ตอนที่ 76 นายน้อยแห่งนรก

ผ้าฮุ่นเทียนหลิงห่อร่างพวกหลินจิ้งไว้แน่นราวกับถังปั่นแห้ง หมุนคว้างกลางอากาศด้วยความเร็วสิบรอบต่อวินาทีนานถึงครึ่งชั่วโมง จนแต่ละคนเวียนหัวอาเจียนออกมาไม่หยุด

ระหว่างนั้น ซ่งอี้สั่งให้พวกจ้าวซินไปติดตั้งอุปกรณ์ไลฟ์สดไว้ในห้องว่างห้องหนึ่งบนชั้นบน

จ้าวซินประกอบอุปกรณ์ตามคำสั่ง เมื่อเสร็จเรียบร้อย ซ่งอี้ก็จับจ้าวเหม่ยเจวียน หลินจิ้ง และเจียงโยวโยวทั้งสามคนไปขังไว้ในห้องนั้น

จากนั้นซ่งอี้จึงเดินกลับลงมาชั้นล่าง

พวกจ้าวซินยังนึกว่าซ่งอี้ทำแบบนี้เพื่อจับตาดูพวกหลินจิ้งไว้ กะจะรอให้พ่อเจียงกลับมาแล้วค่อยเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเพื่อให้อีกฝ่ายจัดการ

แต่พอลงมาถึงข้างล่าง กลับเห็นซ่งอี้หยิบมือถือเปิดเข้าไปในห้องไลฟ์สด

พวกจ้าวซินพากันชะโงกหน้าเข้ามาดู พอซ่งอี้บอกว่าจะพาไปดูว่านรกหน้าตาเป็นยังไง พวกหนุ่ม ๆ ก็ยังสงสัยว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่

บนหน้าจอมือถือ ทั้งสามคนที่เดิมทีโดนหมุนจนสลบไปเริ่มฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้ว

จ้าวซินนึกว่าพอฟื้นแล้วพวกเธอจะกรีดร้องโวยวาย แต่การกระทำต่อมาของสามคนแม่ลูกยายหลานกลับทำให้ทุกคนมองไม่ออกเลยทีเดียว

หลินจิ้งเพ้อพึมพำไม่เป็นภาษา ก่อนจะกุมท้องตัวเองแน่นแล้วกรีดร้องลั่น

จ้าวเหม่ยเจวียนนอนชักกระตุกอยู่บนพื้น แม้กระทั่งเจียงโยวโยวก็ยังนั่งทึ้งผมตัวเองไม่หยุด

ท่าทางของทั้งสามคนเหมือนคนบ้าอาการกำเริบไม่มีผิด

จ้าวซินดูไม่ออกเลยจริง ๆ หรือว่าเมื่อกี้จะโดนเหวี่ยงจนสมองพวกเธอเพี้ยนไปแล้ว?

"บ้านพวกเขาคงไม่มีประวัติพันธุกรรมโรคจิตหรอกมั้ง ทำไมจู่ ๆ ถึงพร้อมใจกันเป็นบ้าไปหมดล่ะครับ"

ซ่งอี้ตอบยิ้ม ๆ "เปล่าหรอกครับ นี่กำลังสัมผัสประสบการณ์ว่านรกเป็นยังไงกันอยู่ต่างหาก"

พอเห็นทุกคนทำหน้างงกับสิ่งที่ตนพูด ซ่งอี้ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ากล้องมือถือไม่สามารถถ่ายติดพวกผีสางพวกนี้ได้

สิ่งที่ทุกคนมองเห็นมีแค่คนสามคนในห้องกำลังคุ้มคลั่งกันไปเอง แต่ความจริงแล้วคือโจวยวี่เหยียน หลัวเฟย เสี่ยวเป่า และเงา กำลังร่วมมือกันสั่งสอนพวกเธออยู่ต่างหาก

เงาเชี่ยวชาญเรื่องการสร้างภาพลวงตา ยิ่งมีโจวยวี่เหยียนกับหลัวเฟยคอยประสานงาน จึงทำให้พวกหลินจิ้งได้ลิ้มรสชะตากรรมแบบเดียวกับคนที่เคยถูกพวกเธอทำร้ายจนตาย

สนองคืนด้วยวิธีเดียวกัน ไม่สิ ต้องเรียกว่าทบต้นทบดอกต่างหาก

สาวน้อยจากนรกมาไม่ได้ แต่มีเขานี่ไง... นายน้อยแห่งนรกมาแทน

อย่างหลินจิ้งที่เอามือกุมท้องไม่หยุด เป็นเพราะเวลานี้เธอกำลังเผชิญกับสิ่งที่แม่ของเจียงถงเคยเจอในตอนนั้น

เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกตรึงอยู่บนเตียงผ่าตัด มีเงาสวมเสื้อกาวน์สีขาวแสร้งทำเป็นหมอ ถือมีดผ่าตัดอยู่ในมือ

