ตอนที่ 78 เกินไปแล้ว!

พ่อเจียงลังเลอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "เสี่ยวถง โยวโยวเชื่อฟังมากจริง ๆ นะลูก อยู่ที่บ้านแกก็ไม่ได้เกะกะสายตาลูกหรอก"

พ่อเจียงยื่นมือไปหมายจะลูบศีรษะของเจียงถง แต่กลับถูกเจียงถงปัดมือออก

แววตาที่เธอมองพ่อเจียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง ทั้งสองสบตากันนิ่งอยู่สองวินาที ก่อนที่เจียงถงจะแค่นหัวเราะออกมา

เธอมองพ่อเจียงด้วยสายตาสงบนิ่ง แววตาคู่นั้นดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่เกินกว่าเด็กวัยสิบสองปี

"แล้วคุณเคยคิดบ้างไหม ตอนที่แม่ของเธอฆ่าแม่ของฉัน ตอนที่จับฉันโยนเข้าบ้านเด็กกำพร้า ตอนที่คิดจะควักหัวใจฉันไปเปลี่ยนให้ลูกสาวตัวเอง มีใครเคยนึกบ้างไหมว่าฉันก็ไร้เดียงสาเหมือนกัน"

พ่อเจียง "เสี่ยวถง พ่อ..."

เจียงถงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ

"ยังจำคำที่ฉันพูดในวันที่เราเพิ่งจำกันได้ไหม ตอนนั้นฉันก็บอกคุณไปแล้วว่าหลินจิ้งฆ่าแม่ฉัน แถมยังคิดจะเอาหัวใจฉันไปเปลี่ยนให้ลูกสาวเธอ"

"แต่พอกลับมา คุณก็ไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง เพราะคุณไม่เชื่อ"

พ่อเจียง "เสี่ยวถง ไม่ใช่อย่างนั้นนะ พ่อแค่อยากสืบหาความจริงให้แน่ชัดก่อนเท่านั้นเอง"

เจียงถง "แล้วคุณเคยคิดบ้างไหม ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงขึ้นมา ฉันจะเป็นยังไง"

เจียงถงชี้ไปทางพวกซ่งอี้พลางเอ่ยขึ้นว่า

"ถ้าวันนี้ไม่ได้พวกซ่งอี้ ฉันคงตายไปแล้ว เจียงเวิ่น ฉันพยายามแทบตายเพื่อตามหาคุณกลับมาเป็นพ่อ แต่คุณกลับปกป้องฉันไม่ได้เลย"

พอได้ยินประโยคสุดท้าย ขอบตาของพ่อเจียงก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

"ไม่ใช่นะเสี่ยวถง พ่อแค่คิดว่าโยวโยวอายุยังน้อย แกไม่รู้เรื่องอะไรด้วย"

เจียงถงแค่นยิ้มอย่างจนใจ

"แต่ฉันเด็กกว่าเธออีกนะ"

พวกจ้าวซินได้ยินประโยคสุดท้ายของเจียงถงก็อดที่จะรู้สึกเจ็บแค้นแทนเธอไม่ได้

เจียงเวิ่นคนนี้มันเป็นอะไร สมองมีปัญหาหรือไง ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองไม่ปกป้อง ดันไปปกป้องนังเด็กสารเลวนั่น

ก่อนหน้านี้ เกมไม่เคยดำเนินมาถึงจุดนี้มาก่อน

เจียงถงในวัยสิบสองปี แม้ต้องตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายสิบครั้ง เธอก็ยังเชื่อเสมอว่าที่พ่อไม่ได้แก้แค้นให้ตน เป็นเพราะพ่อไม่รู้ความจริง

แต่วันนี้ เธอตัดใจได้อย่างเด็ดขาดแล้ว

"คุณอาจจะเป็นพ่อที่ดี แต่ไม่ใช่พ่อของฉัน"

"ในเมื่อเจียงโยวโยวชอบ ก็ยกให้เธอไปเถอะ ฉันไม่เอาแล้ว"

เจียงเวิ่นเป็นคนดี แต่ความใจดีของเขากลับย้อนมาทำร้ายตัวเธอเอง

เจียงเวิ่นเองก็เริ่มนึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่าในเวลานี้ทุกอย่างมันสายเกินไป

เสียงระฆังบอกเวลาเที่ยงคืนดังกังวาน ดวงจันทร์บนท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

พวกจ้าวซินตึงเครียดราวกับกำลังเผชิญหน้าศัตรูตัวฉกาจ ผู้เล่นอย่างหลูเสวี่ยเองก็มาถึงบ้านตระกูลเจียงแล้วเช่นกัน เธอรู้ดีว่าหากผู้เล่นคนอื่นต้านไม่ไหว ตัวเองก็คงเอาชีวิตไม่รอด การอยู่รวมกันหลายคนยังพอช่วยเพิ่มโอกาสรอดได้บ้าง

จ้าวซินขนลุกซู่ไปทั้งตัว เมื่อโคมไฟคริสตัลทั้งหมดในห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงสด

เสียงกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บดังขึ้นในห้องคล้ายกำลังขยายตัว ทุกคนหันไปมองจ้าวเหม่ยเจวียนเป็นตาเดียว

ลูกตาของจ้าวเหม่ยเจวียนกลอกกลิ้งไปมาราวกับควบคุมไม่ได้ ไม่ถึงสองวินาที ดวงตาทั้งคู่ก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท

ทั่วร่างของเธอแผ่ไอทมิฬสีดำสนิทออกมา เมื่อระบบประเมินผลเสร็จสิ้น ทุกคนก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

จ้าวเหม่ยเจวียนก้าวขึ้นสู่ระดับ S ขั้นสูงสุดแล้ว

พวกจ้าวซินรีบตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือทันที

เฝิงหลุน "ซูช่าง นายกับซ่งอี้ถอยไปห่าง ๆ"

สิ้นเสียง ก็มีเสียงลั่นกร๊อบแกร๊บดังขึ้นมาจากบนพื้นอีกระลอก ทุกคนมองตามเสียงไป จ้าวซินรู้สึกราวกับลมหายใจแทบจะขาดห้วง

พวกเขานึกว่าคืนนี้จะมีแค่จ้าวเหม่ยเจวียนคนเดียว แต่หลินจิ้งเองก็กลายร่างด้วยเช่นกัน

ระดับ S เหมือนกัน

น้ำเสียงของจ้าวซินสั่นเครือจนเหมือนจะร้องไห้

"ไม่จริงน่า ระดับ S สองตัวเลยเหรอ"

เหงื่อกาฬของเฝิงหลุนผุดซึมออกมาไม่หยุด "จบเห่แล้ว คราวนี้จบเห่จริง ๆ แน่"

ทุกคนเตรียมใจตายไว้เรียบร้อยแล้ว บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบระเบิด แต่ซ่งอี้ที่ถูกคุ้มกันอยู่ข้างหลังกลับก้าวออกมายืนอยู่ตรงหน้าทุกคน

"ทุกคนอย่าเพิ่งตื่นตระหนกครับ ครั้งนี้ให้ผมจัดการเอง"

จ้าวซิน : ??? "ลูกพี่ อย่ามาล้อเล่นน่า รีบถอยกลับมาเร็วเข้า"

เฝิงหลุน "ซ่งอี้ เวลานี้ไม่ใช่เวลามาอวดเก่งนะ"

วังหนาน "นายอย่าเพิ่งวู่วามเลย น้ำใจน่ะพวกเรารับไว้ แต่จะปล่อยให้นายไปรนหาที่ตายไม่ได้หรอก"

ที่ฝั่งตรงข้าม สองแม่ลูกหลินจิ้งกับจ้าวเหม่ยเจวียนกำลังยืนผมเผ้ากระเซอะกระเซิง สีหน้าดุร้ายน่าสะพรึงกลัว

"ตาย... ต้องตายให้หมด!"

สิ้นเสียง ทั้งคู่ก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาพร้อมกันทันที

วังหนานกระชับค้อนเหล็กเล่มยักษ์ในมือแน่น กำลังจะพุ่งออกไปข้างหน้า ทว่ากลับมีเงาร่างสีแดงและสีขาวสองสายพุ่งฉิวตัดหน้าไปเสียก่อน

"เชี่ย ตัวอะไรวะนั่น"

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้สติ ผีร้ายทั้งสี่ตนก็เปิดฉากตะลุมบอนกันนัวเนียแล้ว

จ้าวซินยืนอึ้งตาค้าง รีบขยี้ตาตัวเองเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่ภาพหลอน

ผีร้ายสีแดงกับสีขาวสองตนนั้นไม่ได้แค่ปะทะกับสองแม่ลูกจ้าวเหม่ยเจวียนได้เท่านั้น แต่ยังเป็นฝ่ายไล่ต้อนจนได้เปรียบเห็นๆ

ขณะที่ทุกคนยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงซ่งอี้เอ่ยขึ้นมาว่า

"ยวี่เหยียน หลัวเฟย ซัดพวกหล่อนให้วิญญาณแตกสลายไปเลย"

ทุกคนหันขวับไปมองซ่งอี้ด้วยความตกตะลึง ที่แท้นี่ก็เป็นผีของเขางั้นเหรอ

จ้าวซินยังคงทำหน้าเหลอหลาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ??? "ลูกพี่ คะ...คุณ ผีระดับ S สองตนนี้เป็นของคุณเหรอครับ"

ซ่งอี้ "ก็ใช่น่ะสิครับ"

พอได้ยินคำยืนยันชัดเจน จ้าวซินกับพวกผู้เล่นคนอื่นก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันชักจะหลุดโลกเกินไปแล้ว

ซ่งอี้ไม่ได้มีผีแค่สองตนเท่านั้น แต่ยังเป็นผีระดับ S ทั้งคู่!

จ้าวซินตกใจจนพูดจาติดอ่างละล่ำละลักไปหมด

"คุณ... คุณมีของแบบนี้ทำไมไม่เอาออกมาตั้งแต่แรกล่ะครับ!"

ซ่งอี้ "ก็ก่อนหน้านี้เห็นพวกคุณกำลังตั้งใจสู้กับผีร้ายเพื่ออัปเลเวลความสามารถกันอยู่ ผมจะไปหาจังหวะเอาออกมาได้ยังไงล่ะครับ"

ในใจของจ้าวซินเหมือนมีฝูงลาป่านับหมื่นวิ่งพล่าน 'เชี่ยเอ๊ย ใครเขาอยากจะอัปเลเวลกันวะ พวกกูไม่มีทางเลือกต่างหากโว้ย!'