บทที่ 86 เชี้ยแล้ว! หน้างานระเบิดเละ! พ่อหนุ่ม นายเล่นท่ายากขนาดนี้เลยเหรอ!!

“เฉิงตู, ผมสั้นเกรียนสะอาดตา, เสื้อกล้าม, สายยิม...”

ซ่งหว่านฉิงและทีมงานจากศูนย์สื่อสารมวลชนต่างก็มองเห็นหน้าจอเหมือนกัน เมื่อได้เห็นคอมเมนต์ของเหล่าผู้ชมพรั่งพรูออกมาแบบนั้น แต่ละคนถึงกับใจสั่นตุ๊มๆ ต่อมๆ

พ่อหนุ่มคนนี้เล่นสะสมแต้มบุญมาซะครบถ้วนกระบวนความเลยนะเนี่ย

“ใช่ครับ สำหรับการไลฟ์ในวันนี้คงต้องขอจบลงเพียงเท่านี้ครับ”

จางหลิงชวนพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง ก่อนจะบอกกล่าวกับเหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์

「เชี้ย หมอจาง ช่วงที่พีคที่สุดคุณดันจะมาจบไลฟ์เนี่ยนะ!!」

「ให้ตายเถอะ หมอจางพูดค้างไว้ครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้ กะจะให้ผมอึัดอัดจนขาดใจตายเลยใช่ไหม!」

「อย่าเพิ่งปิดเลยครับ ปิดเสียงไว้ก็ได้ หรือจะเซ็นเซอร์หน้าหน่อยสิ โฮ...~~」

「เฮ้อ ถึงจะอยากดูต่อแค่ไหน แต่ก็อยากจะบอกว่าควรเคารพความเป็นส่วนตัวของคนไข้ ขอให้เพื่อนนักศึกษาที่เรียนอยู่เฉิงตูโชคดีแล้วกันนะ」

「เฮ้ยเพื่อน นายเรียนอยู่มหาลัยไหนวะ ฉันก็เรียนอยู่เฉิงตูเหมือนกันเนี่ย เชี้ยเอ๊ย ฉันไม่อยากเล่นเกมบอร์ดเกมล่าหมาป่าเวอร์ชันชีวิตจริงนะเว้ย! มันสยองเกินไปแล้ว!」

ในห้องไลฟ์

เมื่อได้ยินว่าจางหลิงชวนกำลังจะปิดไลฟ์ เหล่าผู้ชมต่างพากันคลุ้มคลั่ง ก็นะ การได้รับรู้ข้อมูลสำคัญเพียงครึ่งเดียวแล้วโดนตัดจบไปดื้อๆ แบบนี้ มันเป็นความรู้สึกที่ทรมานใจสุดๆ จริงๆ ทว่าบางส่วนก็พอจะเข้าใจเหตุผลได้

ติดอยู่อย่างเดียวคือ "เกมล่าหมาป่า" เวอร์ชันชีวิตจริงนี่มันน่าสยองขวัญของจริง

“เดี๋ยวก่อนสิ! อาจารย์จาง ลูกชายป้าก็ดูปกติดีทุกอย่างนะ โรคอะไรกันที่มันไม่เหมาะจะพูดในไลฟ์สดที่เปิดเผยแบบนี้ หรือว่ามันไม่ใช่แค่ไอธรรมดาเหรอคะ?!”

ถึงแม้ในสังคมปัจจุบันจะมีการประชาสัมพันธ์เรื่องโรคเอดส์อย่างกว้างขวาง แต่ในมุมของพ่อแม่ทั่วไป ใครจะไปกล้าคิดว่าลูกชายตัวเองจะเสี่ยงเป็นโรคเอดส์กันเล่า

ด้วยเหตุนี้ หญิงร่างท้วมที่มีสีหน้าเริ่มจะคุมสติไม่อยู่จึงรุกถามจางหลิงชวนไม่หยุด เธอชื่อว่า ซุนจื้ออิง! ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอเน้นความเถรตรงและโปร่งใสมาโดยตลอด แค่ไอจามนิดหน่อย ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องที่พูดในที่สว่างไม่ได้!

