ตอนที่ 77 ตัดใจสิ้น

"นี่กำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ?"

"แสดงศิลปะเหรอ หรือเล่นละครเวที แต่ทำไมดูไม่รู้เรื่องเลยล่ะ"

"ทำไมฉันรู้สึกเหมือนโดนตัวอะไรเข้าสิงเลยวะ"

"น่าเบื่อ เหมือนคนบ้าสามคน ไปดีกว่า ไปละ"

ซ่งอี้ "อ้าว อย่าเพิ่งไปสิครับ เดี๋ยวมีโชว์เด็ดให้ดูนะ"

ทีแรกมีคนกดเข้ามาดูไลฟ์แค่ไม่กี่สิบคน แต่พอดูไม่ออกว่ากำลังแสดงอะไรกันแน่ ก็ทยอยกดออกไปทีละคน

ซ่งอี้เห็นอย่างนั้นจึงใช้วิธีแจกอั่งเปา

แล้วก็เป็นไปตามคาด พอปล่อยอั่งเปาออกไป ชาวเน็ตก็แห่กันเข้ามาดูจนยอดพุ่งทันที

เวลาล่วงเลยมาถึงสิบโมงตรง ตอนนี้พ่อเจียงอยู่ที่สนามบิน ตามกำหนดเดิมวันนี้เขาต้องขึ้นเครื่องไปเจรจาธุรกิจที่ต่างประเทศ

ระหว่างรอขึ้นเครื่อง เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น พอเปิดมือถือดูก็พบว่าเจียงถงส่งลิงก์ไลฟ์สดมาให้

พ่อเจียงชะงักไปเล็กน้อย ด้วยความสงสัยจึงกดเข้าไปดู แล้วภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็ทำให้เขาขนหัวลุกจนเย็นวาบไปทั้งตัว

พ่อเจียงรีบพุ่งตัวออกจากสนามบิน โบกแท็กซี่ตรงดิ่งกลับบ้านทันที

ตลอดทางเขาไม่ยอมกดปิดไลฟ์เลยแม้แต่วินาทีเดียว เรื่องราวหลังจากนั้นจึงได้ยินและเห็นตำตาอย่างชัดเจน

ลิงก์นี้ซ่งอี้เป็นคนบอกให้เจียงถงส่งไปให้พ่อเจียงเอง การจำลองนรกใกล้จะจบลงแล้ว ต่อไปก็ถึงเวลาพิพากษาลงทัณฑ์เสียที

หลังจากถูกเล่นงานสภาพจิตใจจนยับเยิน ปราการป้องกันของพวกหลินจิ้งก็เปราะบางราวกับแผ่นกระดาษ ใครถามอะไรก็พูดออกมาหมดเปลือก

เธอสารภาพจนหมด ทั้งเรื่องที่ลงมือฆ่าแม่ของเจียงถงอย่างไร แผนการส่งเด็กไปอยู่บ้านเด็กกำพร้า รวมถึงเรื่องที่จะเอาหัวใจของเจียงถงมาเปลี่ยนให้ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง

ทางด้านจ้าวเหม่ยเจวียนก็เช่นกัน ทั้งเรื่องหากำไรเข้ากระเป๋าจากบ้านเด็กกำพร้า เรื่องทุบตีทารุณข่มเหงพวกเด็ก ๆ ตลอดจนชีวิตผู้คนมากมายที่ต้องมาสังเวยอยู่ในเงื้อมมือ นางก็คายออกมาจนหมดไส้หมดพุง

ส่วนเจียงโยวโยว ถึงจะยังเด็ก แต่เมื่อมียายและแม่แบบนี้ จึงสืบทอดความร้ายกาจมาได้อย่างไร้ที่ติ ทั้งเรื่องที่ไปรังแกเพื่อนที่โรงเรียนจนอีกฝ่ายเสียโฉม ตลอดจนการบูลลี่เหยียดหยามทำร้ายจิตใจเจียงถงมาอย่างยาวนาน ก็ถูกแฉออกมาจนเกลี้ยง

เจียงเวิ่นที่นั่งฟังอยู่ในรถถึงกับอกสั่นขวัญแขวน รีบเร่งให้คนขับเหยียบคันเร่งให้เร็วขึ้นอีก

