ตอนที่ 89 ตัวแทนกลุ่มทุน

ทั้งที่ฉากนี้เทกเดียวก็ผ่านได้สบายแท้ ๆ แต่เธอกลับแกล้งเล่นหลุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทุกครั้งที่ตบหน้าเสร็จ ถังน่าก็จะแสร้งทำเป็นพลาดไปดื้อ ๆ

"อุ๊ย ขอโทษทีค่ะ ฉันลืมบทไปเลย"

"เมื่อกี้อารมณ์ยังไม่ถึง พวกเรามาลองกันใหม่อีกรอบนะคะ"

"อ๊ะ มุมตบเมื่อกี้ดูไม่สวยเลย ขออีกรอบนะคะ"

ผู้กำกับก็พลอยเออออตามถังน่าไปด้วย ทำเอาเวินหย่าที่ยืนอยู่นอกฉากโมโหจนแทบอกแตก ยัยผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงได้ทำเกินไปขนาดนี้ เธอพิมพ์ข้อความหาหูจิ่งเหวินไปพลาง คอยสังเกตหลินเฉินเฉินด้วยความหวาดผวาไปพลาง

หลินเฉินเฉินโดนตบไปแล้วถึงหกที แก้มสองข้างบวมเป่ง ตอนนี้ค่าการฆ่าตัวตายพุ่งไปแตะที่ 94% แล้ว เธอหวาดกลัวเหลือเกินว่าถ้าหลินเฉินเฉินฟิวส์ขาดขึ้นมา ค่าการฆ่าตัวตายจะทะลุ 100% ไปเลย ถึงตอนนั้นทุกคนในบทละครนี้คงกลายเป็นผีกันหมด แล้วพวกผู้เล่นอย่างพวกเธอก็คงได้ทำลายสถิติตายไวที่สุดเป็นแน่

ยังดีที่หลังจากตัวเลขของหลินเฉินเฉินขยับขึ้นมาอีก 0.5% แล้วก็หยุดนิ่ง ไม่ได้พุ่งขึ้นต่อ

พอหูจิ่งเหวินได้รับข้อความจากเวินหย่า เขาก็รีบพาผู้จัดการฝ่ายกลับมาที่กองถ่ายทันที ด้วยคิดว่าผู้จัดการฝ่ายจะต้องออกหน้าแทนหลินเฉินเฉินอย่างแน่นอน

แต่พอมาถึงหน้าเซ็ต ฉากของถังน่ากับหลินเฉินเฉินก็ยังไม่จบไม่สิ้น หลินเฉินเฉินโดนตบไปแล้วถึงแปดฉาด แก้มสองข้างขึ้นรอยฝ่ามือแดงก่ำจนห้อเลือด

หูจิ่งเหวินโมโหจนคิดจะปรี่เข้าไปเอาเรื่องกับผู้กำกับ แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกผู้จัดการฝ่ายกระชากตัวลากออกไปข้างนอก

พอเดินเลี่ยงออกมาไกลจากหน้าฉากพอสมควรแล้ว ผู้จัดการฝ่ายถึงยอมปล่อยมือ

หูจิ่งเหวินพูดขึ้นอย่างร้อนรน "ผู้จัดการครับ คุณจะรั้งผมไว้ทำไม คุณไม่เห็นเหรอว่าพวกเขากำลังรังแกดาราค่ายเราอยู่น่ะ!"

ผู้จัดการฝ่ายของไฉ่จินเอนเตอร์เทนเมนต์เป็นชายวัยสี่สิบต้น ๆ ท่าทางมันเยิ้ม พอได้ยินคำพูดของหูจิ่งเหวิน เขาก็มองอีกฝ่ายด้วยสายตาราวกับมองคนโง่

"วันนี้นายประสาทอะไรขึ้นมาฮะ ผู้กำกับเขาถ่ายทำกันตามปกติ นายเป็นตัวอะไรถึงคิดจะเข้าไปป่วน?"