“ในมุมมองของผม มันไม่ใช่แค่การไอธรรมดาจริงๆ ครับ”

จางหลิงชวนกวาดสายตามองเฝิงเสี่ยวไป๋ เรื่องของชายคนนี้มันรุนแรงและซับซ้อนมาก แต่เพราะมันเกี่ยวข้องกับความเป็นส่วนตัว และอีกฝ่ายก็ไม่ได้ให้อนุญาตไว้อย่างโปร่งใสเหมือนอะเว่ยที่จะให้เขาพูดอะไรก็ได้ เขาจึงลำบากใจที่จะเปิดเผยกลางไลฟ์สดจริงๆ

“ไอ้ลูกชายตัวแสบ! แกบอกแม่มาเดี๋ยวนี้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น! สาเหตุอะไรที่ทำให้แกไอจนพูดให้คนอื่นฟังไม่ได้!!”

ซุนจื้ออิงเริ่มอารมณ์ขึ้น เธอหันไปจ้องหน้าลูกชายอย่างคาดคั้น ถ้าไม่ติดว่าลูกชายดูป่วยๆ เพลียๆ อยู่ ป่านนี้เธอคงเงื้อมือขึ้นฟาดสักปึ้กไปแล้ว

“แม่! ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าสาเหตุการไอมันคืออะไร! ผมว่าหมอนี่มันก็แค่พวกสตรีมเมอร์อยากดัง ตรวจโรคไม่เป็นเลยมาทำเป็นทำตัวลึกลับมากกว่า หมอจีนอะไรจะหนุ่มขนาดนี้ ถ้าเขาตรวจเจออะไรจริงๆ ก็พูดออกมาตรงๆ เลยสิ จะมาอึกอักทำไม!!”

เฝิงเสี่ยวไป๋อารมณ์พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที อย่าคิดว่าเขาเป็นแค่นักศึกษาแล้วจะตามมุกพวกสตรีมเมอร์หมอปลอมไม่ทันนะ ปกติหลอกพวกคนแก่น่ะพอว่า แต่นี่นึกยังไงจะมาหลอกคนรุ่นเดียวกับเขา! มันจะเกินไปแล้ว!! คิดว่านักศึกษาสมัยนี้ไม่กล้าแฉกลลวงหรือไง!!

“อาจารย์จางคะ อาจารย์ดูสิลูกชายป้าก็บอกว่าไม่มีอะไร พวกเราคนบ้านตระกูลเฝิงน่ะทำอะไรเปิดเผยตรงไปตรงมา แค่ไอจามนิดหน่อยไม่มีอะไรที่พูดในที่สว่างไม่ได้หรอกค่ะ อีกอย่างลูกชายป้าตอนนี้ยังไม่มีแฟนเลยนะคะ ถ้าพูดไม่ชัดเจนจนคนอื่นเข้าใจผิดไป วันหลังเขาจะไปหาแฟนได้ยังไงล่ะคะ!”

ซุนจื้ออิงสำทับใส่จางหลิงชวน เธอยังคงกังวลเรื่องชื่อเสียงของลูกชายเป็นที่สุด

“พี่สะใภ้สอง ผมว่าพี่ลองเปิดดูในไลฟ์หน่อยไหมครับ ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะว่าไอ้คำว่า 'เกย์' หรือ 'ชาวสีม่วง' มันหมายความว่ายังไง แต่เห็นคนในนั้นเขาลือกันว่าเสี่ยวไป๋น่ะ... ติดเชื้อเอดส์”

