บทที่ 143 เงินก้อนแรก เฒ่าจางอึ้ง รถพยาบาลมาแล้ว มีคนกินยาฆ่าแมลง!

เฉินเชี่ยนลูบท้องของตัวเองเบาๆ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองจางหลิงชวน

“อาจารย์เฉินครับ สุขภาพของคุณตอนนี้แข็งแรงดีมากครับ ไม่ต้องกังวลอะไรเลย” จางหลิงชวนตอบไปตามตรง ก็นะ ตอนนี้บนหัวของเฉินเชี่ยนมีป้ายสัญลักษณ์สีเขียวขจีสว่างไสว บ่งบอกถึงพลังชีวิตที่เปี่ยมล้น

“เอ๊ะ... อาจารย์จางคะ แบบนี้แปลว่าฉันไม่ต้องกินยาบำรุงครรภ์แล้วเหรอคะ?” เฉินเชี่ยนถามด้วยความแปลกใจ ลึกๆ แล้วเธอแอบรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นัก ก็เลยอยากจะได้ยามากินบำรุงสักหน่อย เพราะตอนท้องลูกคนแรก เธอก็ทั้งกินยาบำรุง ทั้งอาหารเสริมสารพัด

“ก็คุณไม่ได้ป่วยอะไรนี่ครับ จะกินยาไปทำไม ไม่ต้องเปิดหรอกครับ แค่พยายามอย่าหักโหมงานหนัก แล้วก็พักผ่อนเยอะๆ ก็พอแล้วครับ” จางหลิงชวนตอบ การจัดยาหลอกๆ พวกน้ำแกงบำรุงอะไรพวกนั้น เขาคิดว่ามันไม่จำเป็นเลยสักนิด ขึ้นชื่อว่ายาก็ต้องมีพิษแฝงอยู่บ้าง ถ้าไม่ได้เป็นอะไร ก็แค่ดูแลตัวเองให้ดีก็พอแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นก็ค่อยยังชั่วค่ะ ได้ยินอาจารย์จางบอกแบบนี้ ฉันก็เบาใจขึ้นเยอะเลย อ้อ... ส่วนอั่งเปาซองนี้ อาจารย์เก็บคืนไปเถอะค่ะ ขืนฉันรับไว้ มีหวังโดนไล่ออกแน่ๆ การมาช่วยงานอาจารย์จาง มันเป็นหน้าที่ที่ทางสถานีมอบหมายให้อยู่แล้ว แถมตอนนี้ฉันยังได้รับคำชมจากผู้ใหญ่ด้วย จะให้มารับอั่งเปาอีกได้ยังไงล่ะคะ” เฉินเชี่ยนคืนอั่งเปาให้จางหลิงชวน พร้อมกับอธิบายเหตุผลอย่างจริงจัง ตอนนี้ศูนย์สื่อสารมวลชนได้ยกเอาผลงานการผลักดัน ‘สัตวแพทย์รากหญ้า’ จนกลายเป็นสตรีมเมอร์ชื่อดังระดับประเทศ เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของรายงานผลประกอบการประจำปีแล้ว แถมฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็กำลังเร่งโปรโมทเรื่องนี้อยู่ เรียกได้ว่าภารกิจครั้งนี้สำเร็จลุล่วงไปได้อย่างงดงาม ตัวเธอเองก็ได้รับคำชมจากผู้บริหารหลายครั้ง เพราะฉะนั้น อั่งเปาซองนี้ เธอรับไว้ไม่ได้เด็ดขาด