ตอนที่ 75 คนที่จะพาพวกคุณไปทัวร์นรก

แต่จะให้ยอมจำนนง่ายๆ น่ะหรือ ไม่มีทางเสียหรอก พวกเขาเคยฟัดกับผีมาแล้วตั้งกี่สิบครั้ง จะให้มายอมแพ้ต่อหน้ามนุษย์ด้วยกัน ยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้

เฝิงหลุนแกล้งยกมือทำเป็นยอมแพ้ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ชายชุดดำไม่ทันระวังตัว ปัดปืนในมืออีกฝ่ายร่วงลงไปบนพื้น

หลินจิ้งกับจ้าวเหม่ยเจวียนเห็นท่าไม่ดีจึงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ชายชุดดำอีกคนที่แบกเจียงถงอยู่ก็รีบวางตัวเด็กลง จากนั้นเฝิงหลุน จ้าวซิน วังหนาน และหยางเล่อเล่อ ผู้ใหญ่สองคนกับเด็กวัยรุ่นอีกสองคน ก็เปิดฉากตะลุมบอนกับพวกชายชุดดำทันที

ซ่งอี้กับซูช่างที่อยู่ด้านหลังอาศัยจังหวะนี้รีบเข้าไปดูอาการของเจียงถง

ซ่งอี้ตบหน้าเจียงถงเบาๆ เธอค่อยๆ ได้สติลืมตาขึ้นมา และวินาทีที่เห็นว่าเป็นซ่งอี้ น้ำตาก็ทะลักออกมาทันที

ตอนดื่มนมวันนี้เธอรู้สึกว่ารสชาติแปลกๆ ความจริงเธอจิบไปแค่อึกเดียว แล้วแอบเททิ้งไปครึ่งแก้ว

เธอแกล้งทำเป็นโดนวางยาจนสลบ แต่พอหลินจิ้งเข้ามาในห้องแล้วจะพาตัวเธอออกไป เธอก็กลัวจนแทบสิ้นสติ

เธอนึกถึงคำพูดที่หลินจิ้งกับจ้าวเหม่ยเจวียนคุยกันตรงหัวบันไดวันนั้น พวกหล่อนฆ่าแม่ของเธอตาย แล้วตอนนี้ก็กำลังจะมาเอาชีวิตเธออีกคน

เจียงถงมองซ่งอี้สลับกับคนที่กำลังตะลุมบอนกันในห้อง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า

"พวกเธอรีบหนีไปเร็ว พวกนั้นมีปืนนะ"

ซ่งอี้ตบตัวปลอบเจียงถงเบาๆ "ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวผมแก้แค้นให้เอง"

เจียงถงไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป ทั้งที่ซ่งอี้ตรงหน้าอายุแค่หกขวบแท้ๆ แต่พอเขาพูดประโยคนี้จบ หัวใจของเธอกลับสงบลงได้อย่างน่าประหลาด

ชายชุดดำสองคนที่หลินจิ้งจ้างมาเป็นมือสังหารมืออาชีพ การลงไม้ลงมือจึงดิบเถื่อนและเลือดเย็นอย่างยิ่ง

พวกเฝิงหลุนเพิ่งเริ่มฟิตร่างกายเรียนวิชาต่อสู้ป้องกันตัวเพื่อเอาไว้ลงเล่นเกม จึงไม่อาจเทียบชั้นกับพวกที่ยึดอาชีพฆ่าคนมาแต่ไหนแต่ไรได้เลย ยิ่งบวกกับที่มีอาการบาดเจ็บติดตัวกันอยู่แล้ว โดนซัดไปไม่กี่ทีก็ชักจะต้านไม่ไหว

จ้าวซินตัดสินใจโถมตัวเข้าล็อกกอดขาชายชุดดำไว้สุดชีวิต หยางเล่อเล่อเห็นเข้าก็ทำตามบ้าง ปรี่เข้าไปกอดขาชายชุดดำอีกคนแน่น

สถานการณ์ชุลมุนวุ่นวายขึ้นมาทันตา

หลินจิ้งมองภาพตรงหน้าด้วยความโมโหจนแทบคลั่ง ขืนปล่อยให้ส่งเสียงเอะอะโวยวายไปมากกว่านี้คงไม่ดีแน่

เธอจึงก้มเก็บปืนพกเก็บเสียงบนพื้นขึ้นมายิงใส่พวกเฝิงหลุนหนึ่งนัด ยังดีที่เธอยิงปืนไม่ค่อยเป็น กระสุนจึงแค่เฉี่ยวแขนเฝิงหลุนไป

หลินจิ้งตวาดลั่น "หยุดมือกันให้หมด!"