ยังไม่ทันที่จางหลิงชวนจะได้เอ่ยปาก เฝิงไห่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พูดแทรกขึ้นมา เขายื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ในมือให้พี่สะใภ้สองดู เนื่องจากอยู่ตำบลเดียวกัน ลำดับญาติจึงเรียกขานกันเป็น พี่สะใภ้ อา น้า ย่า ตามลำดับ ซุนจื้ออิงมีลำดับอาวุโสสูงกว่าจึงถูกเรียกว่าพี่สะใภ้สอง ส่วนตัวเขาเองเป็นลูกคนที่แปด เฝิงเสี่ยวไป๋จึงมักจะเรียกเขาว่าอาแปด

เมื่อกี้เขาเห็นคนจากสถานีโทรทัศน์เปิดไลฟ์ของจางหลิงชวนอยู่ เขาเลยขอให้พวกเธอช่วยสอนเข้าดู เพราะตั้งใจจะเข้าไปให้กำลังใจหลิงชวนที่เป็นถึงนักศึกษาจากมหาลัยชื่อดัง เชิดหน้าชูตาให้หมู่บ้าน ผลปรากฏว่าพอเข้ามาปุ๊บ เขาก็ต้องช็อกกับข้อความที่เหล่าชาวเน็ตพิมกันรัวๆ

ในคอมเมนต์นั้น มีคนจำนวนมากที่สวมชุดกาวน์ขาวในรูปโปรไฟล์ต่างพากันคาดเดาว่าเสี่ยวไป๋อาจจะเป็นโรคเอดส์ เพราะที่เฉินตูนั้นมีกลุ่มชายรักชายเยอะมาก และมีโอกาสเสี่ยงสูงที่จะติดเชื้อ เขาไม่เข้าใจศัพท์เฉพาะทางจึงอ่านออกมาตามตัวอักษร แต่ที่แน่ๆ คือมันต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดี และอาจจะเป็นต้นเหตุของอาการป่วยนี้

「พรูด— อาเฝิงก็มาร่วมวงด้วยคน!」

「ฮ่าๆๆ อาแปดออนไลน์อ่านคอมเมนต์สดๆ อย่างฮา!」

「อาแปดครับ ไอ้คำนั้นมันหมายถึงเกย์ครับ!!」

「ใช่แล้วครับ คือผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกัน แล้วก็มีอะไรกันแบบนั้นแบบนั้น!!」

ชาวเน็ตผู้หวังดีต่างพากันช่วยอธิบายให้อาแปดเข้าใจความหมายทันที

“หา! นี่... นี่เสี่ยวไป๋ แกชอบผู้ชายเหรอ! แถมยังไปทำเรื่องแบบนั้นกับผู้ชายด้วยกันมาเหรอ!!”

“สวรรค์ช่วย! บรรพบุรุษตระกูลเฝิงต้องโดนฟ้าผ่าเข้าแล้วแน่ๆ!!”

เมื่ออาเฝิงได้อ่านคำอธิบายจากชาวเน็ต เขาก็ตกใจจนมือสั่นแทบจะทำมือถือหล่น เพราะสำหรับคนรุ่นก่อนในหุบเขาไกลปืนเที่ยงที่หลิ่งหนาน ความสัมพันธ์ที่ก้าวล้ำนำยุคแบบนี้เป็นเรื่องที่พวกเขาไม่เคยพบเคยเจอ และมองว่าเป็นเรื่องที่ผิดต่อจารีตประเพณีอย่างรุนแรงจนยอมรับไม่ได้

“ว้ายยย— เอดส์เหรอ! ชอบผู้ชายเหรอ!!”

“แก... แก... ดูสิแม่จะตีแกให้ตาย! อุตส่าห์ส่งไปเรียนหนังสือ ดันไปทำเรื่องบ้าบอคอแตกแบบนี้! มิน่าล่ะจนป่านนี้ปาเข้าไปปีสามแล้วยังไม่มีแฟนสักที!!”