หลินจิ้งเห็นภาพตรงหน้าก็ขนหัวลุกชัน พลันได้ยินเสียงของเงากับโจวยวี่เหยียนเอ่ยรับส่งกันอยู่ข้างหู

"ตั้งครรภ์ 33 สัปดาห์ สภาพแม่และเด็กแข็งแรงดี"

"ต้องวางยาชาไหม"

"ไม่ต้องฉีดยาชาหรอก คนเขาบอกไว้แล้วว่าให้ทำให้เธอตกเลือดตายคาเตียงผ่าตัดไปเลย ในเมื่อเป็นแบบนี้ จะไปเปลืองยาทำไมกันล่ะ"

เวลานี้หลินจิ้งจมดิ่งอยู่ในภาพลวงตาโดยสิ้นเชิง เธอนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดพลางมองดูท้องป่องของตัวเอง ฟังหมอตรงหน้าพูดถึงวิธีตายของเธอโดยไม่คิดจะปิดบัง หลินจิ้งตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ

"ไม่... อย่านะ ฉันไม่อยากตาย ปล่อยฉัน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"

แต่ไม่ว่าหลินจิ้งจะดิ้นรนอย่างไร ร่างกายกลับไม่ยอมขยับเลยแม้แต่น้อย

เงายิ้มเหี้ยมเกรียม เผยสีหน้าเย็นเยียบจนชวนขนลุก

"อย่าดิ้นรนไปเลย ไร้ประโยชน์น่า วันนี้แกต้องตายคาเตียงผ่าตัดนี้แน่นอน"

พูดจบ เงาก็ยกมีดผ่าตัดขึ้น ประกายแสงสีขาววาบผ่าน หลินจิ้งได้ยินเสียงเนื้อหน้าท้องของตนถูกกรีดแยกออก ก่อนที่ความเจ็บปวดเสียดแทงถึงขั้วหัวใจจะแล่นพล่านไปทั่ว

หลินจิ้งกรีดร้องโหยหวน เสียงดังทะลุร้อยยี่สิบเดซิเบล แต่กลับถูกม่านพลังที่เงากางไว้ดูดซับไปจนหมดสิ้น คนชั้นล่างจึงไม่ได้ยินอะไรเลยแม้แต่น้อย

จ้าวเหม่ยเจวียนเปิดบ้านเด็กกำพร้าก็จริง แต่เรื่องชั่วช้าที่เธอทำมีแต่จะมากกว่าหลินจิ้ง ไม่มีทางน้อยกว่าเลย

จ้าวเหม่ยเจวียนลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองโผล่มาอยู่ในป่าผืนนั้นที่เคยใช้ฝังคน เธออยากจะวิ่งหนี แต่แข้งขากลับไม่รักดีจนทรุดลงไปนั่งพับอยู่กับพื้น

จากนั้น จู่ ๆ ก็มีมือและเท้าจำนวนมากผุดขึ้นมาจากดินคว้าตัวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังคิดจะฝังเธอทั้งเป็น

เด็กกำพร้าเหล่านั้นที่ถูกเธอทำร้ายจนตาย ต่างพากันแยกเขี้ยวแหลมคมแทะเล็มกัดกินผิวหนังทุกตารางนิ้วของเธอ

จ้าวเหม่ยเจวียนเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว ก่อนจะถูกจับโยนลงไปในหลุมแห่งหนึ่ง พวกเด็ก ๆ นอกหลุมพากันกอบดินสาดเข้ามาทีละกำมือ พอเม็ดดินกลบมิดใบหน้า เธอก็รู้สึกได้ถึงความทรมานจากการขาดอากาศหายใจ

แต่ภาพที่ทุกคนเห็น กลับเป็นเธอนอนอยู่บนพื้น สองมือบีบคอตัวเองแน่น

ส่วนเจียงโยวโยวก็เอาแต่ตบหน้าตัวเองไม่หยุด ทั้งทึ้งผมตัวเอง ปากก็พร่ำขอโทษซ้ำไปซ้ำมา

พวกจ้าวซินต่างคิดว่าพวกหลินจิ้งคงสติแตกเป็นบ้าไปแล้ว ในบรรดาคนทั้งหมดนี้ มีเพียงเจียงถงคนเดียวเท่านั้นที่ดูออกว่าเกิดอะไรขึ้น

ดวงตาของเจียงถงจับจ้องโทรศัพท์มือถือในมือของซ่งอี้ตาไม่กะพริบ ความสะใจระลอกหนึ่งพลันเอ่อล้นขึ้นมาในใจ

"จบเห่แล้วครับลูกพี่ พวกเรายังไม่ทันได้ทำอะไรเลย พวกเขาก็พากันบ้าไปหมดแล้ว"

เริ่มมีคนทยอยเข้ามาในห้องไลฟ์แล้ว บรรดาชาวเน็ตนั่งดูอยู่สองนาทีก็ยังดูไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น