ภายในบ้าน เมื่อพวกหลินจิ้งสารภาพเรื่องชั่วช้าที่เคยก่อไว้จนหมดสิ้น ภาพหลอนตรงหน้าพวกเธอก็ค่อย ๆ มลายหายไป

ภาพตรงหน้าของทั้งสามคนค่อย ๆ คืนสู่ความเป็นจริง จ้าวเหม่ยเจวียนแก่ชราแล้ว แม้ภาพลวงตาจะจางหายไป แต่นางก็ยังตกใจกลัวจนนั่งเหม่อลอยสติหลุด ส่วนเจียงโยวโยวที่เป็นแค่เด็กยิ่งไม่ต้องพูดถึง

มีเพียงหลินจิ้งที่พยุงตัวลุกขึ้นยืนหวังจะหนีออกไปจากที่นี่ แต่พอเดินมาถึงหน้าประตู เธอก็สังเกตเห็นโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งตั้งอยู่บนขาตั้ง

เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มแผ่นหลังของหลินจิ้งในพริบตา ลางสังหรณ์ร้ายแล่นวาบขึ้นมาในอก พอขยับเข้าไปชะโงกดูหน้าจอมือถือใกล้ ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางหัวเข้าอย่างจัง

มือถือเครื่องนี้กำลังไลฟ์สดอยู่! แถมคอมเมนต์บนหน้าจอยังน่ากลัวยิ่งกว่าฝันร้ายที่เธอเพิ่งเจอมาเสียอีก

"ผู้หญิงคนนี้จิตใจทำด้วยอะไรถึงได้ชั่วขนาดนี้ ฆ่าได้กระทั่งเพื่อนสนิท แถมยังตามมาทำร้ายลูกเขาอีก"

"สามยายแม่ลูกอสรพิษ เลวเกินไปแล้ว เลวจริง ๆ"

"คนพรรค์นี้ยังสมควรมีชีวิตอยู่อีกเหรอ ไปลงนรกซะเถอะไป๊"

"ผู้หญิงคนนี้น่าขยะแขยงชะมัด ทั้งแม่ทั้งลูกสาวก็น่ารังเกียจพอกันหมด"

หลินจิ้งยื่นหน้าเข้าไปจ่อชิดหน้ากล้อง ก่อนจะหวีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"ไม่ ไม่ใช่ฉันนะ!"

"ปลอม ทุกอย่างมันเรื่องโกหกทั้งนั้น ไม่ใช่เรื่องจริงสักนิด!"

เดิมทีเธอคิดจะแก้ตัว แต่พอได้สติก็รีบกดปิดไลฟ์ทิ้งทันที

เธอทรุดตัวลงกับพื้นพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตอนนี้เรื่องพวกนี้ยังไม่สำคัญ ข้อมูลในเน็ตแค่ยอมจ่ายเงินก็จ้างลบได้หมด สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือต้องหนีออกไปจากที่นี่ ที่นี่มันประหลาดและชวนขนลุกเกินไปแล้ว

หลินจิ้งรีบกระชากตัวจ้าวเหม่ยเจวียนกับเจียงโยวโยวให้ลุกขึ้น ทั้งสามคนพากันวิ่งพรวดพราดออกจากห้อง พอเห็นพวกซ่งอี้นั่งอยู่ชั้นล่าง หลินจิ้งก็ผวาจนตัวสั่น แต่เมื่อเหลือบไปเห็นว่าพ่อเจียงกลับมาแล้ว เธอก็ราวกับมองเห็นพระมาโปรดในทันใด

หลินจิ้งพุ่งรี่เข้าไปหาพ่อเจียง ทว่าสายตาที่เขามองกลับมานั้นมีแต่ความสะอิดสะเอียนและหวาดผวา

เขาดูไลฟ์สดจนจบหมดแล้ว ตอนนี้มือที่ถือโทรศัพท์ยังคงสั่นระริกไม่หยุด

เมื่อเจียงถงเห็นพ่อเจียงกลับมา จึงลุกขึ้นจากโซฟาเดินตรงเข้าไปหาพลางเอ่ยเรียก "พ่อ" คำหนึ่ง พ่อเจียงก็รีบดึงตัวเจียงถงเข้ามากอดแนบอกไว้ทันที