ซุนจื้ออิงระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างรุนแรง เธอโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เพราะการประชาสัมพันธ์เรื่องโรคเอดส์ของรัฐบาลนั้นเข้าถึงหูถึงตาคนทุกวัย เธอรู้ดีว่ามันร้ายแรงแค่ไหน ว่าแล้วเธอก็คว้าไม้ไผ่ท่อนโตแถวข้างทางขึ้นมา หมายจะฟาดสั่งสอนลูกชายไม่รักดีคนนี้ให้หลาบจำ!!

เสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลป่นปี้หมดแล้ว!! เธอเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าทำไมสัตวแพทย์จางถึงอยากจะขอคุยเป็นการส่วนตัว ที่แท้มันเป็นเพราะเหตุผลอัปยศแบบนี้นี่เอง!!

“แม่! เชี้ยแล้ว! ผมเปล่านะ! ผมชอบผู้หญิงตัวหอมๆ เว้ย! ใครจะไปชอบผู้ชายตัวเหม็นโฉ่กันเล่า!!!” เฝิงเสี่ยวไป๋เห็นแม่เงื้อไม้ขึ้นมาจริงๆ ก็รีบวิ่งหนีทั้งที่ยังไอค่อกแค่ก

“แล้วทำไมหมอจางถึงบอกว่าโรคของแกมันพูดเปิดเผยไม่ได้! ถ้าเป็นแค่การไอแบบสุจริตชน ทำไมถึงพูดกลางแจ้งไม่ได้ล่ะ!!” ซุนจื้ออิงไม่เชื่อคำพูดลูกชาย ยังคงวิ่งไล่กวดไปพร้อมไม้ในมือ

“ผมจะไปรู้ได้ยังไงเล่า! โธ่เอ๊ย! แม่ก็บอกให้เขาพูดออกมาสิ! พูดออกมาต่อหน้าทุกคนเลย! จะดูหมิ่นนิสัยใจคอผมยังไงก็ได้ แต่จะมากล่าวหาเรื่องรสนิยมทางเพศของผมไม่ได้เด็ดขาด!!!”

ภาพที่ปรากฏในไลฟ์สดจึงกลายเป็นฉากที่ตลกปนเศร้า เมื่อชายหนุ่มในเสื้อกล้ามสีดำวิ่งหนีนำหน้า โดยมีแม่ร่างกำยำวิ่งไล่กวดตามหลังพร้อมไม้ท่อนโต ท่าทางการฟาดนั้นดูเหมือนจะเอาจริงเสียด้วย ไม่มีความรู้สึกเหมือนการแสดงละครเลยสักนิด

「น่าสงสารพ่อหนุ่มเขานะ แต่แม่เขาเอาจริงดิ? แค่เป็นเกย์นี่ถึงขั้นต้องไล่ตีกันขนาดนี้เลยเหรอ? ที่หลิ่งหนานมันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ??」

「ในฐานะคนพื้นที่หลิ่งหนาน ขอชี้แจงครับว่าแล้วแต่ที่ครับ บางบ้านถ้าลูกเป็นเกย์เขาก็อาจจะแค่ทำใจยอมรับแล้วปล่อยไปเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น แต่บางที่น่ะ... โดยเฉพาะถ้าเป็นผู้ชายกับผู้ชาย เขาถือว่าทำให้ตระกูลเสียหน้าอย่างแรง ส่วนใหญ่จะทำเหมือน 'ไม่เคยเกิด' มาก่อนเลยครับ」

「ซู้ด— ไอ้คำว่า 'ไม่เคยเกิด' ของความเห็นบนนี่หมายถึงปล่อยไปตามธรรมชาติ หรือหมายถึงทำให้หายไปจากโลกนี้กันแน่ครับ?」

「ไม่ถึงกับฆ่าแกงกันหรอกครับ แต่โดนซ้อมน่ะเป็นเรื่องปกติแน่ๆ ซ้อมเสร็จแล้วก็ไล่ออกจากบ้านไปเลย ห้ามกลับมาอีก ถือว่าไม่มีลูกชายคนนี้อีกแล้ว」

