ตอนที่ 74 จัดฉากอำพรางคดี

วันที่สี่ ช่วงมื้อเย็นซ่งอี้แวะไปที่บ้านเด็กกำพร้ารอบหนึ่ง ก่อนจะพาพวกจ้าวซินไปเลี้ยงข้าวที่โรงแรมหรูที่สุดในละแวกนั้น

ทันทีที่เชฟยกหมูหันย่างร้อน ๆ มาเสิร์ฟ บรรดาพี่น้องก็รุมคีบกันพัลวัน กินกันจนปากมันแผล็บ ร้องครางด้วยความฟินไปตาม ๆ กัน

จ้าวซิน "อร่อย อร่อยโคตร ๆ เลยลูกพี่ คุณนี่ใจดีจริง ๆ"

วังหนาน "เมื่อก่อนเคยเห็นแต่คนอื่นกินในทีวี ไม่นึกเลยว่าจะอร่อยขนาดนี้"

เฝิงหลุน "รสชาตินี่สุดยอดไปเลย"

ซูช่างกับหยางเล่อเล่อเพิ่งจะอ้าปากอยากชมบ้าง เชฟก็ตักแบ่งก้ามปูทาราบะยักษ์ให้เพิ่มอีกคนละสองก้าม

ความหวานฉ่ำสดใหม่สไตล์อาหารทะเล แถมกลิ่นหอมฟุ้ง ทำเอาเคลิ้มตามกันไปหมด

ทุกคนต่างรู้สึกซาบซึ้งในตัวซ่งอี้เป็นล้นพ้น

ซ่งอี้มองผ้าก๊อซบนหัวจ้าวซิน แขนเข้าเฝือกของเฝิงหลุน รอยเขียวช้ำรอบสองเบ้าตาของวังหนาน แล้วไหนจะท่าทางเขย่งกะเผลกไปหยิบปูของหยางเล่อเล่อ ก็อดรู้สึกผิดในใจขึ้นมานิด ๆ ไม่ได้

ได้ยินว่าเมื่อวานซูช่างก็ร่วมบวกกับเขาด้วย พอจ้าวเหม่ยเจวียนอัปเกรดเป็นระดับ S เมื่อคืน ซูช่างวัยสิบขวบเพิ่งพุ่งเข้าไปก็โดนซัดกระเด็น โชคดีที่แค่ฟันหน้าหักไปสองซี่

ถึงผู้เล่นอย่างหลูเสวี่ยจะไม่ค่อยสุงสิงกับกลุ่มของพวกเขา แต่ช่วงสองนาทีสุดท้ายของเมื่อวานก็ยอมออกแรงช่วยเหมือนกัน

ณ เวลานี้ คนเดียวที่ยังอยู่ดีมีสุข ร่างกายแข็งแรงครบสามสิบสองไร้รอยขีดข่วนก็คือซ่งอี้นี่เอง

ซ่งอี้ยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้น "ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของทุกคนนะครับ การได้พบกันถือเป็นวาสนา ผมขอดื่มให้ทุกคนสักแก้วครับ"

เฝิงหลุนกับวังหนานถือแก้วเหล้า ส่วนคนที่เหลือดื่มเครื่องดื่มเหมือนกับซ่งอี้

เฝิงหลุนกระดกหมดแก้วในอึกเดียว ก่อนจะคีบเนื้อชิ้นโตเข้าปาก

เขามองภาพตรงหน้าแล้วอดสะท้อนใจไม่ได้ ของพวกนี้เขาไม่เคยได้กินมาก่อนเลยในชีวิต วังหนานเองก็ทนไม่ไหว ต้องตักกินเพิ่มอีกหลายคำ

เมื่อวานเจ็บกันยับเยิน หลูเสวี่ยถึงขั้นแขนหลุด ส่วนกลุ่มพวกเขากระทั่งเดินเหินยังลำบาก แม้จะไม่ถึงขั้นแขนขาดขาขาดก็ตาม

คืนนี้จ้าวเหม่ยเจวียนต้องเก่งกว่าเมื่อวานแน่ ๆ พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะต้านทานไหวหรือเปล่า

พอคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หมูหันในปากของเฝิงหลุนก็พลันหมดความอร่อยไปเสียดื้อ ๆ

เขาเช็ดมุมปาก จิบเหล้าไปสองอึก แล้วจู่ ๆ ก็ถอนหายใจยาว

"เฮ้อ แม้การเข้าร่วมเกมนี้จะให้ประโยชน์กับฉันไม่น้อย แต่ว่ามันอันตรายเกินไปจริง ๆ ไม่รู้ว่าวันเวลาแบบนี้เมื่อไหร่จะจบจะสิ้นเสียที"

พอเปิดประเด็นนี้ขึ้นมา ทุกคนต่างก็รู้สึกตรงกัน

จ้าวซิน "นั่นสิ เมื่อวานจ้าวเหม่ยเจวียนยังซัดพวกเราจนเละขนาดนี้ วันนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงอีก พูดตามตรงนะ ถึงวันนี้จะไม่ตาย ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าจะไปตายเอาตอนไหนในรอบหน้า"