"เสี่ยวถง... พ่อขอโทษ"

"พ่อขอโทษลูกจริง ๆ"

เจียงถงมองพ่อเจียงด้วยความตื้นตันใจ คิดว่าในเมื่อตอนนี้หลักฐานมัดตัวแน่นหนา พวกหลินจิ้งยอมรับผิดออกจากปากตัวเอง และพ่อก็รู้ความจริงแล้ว ในที่สุดพ่อก็คงทวงความเป็นธรรมให้เธอได้เสียที

เธอคิดอย่างดีใจว่าจะได้รับความยุติธรรมเสียที แต่การกระทำถัดมาของพ่อเจียง กลับทำให้เจียงถงรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นจัดสาดรดลงมาตั้งแต่หัวจรดเท้า

หลินจิ้งรีบปรี่เข้าไปกอดแขนพ่อเจียงพลางร้องไห้ฟูมฟาย

"คุณคะ คุณ ช่วยฉันด้วย ไอ้พวกอันธพาล โจรพวกนี้มันบุกเข้ามาในบ้านเราจะฆ่าพวกเราค่ะ"

พอเห็นพ่อเจียง เจียงโยวโยวก็โผเข้ากอดซบอกเขาร้องไห้โฮเช่นกัน

"คุณพ่อ พวกมันใจร้ายมาก พ่อช่วยฆ่าพวกมันให้หนูทีค่ะ"

พ่อเจียงสะบัดมือหลินจิ้งที่เกาะแขนเขาอยู่ออกอย่างแรง

หลินจิ้งชะงักอึ้ง เธอทรุดลงไปนั่งแปะกับพื้นพลางเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"ค...คุณ คุณเป็นอะไรไปคะ"

พ่อเจียงไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าหลินจิ้งจะเป็นคนแบบนี้

ซ่งอี้ "คุณเจียง ไลฟ์สดคุณคงได้ดูแล้ว สรุปว่าคุณคิดจะจัดการกับพวกเธอยังไงครับ"

สายตาที่พ่อเจียงมองหลินจิ้งแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ

"หลินจิ้งกับจ้าวเหม่ยเจวียน ส่งตัวพวกเธอสองคนให้ตำรวจเถอะ ให้พวกเธอได้รับโทษตามที่สมควรได้รับ"

ซ่งอี้ได้ยินเช่นนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ ส่งให้ตำรวจงั้นเหรอ นี่นับเป็นบทลงโทษอะไรกัน

ซ่งอี้ถามต่อ "แล้วเจียงโยวโยวล่ะครับ"

ซ่งอี้เอ่ยถามคำถามที่สำคัญที่สุดออกไป เพราะความจริงแล้ว สำหรับเด็กวัยอย่างเจียงถง การมีอยู่ของเจียงโยวโยวสร้างบาดแผลให้เธอเสียยิ่งกว่าการมีอยู่ของหลินจิ้งเสียอีก

พอพูดถึงเจียงโยวโยว สีหน้าเย็นชาเคร่งขรึมของพ่อเจียงก็พลันชะงักงัน

กับลูกสาวอย่างเจียงโยวโยว เขาทุ่มเทความรักความผูกพันให้ไปมากจริง ๆ

เจียงโยวโยวกลัวว่าพ่อเจียงจะไม่ต้องการเธอแล้ว จึงกอดเขาไว้แน่นพลางร่ำไห้

"คุณพ่อ คุณพ่ออย่าทิ้งหนูไปนะคะ"

พอเห็นเจียงโยวโยวเป็นแบบนี้ พ่อเจียงก็ใจอ่อนยวบ

"เสี่ยวถง พ่อรู้ว่าลูกเป็นเด็กที่รู้ความที่สุด เรื่องเลวร้ายที่แม่เขาทำไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวเขาเลยนะ เรื่องพวกนี้ไม่ควรลามไปลงที่ตัวเขา"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของพ่อเจียง หัวใจของเจียงถงก็ค่อย ๆ เย็นเยียบลง

เจียงถง "แล้วยังไงคะ พ่อคิดจะทำยังไง"

เจียงถงจ้องมองพ่อเจียงเขม็ง เธอกำลังรอคอยคำตอบที่จะทำให้ตัวเองตัดใจได้อย่างเด็ดขาด