「ถ้าลูกชายผมเป็นแบบนี้ในอนาคต ผมก็คงตีเหมือนกันครับ อย่ามาว่าพวกเราหัวโบราณเลย แค่ความคิดพวกเรายังไม่ 'ก้าวหน้า' เท่าคนในเมืองใหญ่อย่างพวกคุณเท่านั้นเอง」

ผู้ชมในไลฟ์ต่างพากันส่งคอมเมนต์รัวๆ บ้างก็สงสัยว่าคนในหลิ่งหนานเป็นแบบนี้กันหมดหรือไม่

「ผมว่าพวกคุณใจร้อนกันเกินไปหน่อยหรือเปล่า หมอจางเขายังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะ!!」

「นั่นดิ ตลกมาก คนสามคนพูดกันจนกลายเป็นเรื่องจริงไปได้ หมอจางเขาก็ไม่ได้บอกว่าเป็นเอดส์ซะหน่อย!」

「แต่เมื่อกี้เขาพูดเรื่อง 'รสนิยมพิเศษ' ไม่ใช่เหรอ? แถมเรียนอยู่ที่เฉิงตูอีกล่ะ ภาพจำมันชัดขนาดนี้ โอกาสจะเป็น 'ต้วนซิ่ว' (รักร่วมเพศ) มันก็สูงไม่ใช่เหรอ?!」

「มันก็แค่ความเป็นไปได้ครับไม่ใช่ความจริง อีกอย่างจากสายตาผู้ช่ำชองของผมเนี่ย พี่ชายคนนี้ดูไม่เหมือนเกย์เลยสักนิดนะ」

「ผู้ช่ำชอง?」

「เชี้ย คอมเมนต์บนเป็นใช่ไหมเนี่ย!!」

ทุกคนต่างพากันอึ้ง นึกไม่ถึงว่าในห้องไลฟ์จะมี "ชาวสีม่วง" ตัวจริงโผล่มาแจมด้วย ถึงแม้ในเมืองใหญ่จะมีกลุ่มคนหลากหลายทางเพศเยอะ แต่คนที่กล้าประกาศตัวในไลฟ์สดแบบนี้ก็ถือว่าหาได้ยาก

「ผมว่าทุกคนกำลังถูกภาพจำหลอกตาครับ เหมือนในละครที่ตัวโกงต้องใส่ชุดดำกรีดอายไลเนอร์นั่นแหละ มันไม่เมคเซนส์เลย!」

「จริงครับ ใครบอกว่าเกย์ต้องแต่งตัวแบบนี้เสมอไป เกย์ตัวจริงน่ะดูยากกว่าที่คิดเยอะ พวกคุณลืมข่าวเมื่อช่วงก่อนเหรอ ที่เจ้าของบ้านชายจ้างช่างไฟมาซ่อมบ้าน แล้วช่างไฟดันมอมยาเจ้าของบ้านจนเกิดเรื่องขึ้นน่ะ? โชคดีที่ห้องนั่งเล่นมีกล้องวงจรปิด ไม่อย่างนั้นพี่ชายคนนั้นคงเสียขวัญไปตลอดชีวิตแน่」

「อ๊ะ! ข่าวสยองอันนั้นเคยดูครับ เกิดที่เฉิงตูนี่แหละ ตอนนั้นยังคุยกับเพื่อนเลยว่าเกย์ที่เฉิงตูนี่น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ」

「น่ากลัวจริงๆ!!」

ผู้ชมสายวิเคราะห์เริ่มออกมาแสดงความเห็นมากขึ้น นอกจากจะติเตียนเรื่องที่ไปตราหน้าคนไข้ว่าเป็นเอดส์ทั้งที่หมอจางยังไม่พูดอะไรแล้ว ยังชี้ให้เห็นว่าการตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกนั้นตื้นเขินเกินไป เกย์ตัวจริงน่ะบางทีเราก็มองไม่ออกหรอก บางคนที่ดูใช่กลับไม่ใช่ ส่วนคนที่ดูยังไงก็ไม่ใช่กลับทำให้เราหน้าหงายมานักต่อนักแล้ว