วังหนาน "ถ้าไม่ใช่เพราะชีวิตมันบีบคั้น ใครมันจะอยากมาเล่นไอ้เกมบ้านี่กันวะ"

"พวกนายว่าจริงไหมล่ะ"

วังหนานพูดจบก็กวาดตามองทุกคน จ้าวซิน หยางเล่อเล่อ ซูช่าง แล้วก็เฝิงหลุนต่างพยักหน้าหงึก ๆ พร้อมเพรียงกัน มีเพียงซ่งอี้คนเดียวที่มีเครื่องหมายคำถามตัวเบ้อเริ่มผุดขึ้นเต็มหัว

หือ? ไม่สนุกตรงไหนเหรอ? เล่นแล้วไม่มีความสุขตรงไหนกัน?

ได้เปิดประสบการณ์จำลองชีวิตและบทบาทใหม่ ๆ แบบสมจริงเต็มรูปแบบ ได้จีบสาวมีฟิลแฟนด้วยงบหลวง แถมยังมีแต้มตั้งเยอะแยะ อยากซื้ออะไรก็ซื้อได้ แบบนี้มันไม่ดีตรงไหน?

อย่างรอบนี้ก็แล้วกัน เพื่อนสมัยเด็ก แถมยังเป็นแฟนเด็กกับพี่สาว การเซ็ตบทบาทแบบนี้มันฟินสุดเหวี่ยงไปเลยไม่ใช่หรือไง

พอทุกคนแสดงความเห็นกันเสร็จ ก็เหลือแค่ซ่งอี้คนเดียวที่ยังไม่ยอมพยักหน้า ทุกสายตาจึงหันมาจับจ้องที่เขา

ซ่งอี้รีบพยักหน้ารัว ๆ "อ่า ใช่ ๆ ๆ ถูกต้องที่สุดเลยครับ"

ขืนบอกว่าชอบออกไป ทุกคนจะไม่มองว่าเขาโรคจิตหรอกเหรอ

ซ่งอี้ "คืนนี้ทุกคนกินดื่มให้เต็มที่เถอะครับ ไม่ต้องกังวลเรื่องผีร้ายหรอก หลายวันมานี้พวกคุณไม่ได้นอนกันเลย คืนนี้ยกให้เป็นหน้าที่ผมเองครับ"

พอได้ยินแบบนี้ หลายคนก็รู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมานิด ๆ

จ้าวซินเช็ดคราบมันที่มือ ก่อนจะตบไหล่เล็ก ๆ ของซ่งอี้เบา ๆ

"ลูกพี่ ขอบใจในน้ำใจนะ แต่นายสภาพนี้น่ะ..."

ขอแค่เอ็งอายุสักสิบหก พวกข้าคงไม่เกรงใจแบบนี้หรอก

ทุกคนไม่มีใครเก็บคำพูดของซ่งอี้มาคิดจริงจัง เพราะใครมันจะไปถือสากับเด็กหกขวบกันล่ะ

ขณะที่ทุกคนกำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อย จู่ ๆ โทรศัพท์ของซ่งอี้ก็ดังขึ้น

เป็นสายจากเจียงถง ตอนแรกเขาตั้งใจจะชวนเธอออกมาทานข้าวด้วยกัน แต่เจียงถงบอกว่าต้องทำการบ้าน

เขาเลยบอกเจียงถงไว้ว่า ถ้าอยากกินอะไรก็ให้โทรหาเขาได้ตลอด

ตอนแรกนึกว่าเจียงถงนึกออกแล้วว่าจะกินอะไร แต่พอกดรับสาย ทางนั้นกลับส่งเสียงกรีดร้องออกมา แล้วสายก็ตัดไปทันที

วินาทีที่ซ่งอี้ได้ยินเสียงกรีดร้องจากโทรศัพท์ เขาก็พุ่งพรวดออกจากโรงแรมทันที

เกิดเรื่องแล้ว!

คนอื่น ๆ เห็นซ่งอี้พุ่งออกไปก็ไม่เป็นอันกิน พากันลุกพรึบแล้วรีบวิ่งตามไปติด ๆ

ที่บ้านตระกูลเจียง วันนี้พ่อของเจียงถงไปดูงานต่างจังหวัด หลินจิ้งไม่อยากรอช้าแม้แต่วันเดียว เธอตั้งใจจะกำจัดเจียงถงให้พ้นทางตั้งแต่วันนี้

พอดีกับที่ซ่งอี้ออกไปข้างนอก ในบ้านจึงเหลือแค่เจียงถงนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องคนเดียว