จังหวะที่เฝิงหลุนกับวังหนานชะงักไป ทั้งคู่ก็ถูกกดตัวคว่ำลงกับพื้นทันที

หลินจิ้งโยนปืนคืนให้ชายชุดดำ "จัดการพวกมันก่อน จะได้ไม่ต้องมาก่อเรื่องอีก"

ชายชุดดำรับคำสั่ง แล้วเอาปืนจ่อเข้าที่หัวของเฝิงหลุนตรงๆ

พวกจ้าวซินลนลานขึ้นมาทันที "กะ...แกจะทำอะไร หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

ชายชุดดำเริ่มเหนี่ยวไกปืน พวกจ้าวซินร้อนใจจนเส้นเลือดที่คอปูดโปน

เฝิงหลุนหายใจหอบถี่ เขาบอกตัวเองว่าอย่ากลัว ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในเกมนี้ ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือว่าอาจจะต้องตาย

เขาเตรียมใจเอาไว้แล้ว ไม่กลัวหรอก

เฝิงหลุนเงยหน้าขึ้นพูดกับจ้าวเหม่ยเจวียนและหลินจิ้งว่า "คนอย่างพวกแก ไม่ช้าก็เร็วต้องตกนรกหมกไหม้แน่"

จ้าวเหม่ยเจวียนหัวเราะเยาะ คนพวกนี้ไร้เดียงสาชะมัด ดันเชื่อว่าโลกนี้มีนรกจริงๆ เรื่องชั่วๆ นางทำมาสารพัด แต่ก็ยังเสวยสุขมาได้ตั้งห้าสิบกว่าปี

ยิ่งไปกว่านั้น ลูกสาวของนางยังได้แต่งเข้าตระกูลมหาเศรษฐี ทั้งหมดนี้ล้วนแลกมาด้วยความพยายามของพวกนางทั้งนั้น มีแต่นังพวกสวะพวกนี้แหละที่ไปเชื่อเรื่องนรกเฮงซวยอะไรนั่น

สีหน้าของจ้าวเหม่ยเจวียนบิดเบี้ยวดูน่าเกลียดน่ากลัว นางแสยะยิ้มเย็นเยียบพลางเอ่ยขึ้นว่า

"นรกเหรอ เรื่องหลอกเด็กพรรค์นี้พวกแกยังจะเชื่ออีก งั้นแกก็บอกฉันมาสิว่านรกมันเป็นยังไง"

จ้าวเหม่ยเจวียนกับหลินจิ้งสบตากัน ก่อนที่ทั้งสองคนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

โตจนป่านนี้แล้วยังไร้เดียงสาขนาดนี้ มิน่าล่ะทั้งชีวิตถึงทำได้แค่งานตรากตรำหลังขดหลังแข็ง

ในตอนที่สถานการณ์ตกอยู่ใต้การควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จ สองแม่ลูกใจอสรพิษกำลังจะผ่อนคลายลง เสียงของเด็กไร้เดียงสาก็ดังขึ้นเนิบๆ จากทางด้านหลัง

"นรกเหรอครับ ให้ผมบอกคุณดีกว่านะ"

หลินจิ้งกับจ้าวเหม่ยเจวียนหันขวับกลับไปมอง แม้แต่พวกชายชุดดำก็หันไปมองซ่งอี้เช่นกัน

พอได้ยินคำพูดของซ่งอี้ พวกหล่อนก็ยิ่งหัวเราะเยาะอย่างย่ามใจยิ่งกว่าเดิม

หลินจิ้งยื่นมือออกไป ชายชุดดำอีกคนจึงส่งปืนในมือให้เธอ

หลินจิ้งจ้องมองซ่งอี้ด้วยสีหน้าดุร้ายเหี้ยมเกรียม เดิมทีเธอไม่ต้องลำบากขนาดนี้แท้ๆ ตามแผนของเธอแล้ว ในเดือนนี้เจียงถงจะต้องถูกพาตัวไปโรงพยาบาลอย่างเงียบเชียบไร้ร่องรอย แล้วเปลี่ยนหัวใจให้ลูกสาวของเธอ

แต่ก็ต้องโทษไอ้ซ่งอี้นี่แหละ เรื่องราววุ่นวายมากมายขนาดนี้ล้วนเป็นมันที่ก่อขึ้นมาทั้งนั้น

พอนึกถึงท่าทางกวนประสาทของซ่งอี้ก่อนหน้านี้ หลินจิ้งก็ยกปืนขึ้นเล็งไปที่หัวของซ่งอี้

"ไอ้เศษสวะ ฉันจะจัดการแกด้วยตัวเอง"

เจียงถงที่นั่งอยู่บนพื้นดึงแขนของซ่งอี้ไว้แน่น เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นเพื่อจะมาขวางข้างหน้าซ่งอี้

หลินจิ้งไม่ได้ฉุกคิดเลยสักนิด ว่าทำไมเด็กหกขวบคนหนึ่ง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์แบบนี้ถึงไม่กลัวเลย แถมยังเอียงคอยิ้มให้อีกต่างหาก