“คุณป้าครับ หยุดก่อนครับ! ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าเขาเป็นเอดส์ อาเฝิงครับ อานี่ก็มาร่วมวงกับเขาด้วยนะเนี่ย ชาวเน็ตเขาแค่เดากันไปเอง แต่อานี่เล่นพาคนไข้หลงทางไปไกลเลยนะนั่น”

เหตุการณ์วุ่นวายทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงสามสิบวินาที จางหลิงชวนเองก็ได้แต่ยืนอึ้ง เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่านอกจากชาวเน็ตจะชอบปั่นกระแสแล้ว อาเฝิงผู้หวังดีคนนี้ยังดันเอาเชื้อไฟไปสาดใส่คนในโลกความเป็นจริงจนไฟลุกท่วมบ้านเขาแบบนี้

“อ้าว? ไม่ใช่เอดส์เหรอคะ! แล้วอาจารย์จางช่วยบอกป้าหน่อยสิว่าทำไมลูกชายป้าถึงไอไม่หายซักที แถมใช้ยาเท่าไหร่ก็ไม่ได้ผล ในคู่มือประชาสัมพันธ์เอดส์เขาก็บอกไว้นี่คะว่า ถ้าเป็นเอดส์ภูมิคุ้มกันจะพัง แล้วแค่เป็นหวัดไอจามธรรมดาก็อาจจะตายได้ไม่ใช่เหรอคะ?!”

ซุนจื้ออิงรัวคำถามใส่จางหลิงชวนรัวๆ ด้วยความสงสัยใคร่รู้ ก็นะ คู่มือประชาสัมพันธ์เรื่องเอดส์เธอก็เคยอ่านผ่านตามาบ้าง

「คุณป้าคนนี้รอบรู้ใช่ย่อยแฮะ」 「สมแล้วที่เป็นคนยุคใหม่ ไม่ตกเทรนด์จริงๆ」 「จะไม่นำสมัยได้ไงล่ะครับ ก็แกตามมาจากคลิปโต่วอินของอาจารย์สายสืบนี่นา」

ผู้ชมในไลฟ์ต่างพากันชมว่าคุณป้ารู้เยอะจริงๆ เพราะปกติคนในชนบทหลายคนก็ยังไม่ค่อยรู้จักเรื่องโรคเอดส์ลึกซึ้งขนาดนี้

“นั่นสิหลิงชวน ถ้าไม่ใช่เอดส์แล้วเสี่ยวไป๋เป็นอะไรล่ะ ทำไมเด็กหนุ่มร่างกายแข็งแรงถึงได้ไอเรื้อรังไม่หายแบบนี้ โดยเฉพาะเรื่องที่หลานบอกว่ามี 'รสนิยมพิเศษ' น่ะมันคืออะไรกันแน่”

เฝิงไห่เองก็สงสัยไม่แพ้กัน รวมถึงทุกคนในที่เกิดเหตุต่างก็หันมามองจางหลิงชวนเป็นตาเดียว

“ใช่ค่ะ! รสนิยมพิเศษอะไรกันที่ทำให้ไอได้ขนาดนี้!!” ซุนจื้ออิงสำทับ

“มันมีอยู่ครับ... อย่างเช่น 'การดม' สิ่งของใช้ส่วนตัวที่มีเชื้อราสะสมอยู่ เช่น ถุงเท้าที่มีกลิ่นอับหรือมีเชื้อราจากโรคฮ่องกงฟุต (น้ำกัดเท้า) พ่อหนุ่ม... ลองล้วงกระเป๋ากางเกงดูหน่อยสิครับ”

จางหลิงชวนหันไปบอกเฝิงเสี่ยวไป๋ ในเมื่อพวกคุณอยากให้พูดเปิดเผย ผมก็จัดให้ตามคำขอครับ