เธอชงเครื่องดื่มผสมยาให้แม่บ้านหลินยกเข้าไปให้เจียงถง รอจนเจียงถงดื่มเข้าไปแล้วค่อยให้คนพาตัวไปถ่ายรูปที่บาร์ จากนั้นค่อยจัดฉากว่าเจียงถงแอบหนีเที่ยว แล้วพลัดตกทะเลตายระหว่างทางกลับบ้าน เท่านี้ก็ตายไปอย่างไร้หลักฐานมัดตัวแล้ว

เจียงถงดื่มไปได้แค่ครึ่งแก้ว ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็สลบพับไป

ตอนที่ชายสองคนที่หลินจิ้งจ้างมากำลังแบกเจียงถงออกไปข้างนอก ใครจะคิดว่าจู่ ๆ เธอจะฟื้นขึ้นมา

เพิ่งจะยัดเจียงถงเข้าไปในรถ เธอก็อาศัยจังหวะที่พวกเขาไม่ทันระวังตัว มุดพรวดหนีออกมาจากรถได้ในพริบตา

แล้ววิ่งแน่บกลับขึ้นห้องนอนชั้นบน ล็อกประตูห้องทันที

แต่เพิ่งจะกดโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือจากซ่งอี้ ประตูก็ถูกพังเข้ามาเสียก่อน

เด็กตัวเล็ก ๆ อย่างเจียงถงจะไปสู้แรงพวกเขาได้อย่างไร ชายชุดดำคนหนึ่งฟาดเข้าที่ท้ายทอยทีเดียว เจียงถงก็สลบเหมือดไป

พอพวกมันหิ้วตัวเจียงถงลงมาถึงชั้นล่าง ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่พวกซ่งอี้กลับมาพอดี

หลินจิ้งไม่นึกเลยว่าซ่งอี้จะกลับมาเร็วขนาดนี้ แถมข้างหลังเขายังมีพวกคนจากบ้านเด็กกำพร้าตามมาด้วย

พอหลินจิ้งเห็นคนเยอะขนาดนี้ ใจก็พลันกระตุกวูบ

ถ้ามีแค่ซ่งอี้กลับมาคนเดียว หลินจิ้งยังพอสั่งให้คนจัดการเขาไปพร้อมกันได้ แต่นี่คนดันเยอะเกินไป

คนเยอะเกินไป เรื่องจะเสียเอาได้ง่าย ๆ

ซ่งอี้ปราดตามองแวบเดียวก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนจ้าวซินกับพวกที่ตามมา พอเห็นภาพตรงหน้าก็เข้าใจสถานการณ์ได้ในพริบตา

คนตัวใหญ่อย่างพวกเฝิงหลุนรีบก้าวออกไปขวางหน้าซ่งอี้ไว้ทันที

"พวกคุณคิดจะทำอะไร!"

จ้าวเหม่ยเจวียนสบตากับหลินจิ้ง ดูท่าวันนี้คงปล่อยคนพวกนี้ไปไม่ได้แล้ว ช่างขวางหูขวางตาเหลือเกิน ถ้าจำเป็นจริง ๆ ก็คงต้องเก็บให้เรียบไปพร้อมกัน

จ้าวเหม่ยเจวียนเป็นฝ่ายเอ่ยปากข่มขู่ขึ้นมาก่อน

"ที่นี่ไม่ใช่เรื่องของพวกเธอ เฝิงหลุน พาพวกนั้นกลับบ้านเด็กกำพร้าไปก่อน"

คราวนี้เฝิงหลุนไม่ยอมเชื่อฟังเหมือนคราวก่อน และไม่มีความลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว

"พวกคุณวางคนลงก่อน"

จ้าวเหม่ยเจวียนเห็นเฝิงหลุนกล้าขัดคำสั่งตน แถมพวกเด็กเมื่อวานซืนข้างหลังนั่นก็ยังยืนทื่อไม่ยอมขยับกันสักคน แววตาของเธอก็พลันฉายจิตสังหารออกมา

ช่างเป็นพวกหมาป่าตาขาวเลี้ยงไม่เชื่องจริง ๆ

ชายสองคนที่หลินจิ้งจ้างมาพกปืนมาด้วย ในเมื่อลงมือแล้วก็ต้องจัดการให้เด็ดขาด

สาเหตุการตายก็คิดเผื่อไว้ให้พวกมันหมดแล้ว แค่บอกว่าคนของบ้านเด็กกำพร้าขโมยรถบ้านตระกูลเจียงพาเจียงถงออกไปเที่ยว แล้วขากลับดันเมาแล้วขับจนพุ่งตกทะเลตาย

ช่างเป็นข้ออ้างที่แนบเนียนไร้ที่ติอะไรขนาดนี้

หลินจิ้งส่งสัญญาณให้ชายชุดดำข้างกายลงมือ ชายคนนั้นจึงชักปืนออกมาจ่อเข้าที่หน้าผากของเฝิงหลุนทันที

หัวใจของพวกเฝิงหลุนกับจ้าวซินกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีวันที่ตัวเองต้องมาตายในเกมสยองขวัญ ไม่ใช่เพราะผี แต่เป็นเพราะอาวุธปืนแบบนี้