ตอนที่ 73 มีแค้นต้องชำระเดี๋ยวนั้น

ซ่งอี้: "พูดสิครับ ทำไมไม่พูดต่อล่ะ"

ช่องคอมเมนต์ในห้องไลฟ์:

"เที่ยวไปดูถูกคนจากบ้านเด็กกำพร้าว่าไร้มารยาท ฉันว่าพวกเธอนั่นแหละที่ไม่มีมารยาท"

"ลูกเต้าเหล่าใครกันเนี่ย พ่อแม่สั่งสอนมายังไงถึงเป็นคนแบบนี้"

"ทำโรงเรียนเสียชื่อหมด เป็นเด็กสาวแท้ๆ วันๆ เอาแต่แต่งตัว ไปอ่านหนังสือหาความรู้ใส่หัวบ้างเถอะ"

เด็กสาวสองคนที่โดนรุมต่อว่ารีบยกมือปิดหน้าแล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันที

ซ่งอี้เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แต่เรื่องยังไม่จบแค่นั้น เขายกโทรโข่งขึ้นมาอีกครั้งแล้วหันไปทางทุกคน

"แล้วก็พวกเธอด้วย เมื่อวานซืนผมยังได้ยินคนพูดกันอยู่เลยว่าเจียงถงเป็นลูกสาวแท้ๆ ที่พลัดพรากไปหลายปีของตระกูลเจียง พอมาวันนี้กลับกลายเป็นลูกบุญธรรมหน้าด้านไร้ยางอายไปซะงั้น ปล่อยข่าวลือกันเก่งเหลือเกินนะ"

แม้แต่ป้าตักข้าวในโรงอาหารยังอดไม่ได้ที่จะชะเง้อคอมองมาทางนี้

ซ่งอี้: "ไม่ว่าก่อนหน้านี้ทุกคนจะลือกันยังไง แต่วันนี้ผมจะพูดให้ทุกคนเข้าใจตรงกัน และนี่คือความจริงเพียงหนึ่งเดียวของเรื่องนี้"

"เจียงถงคือลูกสาวคนเดียวของเจียงเวิ่น ประธานเจียงซื่อกรุ๊ป เป็นลูกแท้ๆ ทางสายเลือดเพียงคนเดียว ไม่ใช่ลูกบุญธรรมอะไรทั้งนั้น ทรัพย์สมบัติทุกอย่างของตระกูลเจียงก็ต้องเป็นของเจียงถง พวกเธอจะอิจฉาตาร้อนไปก็ไม่มีประโยชน์"

เจียงโยวโยวหน้าซีดเผือดสลับคล้ำ ทำไมต้องเป็นไอ้ซ่งอี้นี่ทุกทีที่คอยขัดขวางแผนการของเธอ

เจียงโยวโยวไม่อยากให้ซ่งอี้พูดต่อไปอีกแล้ว เธอกลัวจับใจว่าเขาจะแฉเรื่องที่เธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของเจียงเวิ่น

"พอได้แล้ว ซ่งอี้! ที่นี่มันโรงเรียน โรงอาหารก็มีไว้กินข้าว พูดจบแล้วก็ลงมา อย่ามาก่อเรื่องวุ่นวายแถวนี้!"

เจียงโยวโยวคิดจะพุ่งเข้าไปกระชากตัวซ่งอี้ลงมา แต่พวกจ้าวซินกลับก้าวเข้ามาขวางหน้าไว้ทันที

ซ่งอี้ยิ้มเยาะ "กลัวเหรอครับ รู้จักกลัวกับเขาด้วยเหรอ"

เพื่อนร่วมชั้นของเจียงโยวโยวทนดูต่อไปไม่ไหว "นายพูดบ้าอะไร โยวโยวต่างหากที่เป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลเจียง"

"ใช่แล้ว โยวโยวเคยชวนพวกเราไปงานวันเกิดของเธอ พ่อของเธอก็ตามใจเธอจะตายไป"

ซ่งอี้: "แล้วเธอกล้าตรวจดีเอ็นเอกับพ่อของเธอไหมล่ะ เธอไม่กล้าหรอก แต่เจียงถงกล้า!"

"เจียงโยวโยวไม่ใช่คุณหนูตระกูลใหญ่ตัวจริงอะไรนั่นหรอก เธอเป็นแค่เด็กติดแม่ที่พ่วงเข้ามาตอนแต่งงานใหม่เข้าตระกูลเจียง พ่อแท้ๆ ของตัวเองเป็นใครเธอยังไม่รู้เลยมั้ง"

พอเรื่องชาติกำเนิดถูกเปิดโปงกะทันหัน เจียงโยวโยวก็ทั้งอับอายทั้งโมโหจนแทบคลั่ง

เธอรู้ตัวมาตั้งแต่เด็กแล้วว่าเจียงเวิ่นไม่ใช่พ่อแท้ๆ และเป็นจริงตามที่ซ่งอี้พูด เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าพ่อแท้ๆ เป็นใคร แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ สิ่งสำคัญคือทุกคนต่างคิดว่าเธอเป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของตระกูลเจียง

ใครๆ ก็อิจฉาเธอเพราะสถานะนี้ แต่วันนี้กลับถูกซ่งอี้แฉความจริงประจานต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้

เจียงโยวโยวโกรธจนอกกระเพื่อม หัวใจเริ่มเจ็บแปลบและอึดอัดทรมานขึ้นมาทีละน้อย

"ซ่งอี้ นายหุบปากเดี๋ยวนี้นะ!"