【การตรวจแบบแม่นยำ... คงเหลือ 2 ครั้ง】

【การตรวจแบบปกติ... วันนี้คงเหลือศูนย์ครั้ง】

【กำลังเปิดใช้งานการตรวจแบบแม่นยำ โปรดรอสักครู่...】

【ระบบสแกนเสร็จสมบูรณ์】

【ชื่อผู้ป่วย: เเฝิงเสี่ยวไป๋】

【เพศผู้ป่วย: ชาย】

【อายุผู้ป่วย: 21 ปี】

【สถานะผู้ป่วย: ไอ, มีไข้ต่ำ, แน่นหน้าอก, หายใจลำบาก】

【การวินิจฉัย: โรคปอดอักเสบจากเชื้อรา (Fungal Pneumonia) เนื่องจากการสูดดม ปัจจุบันยังไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต】

【คำแนะนำจากระบบ: ผู้ป่วยมีพฤติกรรมการซื้อถุงเท้าสตรีที่ใช้แล้ว (ใช้แล้วแบบไม่ซัก) จำนวนมากจากแอปพลิเคชันมือสองเพื่อนำมาดมเป็นระยะเวลานาน ซึ่งในถุงเท้าบางส่วนมีเชื้อราจากโรคเกลื้อนที่เท้า โดยปกติเชื้อราในถุงเท้าจะอยู่ได้ 48-72 ชั่วโมง แต่ในสภาวะที่อับชื้นสามารถอยู่ได้นานหลายสัปดาห์หรือหลายเดือน การสูดดมในระยะประชิดส่งผลให้เกิดการติดเชื้อราในระบบทางเดินหายใจ หากไม่ได้รับการรักษา มีโอกาสสูงที่จะลุกลามเป็นภาวะช็อกจากการติดเชื้อ เยื่อหุ้มปอดอักเสบ ฝีในปอด ปอดเป็นพังผืด หรือปอดอักเสบรุนแรง ซึ่งจะทำลายสมรรถภาพของปอดและอาจนำไปสู่ภาวะหายใจล้มเหลวถึงขั้นเสียชีวิตได้ โฮสต์ควรแนะนำให้ผู้ป่วยไปตรวจที่โรงพยาบาลโดยเน้นไปที่การติดเชื้อราในปอดและรับการรักษาอย่างจริงจัง】

ต้องยอมรับเลยว่าระบบสแกนแบบแม่นยำสูงนี่มันน่ากลัวจริงๆ มันเจาะลึกได้ละเอียดสุดๆ จนเขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลย แต่เพื่อความชัวร์ เขาก็ลองใช้ทักษะดวงตาเอกซเรย์สแกนดูด้วย และพบว่าภาพปอดของชายคนนี้มีร่องรอยของการติดเชื้อราจริงๆ

“จะให้ล้วงก็ล้วงดิ! อะไรคือดมถุงเท้าเหม็นๆ วะ! ผมไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย!!”

เฝิงเสี่ยวไป๋เอ่ยอย่างหัวเสียพลางล้วงกระเป๋ากางเกงออกมากลับด้านให้ดู ทันใดนั้น สิ่งของที่เป็นผ้าลูกไม้ก้อนเล็กๆ ก็ร่วงหล่นลงพื้นต่อหน้าต่อตาทุกคน

“เชี้ยยย!!”

พริบตานั้น ทุกคนเห็นเฝิงเสี่ยวไป๋เบิกตาโพลงแล้วรีบพุ่งตัวลงไปตะครุบของสิ่งนั้นบนพื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แววตาเต็มไปด้วยความลนลานอย่างเห็นได้ชัด

「?」

「??」

「เชี้ยยย!!」

「คุณพระช่วย!!」

「จบเห่! งานนี้จบเห่ของจริงแล้ว!」

「โธ่เพื่อนเอ๊ย บอกแล้วไงว่าอย่าไปงัดกับหมอจาง พลังการสังเกตเจ้านี่มันระดับวิปริตเลยนะเว้ย!!」

「สาวