ตอนที่ 71 เป็นไปได้ไหมว่าผมอยู่อนุบาล

"เอาชุดนักเรียนให้เธอ แล้วก็ช่วยแมตช์รองเท้ากับเครื่องประดับให้เข้ากัน เปลี่ยนกระเป๋านักเรียนให้อีกใบก็เรียบร้อยครับ"

ซ่งอี้พูดจบก็ยื่นบัตรธนาคารออกไป พนักงานขายดีใจจนเนื้อเต้น เสื้อผ้าและรองเท้าที่พวกเธอนำมาในวันนี้อย่างน้อยๆ ก็มูลค่าสองล้าน บวกกับค่าสมาชิกอีกสามล้านเข้าไป ยอดขายรอบนี้ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน

พนักงานขายคำนวณยอดรวมเสร็จสรรพ "ยอดรวมทั้งหมดห้าล้านหนึ่งแสนสองหมื่นแปดพันค่ะ"

เดิมทีเจียงโยวโยวเห็นเสื้อผ้ามากมายขนาดนี้แต่กลับไม่ใช่ของตัวเองก็หงุดหงิดจะแย่อยู่แล้ว นึกว่าเจียงถงอย่างมากคงจะเอาแค่สามสี่ชุด แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะเหมาหมดเกลี้ยง

เจียงโยวโยวไม่อยากจะเชื่อสายตา "เมื่อก่อนนายก็เป็นเด็กกำพร้าในบ้านเด็กกำพร้าเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน"

พนักงานขายพกเครื่องรูดบัตรมาด้วย รูดบัตรเสร็จแล้วก็ต้องให้ใส่รหัสผ่าน

ซ่งอี้ "คุณเจียง รหัสบัตรธนาคารคืออะไรครับ"

หลินจิ้งนั่งไม่ติดเก้าอี้ทันที ที่แท้เขาก็ใช้บัตรของพ่อเจียงนี่เอง

"เธอ... เธอ ซ่งอี้ นี่เธอจะทำอะไรน่ะ"

พ่อเจียงเองก็นึกไม่ถึงว่าจะมียอดเยอะขนาดนี้ เครื่องรูดบัตรมาจ่ออยู่ตรงหน้าแล้ว เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ตัดสินใจจะกดรหัสผ่าน

พอกดไปได้ครึ่งหนึ่ง หลินจิ้งก็รีบเข้ามาห้ามไว้ทันที

"คุณคะ ถ้าเสี่ยวถงขาดเสื้อผ้า ฉันพาแกไปซื้อที่ร้านค้าก็ได้ ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยนี่คะ"

"เด็กคนเดียว เอะอะก็ใช้เงินห้าล้าน มันใช้ได้ที่ไหนกัน"

พ่อเจียงถูกพูดกล่อมจนเริ่มโลเล ซ่งอี้ก็รีบส่งเสียง "โอ๊ยตายแล้ว" ขึ้นมาทันควัน

ซ่งอี้ "ค่ากินอยู่หลับนอนของเจียงโยวโยว ไปเที่ยวต่างประเทศ เข้าร่วมกิจกรรมค่ายฤดูร้อนต่างๆ รวมๆ กันปีหนึ่งน่าจะไม่ต่ำกว่าล้านมั้งครับ สิบสองปีก็ปาเข้าไปสิบสองล้านแล้ว ทำไมล่ะครับ ใช้เงินกับลูกสาวคุณได้ แต่พอจะใช้กับลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองกลับไม่ได้งั้นเหรอ"

พ่อเจียงได้ยินดังนั้นใบหน้าก็แดงก่ำด้วยความละอาย รีบผลักหลินจิ้งออกแล้วกดรหัสผ่านทันที

ซ่งอี้หันไปพูดกับเจียงถง "เธอขึ้นไปเปลี่ยนชุดนักเรียนใหม่ข้างบนเถอะ พวกเราขึ้นไปด้วยกัน"

พนักงานขายเดินตามขึ้นไปชั้นบนอย่างใส่ใจรอบคอบ เธอตั้งใจจะช่วยสวมรองเท้าให้คุณหนูเจียงตัวน้อยด้วยตัวเอง

ห้านาทีต่อมา เมื่อเจียงถงเดินลงมาอีกครั้ง เธอก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

เดิมทีเธอก็หน้าตาน่ารักอยู่แล้ว พอเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าดูดีและแต่งเนื้อแต่งตัวสักหน่อย ออร่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ก็เปล่งประกายออกมาในพริบตา

พอยืนเทียบกับเจียงโยวโยว ใครเป็นคุณหนูตัวจริง ใครเป็นคุณหนูตัวปลอมก็มองปราดเดียวก็รู้ได้ทันที