ซ่งอี้: "เห็นปฏิกิริยาของเธอไหมครับ อับอายจนกลายเป็นโมโห นั่นแปลว่าสิ่งที่ผมพูดคือเรื่องจริง"

คราวนี้จุดสนใจของทั้งโรงอาหารเปลี่ยนคนแล้ว กลายมาเป็นเจียงโยวโยวแทน

สายตาทุกคู่ที่เคยมองเจียงถงในตอนแรก บัดนี้พุ่งตรงมาที่ตัวเธออย่างพร้อมเพรียง

เจียงโยวโยวโกรธจนหน้าแดงก่ำ

ซ่งอี้หุบยิ้มทันควัน แววตาเปลี่ยนเป็นลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง

"เธอแย่งตำแหน่งของเจียงถงไปเสวยสุขในตระกูลเจียงตั้งสิบสองปี สิ่งที่เธอครอบครองอยู่ รวมถึงความรักใคร่ทะนุถนอมจากพ่อของเธอ เดิมทีก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเป็นของเธอเลยสักนิด แต่เพราะความโลภไม่รู้จักพอ เธอยังกล้าปล่อยข่าวลือใส่ร้ายคนอื่นไปทั่วอีก เจียงโยวโยว เธอคิดจริงๆ หรือว่าแค่ขยับปากพูด อะไรๆ มันก็จะเป็นไปตามลมปากของพวกเธอได้น่ะ"

เจียงโยวโยวโกรธจนน้ำตาไหลพราก เธอทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว และยิ่งทนรับสายตาเคลือบแคลงสงสัยที่จับจ้องมาจากคนรอบข้างไม่ได้

ช่วงบ่ายเจียงโยวโยวไม่ยอมเข้าเรียนอีกเลย เธอหนีกลับบ้านไปทันที

หลินจิ้งกำลังคิดหาทางจัดการกับเจียงถงอยู่ที่บ้าน ไม่นึกเลยว่าเจียงโยวโยวจะกลับบ้านมากะทันหัน วิ่งพุ่งพรวดเข้ามาในห้องแล้วร้องไห้โฮ

เดิมทีหัวใจของเธอก็ไม่ดีอยู่แล้ว พอร้องไห้หนักเข้าก็เริ่มมีอาการเกร็งกระตุก ทำเอาหลินจิ้งตกใจแทบสิ้นสติ รีบเข้าไปกอดปลอบยกใหญ่

ปลอบอยู่นานสองนาน เจียงโยวโยวถึงยอมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียนให้หลินจิ้งฟัง

หลินจิ้งมองดูลูกสาวที่ถูกรังแกจนน่าเวทนาด้วยความปวดใจ แววตาพลันวาวโรจน์ด้วยความอำมหิต

เดิมทีเพราะกลัวเจียงเวิ่นจะสงสัย เธอจึงกะจะถ่วงเวลาไว้ก่อน ปล่อยให้เจียงถงมีชีวิตรอดต่อไปอีกสักสองสามวัน แต่ตอนนี้เธอไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว

ขอแค่วางแผนให้รัดกุม ก็กำจัดทิ้งเหมือนตอนที่ฆ่าแม่ของเจียงถงได้ ถึงตอนนั้นต่อให้พ่อของเจียงถงจะสงสัยก็ไม่เป็นไร เพราะเธอจะไม่ทิ้งหลักฐานใดๆ ไว้ทั้งสิ้น

ตกเย็น ตอนที่เจียงถงกับซ่งอี้กลับมาจากโรงเรียนและก้าวเข้าประตูบ้าน ก็สัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศในบ้านตระกูลเจียงวันนี้ดูผิดปกติไป

เจียงเวิ่นกลับมาถึงก่อน พอเห็นเจียงโยวโยวโรคหัวใจเกือบกำเริบก็ปวดใจแทบแย่ ยิ่งพอได้ฟังหลินจิ้งเติมสีใส่ไข่เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียน เขาก็เดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ

เขาไม่แม้แต่จะสืบหาความจริงหรือรอฟังว่าพอกลับมาแล้วเจียงถงจะพูดยังไง แต่ปักใจเชื่อไปแล้วว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของเจียงถง

ซ่งอี้มองท่าทีตั้งศาลเตี้ยไต่สวนเอาความในห้องนั่งเล่นพลางส่ายหน้า เจียงเวิ่นคนนี้คงเกินเยียวยาแล้วจริงๆ

บางทีเขาอาจเป็นคนจิตใจดี แต่ไม่ใช่พ่อที่ดีเลยสักนิด เขาปกป้องลูกสาวตัวเองไม่ได้ ซ้ำยังชุบเลี้ยงฆาตกรที่ฆ่าลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองเอาไว้อีก

เจียงถงเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นด้วยความกระวนกระวายใจ น้ำเสียงของเจียงเวิ่นฟังดูเคร่งเครียดจริงจัง

"เสี่ยวถง ลูกรู้ไหมว่าโยวโยวเป็นโรคหัวใจ"

เจียงถงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ไหวติง

ซ่งอี้ "เธอเป็นโรคหัวใจ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจียงถงด้วยครับ"

เจียงเวิ่น "ฉันถามเสี่ยวถง เธอใช่เสี่ยวถงหรือเปล่าล่ะ"

ซ่งอี้ "ผมก็พูดไม่ผิดนี่ครับ"

เจียงเวิ่นขมวดคิ้ว ไอ้หนุ่มซ่งอี้นี่ช่างน่ารำคาญสิ้นดี

เจียงถงมองเจียงเวิ่น ความรู้สึกที่มีต่อพ่อคนนี้เริ่มสับสนปนเปไปหมด เมื่อก่อนเวลาโดนรังแก เธอมักจะวาดฝันเสมอว่าถ้าตัวเองมีพ่อ พ่อก็คงจะออกโรงปกป้องเธอแน่ๆ

แต่สุดท้าย ความเพ้อฝันก็เป็นได้แค่นั้น

เจียงเวิ่น "เสี่ยวถง ลูกเพิ่งย้ายมาอยู่บ้านนี้ คงมีหลายเรื่องที่ยังปรับตัวไม่ได้ โยวโยวเป็นเด็กดี พ่อหวังว่าพวกลูกจะอยู่ด้วยกันดีๆ แล้วก็ไม่อยากให้ลูกไปรังแกเธอ"

รังแกงั้นเหรอ... คำนี้ช่างฟังดูบาดหูเจียงถงเหลือเกิน

ตกลงใครรังแกใครกันแน่

เจียงถงรู้สึกเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ "คุณคิดว่าหนูเป็นฝ่ายรังแกเธอเหรอคะ"

เจียงเวิ่นเองก็รู้สึกว่าใช้คำไม่ถูก จึงรีบแก้คำพูดทันที "พ่อไม่ได้หมายความแบบนั้น โยวโยวโตมากับพ่อ พ่อถึงรู้จักเธอดีที่สุด เธอเป็นเด็กจิตใจดี ถ้าพวกลูกอยู่ด้วยกันดีๆ จะต้องเป็นพี่น้องที่รักกันได้แน่นอน"

เจียงถงแค่นหัวเราะ ความเชื่อใจที่เจียงเวิ่นมีให้เจียงโยวโยว ดูท่าจะมีมากกว่าเธอตั้งเยอะ

เธอเงยหน้ามองไปรอบๆ ดูแล้วบ้านตระกูลเจียงหลังนี้ก็แทบไม่ต่างอะไรจากบ้านเด็กกำพร้าเลยสักนิด

เจียงถง "คุณไม่เคยคิดบ้างเหรอคะว่าเธออาจเป็นฝ่ายรังแกหนูก่อน"

สิ้นเสียงของเจียงถง เจียงเวิ่นก็ชะงักไป เขาหันไปมองเจียงโยวโยว ส่วนเจียงโยวโยวก็รีบยกมือกุมหัวใจ แกล้งทำท่าทางน้อยอกน้อยใจขึ้นมาทันที

"คุณพ่อคะ หนูเจ็บหัวใจค่ะ"

พอเจียงเวิ่นได้ยินแบบนั้น ก็ลืมเรื่องที่เจียงถงถามไปเสียสนิท

"โยวโยว ไม่เป็นไรนะลูก พ่อกำลังติดต่อโรงพยาบาลเรื่องหาหัวใจให้อยู่ อีกไม่นานลูกก็จะได้ผ่าตัดแล้ว"

เจียงถงรู้สึกว่าตัวเองช่างน่าขันสิ้นดี พวกเขาต่างหากที่เป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆ ส่วนเธอก็แค่คนนอกคนหนึ่งเท่านั้น

เธอช่างโง่เง่าเหลือเกินจริงๆ

เจียงถงเดินขึ้นชั้นบนไปอย่างชอกช้ำใจ ซ่งอี้ไม่ได้พูดอะไรและเดินตามเธอขึ้นไปเงียบๆ