ตอนที่ 72 การโต้กลับในรั้วโรงเรียน

ผู้อำนวยการ: "เอาเป็นว่า ช่วยฉันดูแลเด็กคนนี้ให้ดีเป็นพิเศษหน่อยนะ"

ในเมื่อผู้อำนวยการออกปากกำชับจริงจังขนาดนี้ มีหรือที่ครูหวังจะกล้าละเลย

"งั้น... นักเรียนซ่งอี้ เธอไปนั่งแถวแรกดีไหมจ๊ะ"

ซ่งอี้ชี้ไปยังที่นั่งข้างเจียงถงตรงแถวที่สามจากท้ายห้อง "ผมจะนั่งตรงนั้นครับ"

ครูหวัง: "เอ๊ะ แต่นั่งตรงนั้นเดี๋ยวจะมองกระดานไม่ชัดเอานะ"

ซ่งอี้ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่หันไปสบตากับผู้อำนวยการ ผู้อำนวยการจึงรีบพูดขึ้นทันที "ไม่เป็นไรหรอก เด็กชอบแบบไหนก็เอาแบบนั้น รบกวนครูหวังช่วยจัดการทีนะ"

ในที่สุดซ่งอี้ก็ได้นั่งข้างเจียงถง

พอเจียงถงเห็นซ่งอี้ อารมณ์ก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาทำอีท่าไหน ถึงทำให้ผู้อำนวยการยอมเดินมาส่งด้วยตัวเองถึงห้องเรียนแบบนี้

เจียงถงกระซิบถามซ่งอี้เบา ๆ "นายทำได้ยังไงน่ะ จู่ ๆ ก็เข้าแผนกมัธยมต้นได้ แถมผู้อำนวยการยังมาส่งเองอีก?"

ซ่งอี้: "ฉันมีพลังเงินตราน่ะ"

เจียงถง: "พลังวิเศษเหรอ งั้นนายลองเสกช้างออกมาให้ดูสักตัวสิ"

ซ่งอี้: !!!

พอมีซ่งอี้คอยอยู่ข้าง ๆ และคอยออกหน้าพูดแทนให้ เจียงถงก็ไม่โดนใครรังแกอีกเลย ไม่ว่าจะที่โรงเรียนหรือที่บ้าน

ตกกลางคืนยังมีพวกลูกพี่เลือดร้อนคอยช่วยกันผีให้อีก ช่วงนี้ชีวิตของซ่งอี้จึงสุขสบายสุด ๆ

ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือซ่งอี้รู้สึกผิดต่อพวกลูกพี่พวกนี้อยู่บ้าง เพราะสภาพที่แต่ละคนมาโรงเรียนแทบไม่ซ้ำกันเลยสักวัน แถมใบหน้าก็ดูเหมือนจะบวมปูดขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวัน

พอถึงวันที่สาม ช่วงพักกลางวัน ซ่งอี้ก็นัดพวกจ้าวซินไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน

แต่พอเจียงถง ซ่งอี้ จ้าวซิน ซูช่าง และหยางเล่อเล่อ ก้าวเข้ามาในโรงอาหารได้ไม่ทันไร ก็สัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศรอบตัวดูแปลกพิกล

ระยะทางจากประตูโรงอาหารไปยังช่องตักข้าวไม่ถึงห้าสิบเมตรด้วยซ้ำ แต่สายตาของคนแถวนั้นกลับจ้องมองตามพวกเขาทุกฝีก้าว พอเดินไปทางไหน สายตาเหล่านั้นก็หันตามไปทางนั้น

จ้าวซินขมวดคิ้วเล็กน้อย "ลูกพี่ ทำไมพวกนั้นเอาแต่มองพวกเราล่ะครับ"

หยางเล่อเล่อ: "ถึงผมจะหน้าตาหล่อเหลาเอาการก็เถอะ แต่มันก็ไม่น่าจะดึงดูดสายตาคนขนาดนั้นมั้ง"

ซูช่างถึงกับพูดไม่ออกกับความมั่นหน้าของหยางเล่อเล่อ

"พวกนั้นไม่ได้มองพวกเราหรอก เขามองเจียงถงกันต่างหาก"

ซ่งอี้เองก็สังเกตเห็นเหมือนกันว่า สายตาของเด็กนักเรียนพวกนั้นล้วนจ้องไปที่เจียงถงคนเดียว

เจียงถงเป็นคนอ่อนไหวอยู่แล้ว พอต้องตกเป็นเป้าสายตาที่จับจ้องสำรวจจากคนมากมายขนาดนี้ เธอจึงเริ่มทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที

เจียงโยวโยวกับพวกเพื่อนมาถึงก่อนแล้ว พอเห็นกลุ่มของเจียงถงเดินเข้ามาในโรงอาหาร เจียงโยวโยวก็ทำสีหน้าเหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก

ใช่แล้ว เป็นเธอนี่แหละที่ปล่อยข่าวลือไปทั่วโรงเรียน ว่าเจียงถงหน้าด้านเกาะบ้านของพวกเธอไม่ยอมไปไหน ทั้งยังร้องขอให้พ่อของเธอรับเลี้ยง