เสียงเด็กของซ่งอี้แฝงไปด้วยความบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับชวนให้รู้สึกขนหัวลุก

"พวกคุณสงสัยใช่ไหมครับว่านรกเป็นยังไง บังเอิญจังเลย ผมคุ้นเคยดีซะด้วยสิ ให้ผมพาพวกคุณไปดูหน่อยดีกว่า"

สิ้นเสียง ซ่งอี้ก็สะบัดมือเบา ๆ แพรไหมสีแดงเส้นยาวพุ่งปราดออกมาจากข้อมือดั่งงูน้ำ เพียงพริบตาเดียวก็รัดร่างหลินจิ้ง จ้าวเหม่ยเจวียน และชายชุดดำอีกสองคนจนแน่น แล้วดึงขึ้นไปแขวนลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

พวกจ้าวเหม่ยเจวียนเห็นเพียงแสงสีแดงวาบผ่านตา รู้ตัวอีกทีทั้งสี่คนก็โดนมัดแน่นหนาจนขยับไม่ได้ ถูกจับห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศเสียแล้ว

พวกจ้าวเหม่ยเจวียนถึงกับอึ้งตาค้าง นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย

หลินจิ้งกับชายชุดดำอีกสองคนตกใจแทบสิ้นสติ นี่พวกเขาโดนแพรไหมสีแดงที่มีชีวิตมัดตัวไว้เนี่ยนะ!

ต่อให้คนพวกนี้ไม่เคยเชื่อเรื่องผีสางเทวดามาก่อน แต่พอมาเจอภาพพิลึกพิลั่นแบบนี้เข้าจัง ๆ ก็ถึงกับเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

เสียงของหลินจิ้งแหบแห้งลงทันควัน "แก... แกเป็นใครกันแน่"

ซ่งอี้เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตดำขลับทอประกายกระจ่างใส:

"คนที่พาพวกคุณไปเปิดหูเปิดตาดูนรกไงครับ!"

จังหวะนั้นเอง เจียงโยวโยวที่แอบซ่อนอยู่ในห้องก็โผล่หน้าออกมา หลินจิ้งเห็นเข้าก็คิดจะตะโกนเตือนให้เธอรีบหนี แต่ซ่งอี้แค่สะบัดมืออีกครั้ง เจียงโยวโยวก็ลอยหวือขึ้นไปโดนแขวนไว้อีกคน

ซ่งอี้: "มากันครบแล้ว"

เจียงโยวโยวตกใจจนกรีดร้องลั่น ซ่งอี้เอานิ้วเคาะหูตัวเองเบา ๆ "อย่าเพิ่งสิครับ นี่ยังไม่ทันถึงหน้าประตูนรกเลยนะ ร้องเร็วเกินไปแล้ว"

พูดจบ ซ่งอี้ก็สะบัดมืออีกรอบ แพรไหมสีแดงก็พุ่งไปปิดปากคนพวกนั้นจนแน่นสนิท

พวกจ้าวซินยังตั้งตัวแทบไม่ทัน สถานการณ์พลิกผันเร็วเสียยิ่งกว่าสายฟ้าแลบ

จ้าวซิน: "เชี่ย ลูกพี่ คุณมีไอเทมแบบนี้ทำไมไม่รีบเอาออกมาตั้งแต่แรกเนี่ย"

ซ่งอี้: "ลืม"

จ้าวซิน: ??? เชี่ย ขนาดนี้ยังลืมลงอีกเหรอ?

ลูกพี่เข้ามาในเกมนี่เพื่อเดินเล่นเฉย ๆ รึไงวะ

ของชิ้นนี้ดูท่าจะเจ๋งไม่เบา น่าจะเป็นไอเทมลับที่สุ่มได้ในเกม คนทั่วไปไม่มีทางได้มาครอบครองแน่ ๆ

แต่ประเด็นสำคัญตอนนี้ไม่ใช่เรื่องนั้น จ้าวซินจึงเอ่ยถามสิ่งที่ทุกคนต่างอยากรู้มากที่สุดออกไป

จ้าวซิน: "แล้วลูกพี่ อันนี้มัดผีได้ไหมครับ"

ซ่งอี้: "ได้"

คนเจ็บที่นอนระเนนระนาดอยู่บนพื้นพากันมองซ่งอี้ตาเป็นประกายวับ นึกว่าได้พบกับความหวังที่จะรอดชีวิตแล้ว แต่วินาทีถัดมา ซ่งอี้ก็สาดน้ำเย็นเฉียบดับกองไฟแห่งความหวังในใจพวกเขาจนมอดสนิท

"แต่มัดได้เฉพาะระดับต่ำกว่าเอสเท่านั้นนะ"