของวีไอพีคือค่าสมาชิกสามล้าน แถมยังเป็นเพียงแค่ค่าสมาชิกเท่านั้น ไม่สามารถนำไปหักลบเป็นยอดใช้จ่ายได้

เงินตั้งสามล้านเอาไปซื้อเสื้อผ้าได้ตั้งเท่าไหร่ จึงแทบไม่มีใครยอมสมัครบัตรสมาชิกนี้เลย

ซ่งอี้บอกให้เจียงถงลุกขึ้น เมื่อวานตอนที่เขาสั่งเสื้อผ้า เขาได้บอกอายุและรูปร่างสัดส่วนของเจียงถงกับพนักงานขายไปแล้ว

แม้เจียงถงจะไม่รู้ว่าต้องทำอะไร แต่เธอก็ว่าง่ายราวกับตุ๊กตา ไม่ถามและไม่พูด ซ่งอี้บอกให้ทำอะไรเธอก็ทำตามนั้น

ซ่งอี้ถาม "ตัวที่เธอใส่ได้มีชุดไหนบ้างครับ"

พนักงานขายทำงานมานานหลายปี พอซ่งอี้บอกข้อมูลพื้นฐานไป เสื้อผ้าที่เธอนำมาทั้งหมดนี้จึงไม่มีตัวไหนที่ขนาดไม่พอดีเลยสักตัว

"คุณซ่งวางใจได้เลยค่ะ เสื้อผ้าทุกตัวขนาดพอดีเป๊ะทั้งหมดค่ะ"

"ต้องการให้คุณหนูเจียงลองสวมดูสักหน่อยไหมคะ"

ซ่งอี้ "ในเมื่อพอดีทั้งหมด ก็ไม่ต้องลองแล้วครับ เอาหมดนี่แหละ"