แม้ในโรงเรียนจะมีคนที่เคยดูไลฟ์วันนั้นและพอรู้เรื่องจริงอยู่บ้าง แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังไม่รู้อะไรเลย

ตั้งแต่เด็ก แม่พร่ำสอนเธอเสมอว่า ความจริงจะเป็นยังไงไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือคนอื่นจะลือกันไปแบบไหนต่างหาก

คนที่อยู่ข้างกายเจียงโยวโยวแกล้งพูดขึ้นมาเสียงดัง

"เป็นแค่ลูกบุญธรรม ทำไมถึงแต่งตัวเด่นสะดุดตากว่าลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลเจียงซะอีก"

"หน้าหนาจริง ๆ คิดว่าใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมแล้วตัวเองจะกลายเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ขึ้นมาได้งั้นสิ"

"ก็พวกหน้าด้านไง ไม่เคยเห็นของดี ๆ ล่ะสิ ไม่แน่ว่าชุดที่ใส่อยู่นั่นอาจจะเป็นของเจียงโยวโยวด้วยซ้ำ"

"ฉันได้ยินมาว่าพวกที่โตมาจากบ้านเด็กกำพร้าจิตใจมีปัญหากันทุกคน ท่าทางยัยนั่นก็ไม่เห็นจะเหมือนคนดีตรงไหน เจ้าเล่ห์เพทุบายจริง ๆ ถึงได้เกาะตระกูลเจียงไม่ยอมปล่อยแบบนี้"

"โยวโยว ซวยชะมัดเลยนะที่มีคนพรรค์นี้มาตามเกาะแกะถึงที่บ้านน่ะ"

เจียงโยวโยวแสร้งทำเป็นใจกว้างพลางพูดขึ้น

"พวกเธออย่าพูดแบบนั้นสิ ยังไงตอนนี้ฉันกับเธอก็เป็นพี่น้องกันแล้วนะ"

"เหอะ คนแบบนี้น่ะเหรอคู่ควรจะเป็นพี่น้องกับเธอ พ่อของเธอใจดีเกินไปแล้ว ถ้าเป็นบ้านฉันนะ สั่งคนไล่ตะเพิดออกไปตั้งนานแล้ว"

บางคนในโรงอาหารถึงกับลืมไปตักข้าว มัวแต่มุงดูเรื่องเผือกกันอยู่ตรงนี้

ใบหน้าของเจียงถงซีดเผือด เธออ้าปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง พยายามรวบรวมความกล้าอยู่นาน แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ

"มะ...ไม่ใช่แบบนั้นนะ"

เจียงโยวโยวอาศัยความที่เจียงถงเป็นคนเงียบ ๆ ไม่กล้าสู้คนคอยข่มเหง พอเห็นเจียงถงอ้าปากจะพูดก็รีบชิงตัดบททันที

"พอเถอะเจียงถง คนอื่นจะพูดยังไงมันไม่สำคัญหรอก ในเมื่อพวกเราเป็นพี่น้องกันแล้ว อยู่ที่โรงเรียนก็อย่าสร้างเรื่องให้มากความเลย จะได้ไม่ต้องทำให้พ่อเป็นห่วง"

พอเจียงโยวโยวเอาพ่อเจียงมาอ้าง คำอธิบายที่เจียงถงตั้งใจจะพูดจึงจุกค้างอยู่ที่ลำคอ

ทว่าความเงียบของเธอกลับยิ่งทำให้ทุกคนเข้าใจผิด คิดว่าเธอยอมรับเพราะจำนนต่อหลักฐาน

เจียงโยวโยวเห็นภาพนี้แล้วในใจแทบดีใจจนเนื้อเต้น เจียงถงเป็นคุณหนูตัวจริงแล้วจะทำไม ใครเขาจะยอมรับกันล่ะ

พอเสียงซุบซิบของคนรอบข้างเริ่มทิ่มแทงและน่าเกลียดขึ้นเรื่อย ๆ จ้าวซินกับพวกก็ทนดูต่อไปไม่ไหว ตวาดใส่นักเรียนปากเสียไม่กี่คนนั้นทันที

"พวกเธอรู้ความจริงเหรอถึงได้มาพูดจาไร้สาระตรงนี้น่ะ!"