พ่อเจียงมองดูเจียงถงที่แปลงโฉมใหม่ด้วยแววตาประหลาดใจระคนยินดี แม้จะเสียเงินไปกว่าห้าล้าน แต่ขอแค่ได้เห็นลูกสาวมีความสุขก็คุ้มแล้ว

ถึงเวลาออกเดินทาง คนขับรถก็มารออยู่ข้างนอกเรียบร้อยแล้ว เจียงถงกับเจียงโยวโยวเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น

จ้าวซินกับหยางเล่อเล่อจากบ้านเด็กกำพร้าเรียนมัธยมต้น ส่วนซูช่างเรียนประถม พวกเขาเดินเท้าไปกันตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว

เมื่อรถมาถึงโรงเรียน เจียงโยวโยวก็รีบลงจากรถเป็นคนแรก เธอไม่อยากให้เพื่อนร่วมชั้นเห็นว่าเธออยู่กับเจียงถง

ที่หน้าประตูรั้ว พวกจ้าวซินเห็นรถของตระกูลเจียงแล้ว คาดว่าซ่งอี้น่าจะอยู่บนรถคันนี้ จึงยืนรอเขาอยู่ที่เดิม

เจียงถงกับซ่งอี้ลงจากรถ จ้าวซิน หยางเล่อเล่อ และซูช่างก็รีบเดินเข้ามาทักทาย

ซ่งอี้มองดูใบหน้าของจ้าวซินที่มีรอยฟกช้ำเพิ่มขึ้นมาจากเมื่อวานอีกแห่งหนึ่ง ทั้งข้อมือของหยางเล่อเล่อที่พันผ้าพันแผลเอาไว้ ก็พอจะเดาได้ว่าเมื่อคืนพวกเขาน่าจะฟัดกับจ้าวเหม่ยเจวียนกันอย่างดุเดือดเผ็ดร้อนทีเดียว

ซ่งอี้ "เมื่อวานขอบคุณพวกนายมากนะ"

จ้าวซิน "ลูกพี่ พูดแบบนี้ก็เกรงใจกันเกินไปแล้ว เรื่องขี้ผงน่า วางใจได้ คืนนี้พวกเราจะช่วยลูกพี่อีก"

หยางเล่อเล่อ "ใช่แล้ว วางใจได้เลย พวกเราน่ะเป็นคนรักพวกพ้องมีน้ำใจอยู่แล้ว"

ซูช่าง "ถึงผมจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ผมก็คอยสนับสนุนพี่อยู่นะครับ"

มีคนคอยช่วยแก้ปัญหาให้ ซ่งอี้ก็สบายใจเฉิบ ยินดีที่จะได้อยู่ว่างๆ

"งั้นผมก็ไม่เกรงใจแล้วนะ ขอบคุณพวกนายมาก"

ทั้งกลุ่มเดินคุยกันไปเรื่อยๆ แผนกประถมกับแผนกมัธยมต้นไม่ได้อยู่ทางเดียวกัน พอถึงทางแยกพวกเขาก็ต้องแยกย้ายกันไป

จ้าวซินคิดว่าซ่งอี้จะเดินไปทางทิศตะวันออกกับซูช่าง ใครจะไปรู้ว่าเขากลับเดินมุ่งหน้าไปทางทิศใต้

จ้าวซินรีบตะโกนเรียกซ่งอี้ไว้ทันที "ลูกพี่ แผนกประถมอยู่ทางทิศตะวันออกนะ"

ซูช่าง "ใช่แล้วครับ พวกเราต้องไปทางทิศตะวันออก"

ซ่งอี้ชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมา "เป็นไปได้ไหมว่า... ที่ที่ผมจะไปคือโรงเรียนอนุบาลน่ะ"

สิ้นเสียงซ่งอี้ ทั้งสามคนก็แข็งทื่อเป็นหินไปในพริบตา สัมผัสได้ชัดเจนเลยว่าทั้งสามคนกำลังกลั้นอะไรบางอย่างเอาไว้อย่างสุดชีวิต

ในที่สุด จ้าวซินก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

"ฮ่าๆๆๆๆ อนุบาล ลูกพี่เรียนอนุบาลจริงดิเนี่ย"

ซ่งอี้หรี่ตาลง เอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจว่า

"ผมหกขวบ จะเรียนอนุบาลแล้วมันแปลกตรงไหนครับ"

ซ่งอี้หมุนตัวเดินจากไปอย่างมาดเท่ พวกจ้าวซินหัวเราะจนสาแก่ใจแล้วก็แยกย้ายกันไปเช่นกัน

ซ่งอี้เพิ่งก้าวขาเข้าโรงเรียนอนุบาลได้แค่สิบนาทีก็ทนไม่ไหวแล้ว เดิมทีคิดว่าจะมาย้อนวันวาน รำลึกความสุขวัยเด็กสักหน่อย แต่กลับพบว่าไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ช่างทรมานเกินไปจริง ๆ