หูจิ่งเหวินเบิกตากว้าง นึกไม่ถึงเลยว่านอกจากผู้จัดการฝ่ายจะไม่ช่วยออกหน้าให้ดาราในสังกัดตัวเองแล้ว ยังหันมาตวาดดุด่าเขาอีก

"ผู้จัดการครับ! คุณดูไม่ออกจริง ๆ เหรอครับ ยัยถังน่านั่นจงใจตบหลินเฉินเฉินชัด ๆ!"

มีหรือที่ผู้จัดการฝ่ายจะดูไม่ออก แต่สำหรับคนอย่างพวกเขาแล้ว ดารานักแสดงก็เป็นแค่เครื่องมือหาเงินเท่านั้น และเครื่องมือก็ต้องรีดมูลค่าออกมาให้คุ้มที่สุด

"นายทำงานในวงการนี้มาตั้งสิบปีแล้ว อย่ามาพูดจาซี้ซั้ว กฎแค่นี้ยังต้องให้ฉันสอนนายอีกเหรอ?"

"เป็นดาราก็ต้องมีจิตวิญญาณในการทุ่มเทเพื่อการแสดง โดนตบไปสองสามทีก็เพื่อความสมจริงของบท หลินเฉินเฉินเองยังไม่พูดอะไรเลย แล้วนายจะโวยวายหาพระแสงอะไร?"

ตั้งแต่ตอนที่ซีรีส์เรื่องนี้เริ่มเตรียมถ่ายทำ ผู้จัดการฝ่ายโหวชิ่งก็รู้เรื่องนี้ทะลุปรุโปร่งอยู่แก่ใจแล้ว หนึ่งในนายทุนของเรื่องนี้ก็คือพ่อบุญธรรมของถังน่า การที่หลินเฉินเฉินมารับบทนี้ ฉากหน้าดูเหมือนเป็นนางเอก แต่จริง ๆ แล้วก็แค่ถูกเอามาเป็นบันไดดันให้ถังน่าเด่นเท่านั้น

แต่ก็นั่นแหละ ใครใช้ให้อีกฝ่ายทุ่มเงินเยอะกันเล่า หลินเฉินเฉินรับเล่นเรื่องนี้ได้ค่าตัวตั้งสิบสองล้าน โดนตบไม่กี่ฉาดแลกกับเงินสิบสองล้าน มีแต่คุ้มกับคุ้ม

สีหน้าของโหวชิ่งเรียบเฉยเกินไป จนหูจิ่งเหวินจับสังเกตได้ถึงความผิดปกติในทันที

"ผู้จัดการครับ ที่คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?"

โหวชิ่งเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมวันนี้หูจิ่งเหวินถึงได้ทึ่มจนไม่ประสีประสาเอาเสียเลย

"พ่อบุญธรรมของแม่ถังน่านั่นเป็นหนึ่งในนายทุนของซีรีส์เรื่องนี้ พวกเราไปล่วงเกินไม่ได้หรอก"

พอหูจิ่งเหวินได้ยินแบบนี้ก็ยิ่งเดือดดาลขึ้นไปอีก

"ก็แค่เงินไม่ใช่เหรอครับ ถ้าผมลงทุนในซีรีส์เรื่องนี้ด้วย งั้นหลินเฉินเฉินก็ตบถังน่าแบบนี้ได้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ"

ได้ยินประโยคนี้เข้า โหวชิ่งก็หลุดหัวเราะออกมา

"บริษัทเราไม่มีทางลงทุนกับซีรีส์เรื่องนี้หรอก นายเลิกฝันกลางวันไปได้เลย"

ตอนนี้หูจิ่งเหวินมีเงินติดตัวอยู่หนึ่งร้อยล้าน น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปจึงหนักแน่นและมั่นใจอย่างยิ่ง

"ไม่ต้องให้บริษัทลงทุนหรอกครับ ผมออกเงินลงทุนให้หลินเฉินเฉินเองได้"

โหวชิ่งมองหูจิ่งเหวินราวกับมองคนบ้า

"นายชอบหลินเฉินเฉินเข้าไปแล้วหรือไง? ยังจะมาพูดเรื่องลงทุน นายมีเงินกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่? นายจะลงทุนได้สักเท่าไหร่กันเชียว?"