เด็กสาวสองสามคนสะดุ้งตกใจกับเสียงของจ้าวซิน แต่พอตั้งสติได้ นอกจากจะไม่เดินหนีแล้ว ยังยิ่งพูดจาหนักข้อขึ้นไปอีก

"พวกนี้มาจากบ้านเด็กกำพร้ากันหมดเลยสินะ ถึงได้ทำตัวเหมือนพวกอันธพาลแบบนี้"

"คนประเภทเดียวกันก็อยู่ด้วยกันนั่นแหละ ไร้การศึกษาขนาดนี้ เจียงถงคลุกคลีอยู่กับพวกเขาก็คงไม่ต่างกันหรอก"

"ทะเยอทะยานใฝ่สูงจนน่าเกลียด โรงเรียนเรามีคนแบบนี้ได้ยังไงกันนะ"

จ้าวซินโมโหจนแทบคลั่ง อยากจะด่าสวนกลับไปอีกสักสองสามประโยค แต่ถูกหยางเล่อเล่อกับซูช่างดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน

ในเวลาแบบนี้ ยิ่งพวกเขาพูดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นฝ่ายผิดมากเท่านั้น

เจียงถงหน้าซีดเผือด จะเดินหนีก็ไม่ได้ จะอยู่ต่อก็ไม่ถูก ขณะที่กำลังทำตัวไม่ถูกอยู่นั้น จู่ ๆ เสียงของซ่งอี้ก็ดังขยายขึ้นมาจากทางด้านหลัง

จ้าวซินหันขวับไปทันที "เชี่ยเอ๊ย ลูกพี่ ไปเอาโทรโข่งมาจากไหนเนี่ย"

ตอนนี้ซ่งอี้กำลังยืนอยู่บนโต๊ะโรงอาหาร เด่นจนไม่รู้จะเด่นยังไงแล้ว

โทรโข่งอันนี้เขาใช้เงินหนึ่งร้อยหยวนซื้อมาจากป้าดูแลความสะอาดในโรงอาหาร

เขาเปิดสวิตช์โทรโข่ง กระแอมไอสองทีเพื่อทดสอบเสียง จากนั้นก็เริ่มพูด

ตอนนี้นักเรียนทุกคนต่างหันไปมองเขา ไม่มีใครรู้เลยว่าเด็กที่ดูเหมือนเด็กประถมคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่

ซ่งอี้เรียกชื่อเจียงถงขึ้นมาก่อนเป็นคนแรก เจียงถงเงยหน้าขึ้นมองซ่งอี้ทันที

ซ่งอี้อดตำหนิไม่ได้ "เจียงถง เธอมีปากไว้ทำไมกัน คนอื่นพูดไม่เข้าท่า เถียงกลับไม่เป็นหรือไง"

เจียงถงรู้สึกน้อยใจจนแทบร้องไห้ เธอไม่กล้าหรอก ตั้งแต่เด็กจนโต ผลลัพธ์เพียงอย่างเดียวของการมีเรื่องก็คือโดนจ้าวเหม่ยเจวียนทุบตี

ซ่งอี้สั่งสอนเจียงถงจบ ก็หันขวับไปเปิดฉากด่าทันที

"ยัยปัญญาอ่อนสองคนที่ด่าพี่น้องผมเมื่อกี้น่ะ แน่จริงก็ก้าวออกมาบอกชื่อตัวเองสิ"

"เธอบอกว่าคนที่มาจากบ้านเด็กกำพร้าเป็นพวกอันธพาลทุกคนใช่ไหม กล้าพูดคำพวกนี้ซ้ำอีกรอบต่อหน้าไลฟ์สดในมือถือไหมล่ะ"

ไม่มีใครรู้ว่าซ่งอี้เปิดไลฟ์สดตั้งแต่เมื่อไหร่ นักเรียนหญิงสองคนที่ถูกด่าว่ายัยปัญญาอ่อนจึงปรี่เข้ามาประจันหน้ากับซ่งอี้ทันที

มีอะไรให้ไม่กล้ากัน ก็แค่ไลฟ์สดไม่ใช่เหรอ ซ่งอี้เป็นแค่เด็กประถมจะมีคนติดตามสักกี่คนกันเชียว ต่อให้พวกเธอพูดออกไป ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับพวกเธออยู่แล้ว

แต่พอนักเรียนหญิงทั้งสองเดินกร่างเข้ามาตรงหน้าซ่งอี้แล้วหันเข้าหากล้อง คำพูดที่กำลังจะหลุดออกจากปากก็พลันชะงักค้างไปทันที

เชี่ย ในห้องไลฟ์ตอนนี้มีคนดูอยู่ตั้งสี่แสนกว่าคนแล้ว

ทั้งสองคนมองซ่งอี้ด้วยความตกตะลึง ในแววตามีแต่ความไม่อยากจะเชื่อ

เขาที่เป็นแค่นักเรียนคนหนึ่ง ทำไมถึงมีผู้ติดตามเยอะขนาดนี้ได้

นั่นก็เพราะตอนที่พวกเธอกำลังยืนด่าคนอยู่นั้น ซ่งอี้แอบแวบเข้าไปในห้องไลฟ์ของบล็อกเกอร์ที่มีผู้ติดตามระดับสิบล้าน แล้วกระหน่ำเปย์ของขวัญไปถึงสองล้านหยวน

แถมยังทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งว่าจะสุ่มแจกผู้ติดตามของตัวเองสามคน คนละหนึ่งล้านหยวน

พูดได้เลยว่า คนสี่แสนกว่าคนนี้แห่กันเข้ามาภายในเวลาแค่สองนาทีเท่านั้น