ในคาบเรียนที่สองของช่วงเช้า เจียงถงนั่งกระสับกระส่ายอยู่ในห้องราวกับนั่งอยู่บนเบาะเข็ม เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสัตว์ในสวนสัตว์ที่กำลังถูกทุกคนจ้องมองสำรวจไปทั่ว

เธอยังได้ยินเพื่อนร่วมห้องกระซิบกระซาบซุบซิบนินทากันอีกด้วย

"เธอรู้ไหมว่าทำไมวันนี้เจียงถงถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนขนาดนี้"

"ไม่รู้สิ เธอมีข่าววงในอะไรเหรอ"

"เมื่อกี้ตอนพักคาบฉันได้ยินเขาพูดกันว่า เจียงถงกับเจียงโยวโยวห้องเด็กคุณหนูแผนกมัธยมต้นน่ะมีพ่อคนเดียวกัน"

"อะไรนะ เจียงโยวโยวเหรอ พ่อเธอรวยมากเลยนะ"

"เจียงถงมาจากบ้านเด็กกำพร้านี่ หรือว่าเธอจะถูกพ่อของเจียงโยวโยวรับไปเลี้ยงแล้ว"

"ก็น่าจะใช่นะ ฉันก็ฟังเขาเล่ามาอีกทีเหมือนกัน"

"เธอจะโชคดีเกินไปแล้วมั้ง"

เจียงถงไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี ปกติด้วยความที่เป็นเด็กกำพร้า เพื่อนร่วมชั้นจึงไม่ค่อยมีใครสุงสิงกับเธอ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเพื่อน ๆ ก็แค่พอรู้จักกันเท่านั้น

เธออยากบอกทุกคนเหลือเกินว่าตัวเองไม่ได้ถูกรับเลี้ยง เธอต่างหากที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลเจียง

ตอนนี้ครูหน้าชั้นจะสอนอะไรเธอก็ฟังไม่เข้าหูแล้ว เสียงนินทาข้างหูดังหึ่ง ๆ ราวกับฝูงแมลงวัน และก่อนที่เจียงถงจะทนไม่ไหว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เมื่อครูใหญ่เดินเข้ามาในห้อง คุณครูก็หยุดสอนทันที

ครูใหญ่เอ่ยอย่างอารมณ์ดี "ขอขัดจังหวะคาบเรียนสักครู่นะครับครูหวัง พอดีพานักเรียนมาเข้าห้องของคุณเพิ่มอีกคนน่ะครับ"

ในเมื่อครูใหญ่พามาส่งด้วยตัวเองถึงที่ ครูหวังก็ต้องไว้หน้าอยู่แล้ว

ทุกคนต่างหันไปมองหน้าห้อง อยากรู้ว่าเด็กที่ย้ายมากลางคันคนนี้เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง หน้าตาดีหรือเปล่า

ปรากฏว่าพอครูใหญ่ส่งเสียงเรียกออกไปข้างนอก ซ่งอี้ก็ล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างเดินอาด ๆ เข้ามา

มีเพียงเจียงถงคนเดียวที่จู่ ๆ ก็มีสีหน้าเปี่ยมความหวังขึ้นมา

ครูหวัง "ครูใหญ่ครับ นักเรียนย้ายมากลางคันที่ท่านพูดถึงคือ... เขาเหรอครับ?"

ครูใหญ่ "เขาชื่อซ่งอี้ อายุหกขวบ ฝากครูหวังช่วยดูแลเป็นพิเศษด้วยนะ"

ในหัวของครูหวังคิดวนไปมานับร้อยตลบ หกขวบ นี่มันควรจะเรียนชั้นอนุบาลหรือประถมไม่ใช่เหรอ

ครูหวังลองหยั่งเชิงถาม "ครูใหญ่ครับ เขาเป็นเด็กอัจฉริยะเหรอครับ?"

ครูใหญ่หัวเราะหึ ๆ ตอนที่ซ่งอี้มาหาที่ห้องทำงานแล้วขอเข้าเรียนชั้นมัธยมต้น ครูใหญ่ก็นึกว่าเป็นเด็กมาพูดเล่นเอาขำ

แต่ซ่งอี้กลับบริจาคให้โรงเรียนทันทีหนึ่งล้าน ครูใหญ่เลยบอกว่างั้นลองทำแบบทดสอบดูก่อนไหมว่าเรียนตามชั้นเรียนทันหรือเปล่า ซ่งอี้ก็บริจาคเพิ่มให้อีกหนึ่งล้าน ครูใหญ่จึงพาซ่งอี้เดินมาส่งด้วยตัวเองถึงที่นี่