หูจิ่งเหวิน "หนึ่งร้อยล้านพอไหมครับ?"

โหวชิ่งไม่ได้ถือสาหาความคำพูดของหูจิ่งเหวิน แต่เขากลับบอกเรื่องหนึ่งที่ทำให้หูจิ่งเหวินต้องตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม

"เหอะ นายคิดว่าทำไมถังน่าถึงกล้ากำเริบเสิบสานขนาดนั้นล่ะ ทั้งที่เธอเล่นละครห่วยแตกขนาดนั้น แต่ผู้กำกับไม่เคยด่าสักคำ แถมยังคอยให้กำลังใจอยู่บ่อย ๆ?"

หูจิ่งเหวิน "เพราะเธอมีพ่อบุญธรรม"

โหวชิ่ง "ผิดแล้ว เพราะพ่อบุญธรรมของเธอลงทุนไปตั้งหนึ่งร้อยยี่สิบล้านต่างหาก"

หูจิ่งเหวิน "ทะ... เท่าไหร่นะครับ?"

โหวชิ่งปรายตามองหูจิ่งเหวินแวบหนึ่ง "การมีพ่อบุญธรรมไม่ได้แปลว่าจะเจ๋งเสมอไปหรอกนะ แต่ถ้ามีพ่อบุญธรรมที่รวยละก็ นั่นน่ะล่วงเกินไม่ได้เด็ดขาด"

หูจิ่งเหวินรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าความคิดก่อนหน้านี้ของตัวเองช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน

เขานึกว่าการที่ตัวเองมีเงินหนึ่งร้อยล้านมันเยอะมากแล้ว และยังเพ้อฝันไปว่าคนที่มีทรัพย์สินหลักร้อยล้านอย่างตนจะปกป้องหลินเฉินเฉินได้อย่างแน่นอน

ถ้าหลินเฉินเฉินไม่มีความสุข พวกเขาก็สามารถใช้เงินก้อนนี้จดทะเบียนเปิดบริษัทให้หลินเฉินเฉินโดยเฉพาะได้ด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าเขาช่างไร้เดียงสาเกินไปจริง ๆ

สภาพใบหน้าของหลินเฉินเฉินในกองถ่ายย่ำแย่จนดูไม่ได้ และไม่อาจถ่ายทำต่อได้อีกแล้ว

ทุกคนในกองถ่ายต่างพากันเห็นใจหลินเฉินเฉิน แต่กลับไม่มีใครกล้าออกหน้าแทนเธอเลยสักคน

ผู้กำกับรู้เต็มอกว่าถังน่ากำลังใช้หลินเฉินเฉินเป็นที่ระบายอารมณ์ ในเทกหลัง ๆ เขาถึงขั้นไม่ได้เปิดกล้องด้วยซ้ำ ทำแค่คอยตะโกนสั่งคัตตามน้ำให้เธอเป็นระยะ ๆ เท่านั้น

หลังจากหลินเฉินเฉินโดนสั่งเอ็นจีไปถึงเก้ารอบ ในที่สุดก็ได้ลงมาพัก เวินหย่าจึงรีบเอาน้ำแข็งมาประคบหน้าให้เธอทันที

ขณะที่พวกเธอนั่งอยู่หน้าเซต ถังน่าก็มองดูสภาพสะบักสะบอมของหลินเฉินเฉินพลางยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

"ผู้กำกับคะ พวกเราถ่ายฉากต่อไปกันก่อนเถอะค่ะ"

ผู้กำกับเห็นว่าถังน่าเล่นสนุกจนพอใจแล้วจึงเอ่ยตอบ

"ได้ ฉากต่อไป ฉากเจอกันครั้งแรกของนางรองกับน้องชายพระเอก"

ฉากนี้เป็นบทที่น้องชายพระเอกเพิ่งกลับจากเรียนต่อต่างประเทศ พอได้พบกับสาวใช้แสนสวยเป็นครั้งแรก ก็ตกหลุมเสน่ห์ความเฉลียวฉลาดมีชีวิตชีวาของเธอ

ก่อนจะเริ่มถ่ายทำ จู่ ๆ รองผู้กำกับก็เดินเข้ามากระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับผู้กำกับสองสามคำ

ผู้กำกับก้มดูข้อมูลที่รองผู้กำกับยื่นให้แล้วพยักหน้ารับ

นักแสดงที่วางตัวไว้ในบทน้องชายพระเอกถูกเปลี่ยนตัวอีกจนได้ กลายเป็นเด็กเส้นที่นายทุนยัดเข้ามาแทน

แม้องค์ประกอบและทีมงานของซีรีส์เรื่องนี้จะอยู่ในระดับเกรด A แต่ถ้าคิดจากเม็ดเงินลงทุนแล้ว ก็นับว่าเป็นระดับ S เลยทีเดียว

งบประมาณสร้างสูงถึงสามร้อยล้าน โดยมีนายทุนรายใหญ่หนุนหลังอยู่สองเจ้า

เจ้าแรกคือพ่อบุญธรรมของถังน่าที่ควักกระเป๋าไปหนึ่งร้อยยี่สิบล้าน ส่วนอีกเจ้าลงเงินไปมากถึงหนึ่งร้อยแปดสิบล้าน

พูดให้ตรงจุด ประโยชน์สูงสุดของซีรีส์เรื่องนี้ก็แค่มีไว้ฟอกเงินเท่านั้น

ส่วนจะถ่ายออกมาห่วยแตกแค่ไหนก็ช่าง ในเมื่อค่าจ้างของผู้กำกับเองก็ปาเข้าไปสิบล้านแล้ว ขอแค่ได้เงินมา นักแสดงจะเป็นใครหน้าไหนก็ไม่สำคัญทั้งนั้น

ยิ่งคนที่มารับบทน้องชายพระเอกเป็นคนของนายทุนรายใหญ่สุดส่งมา ในสายตาผู้กำกับจึงมีป้ายแปะไว้เพียงสถานะเดียว

"แตะต้องไม่ได้ยิ่งกว่าถังน่าเสียอีก"

ตามบทแล้ว น้องชายพระเอกเดินเข้ามาในห้อง พอเห็นหน้าสาวใช้จะต้องพูดว่า "พี่สาวคนสวย เธอเป็นใครเหรอครับ?"

ถังน่าเชิดหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มประดับใบหน้า นักแสดงชายตรงหน้าหน้าตาหล่อเหลาเอาการ เธอเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก กะว่าถ่ายเสร็จค่อยขอคอนแทกต์เก็บไว้ดีกว่า

ถังน่าแสดงไปพลาง ลอบประเมินนักแสดงชายตรงหน้าไปพลาง

เธอจดจ่อรอให้อีกฝ่ายพูดประโยคชมว่าเธอสวยออกมา เพื่อจะได้หาจังหวะหยอกเย้าคุณชายน้อยตรงหน้านี้สักหน่อย

แต่พอก้าวเข้าไปตรงหน้าเขาได้ไม่ทันไร ฝ่ามือหนึ่งก็ฟาดเปรี้ยงเข้าใส่หน้าเธออย่างจัง

เสียง "เพียะ!" ดังสนั่น ทำเอาคนทั้งกองถ่ายยืนอึ้งตาค้างไปตาม ๆ กัน

ทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก ใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าถังน่าเป็นเด็กเส้นที่ล่วงเกินไม่ได้ แล้วคนตรงหน้านี้กล้าดียังไงกัน?

เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?

ผู้กำกับเองก็ตกตะลึง ปฏิกิริยาแรกแทบไม่ต่างจากคนอื่น ๆ ถึงขั้นช็อกจนลืมสั่งคัตไปเลย

จากนั้นก็ได้ยินชายหนุ่มใจกลางฉากเอ่ยกับถังน่าว่า

"เธอใช่ไหมที่แอบยั่วพี่ชายฉันลับหลังว่าที่พี่สะใภ้?"

พอคำพูดนี้ของซ่งอี้หลุดออกมา คนเขียนบทที่อยู่นอกฉากก็หลุดสบถ "เชี่ยเอ๊ย" ออกมาทันที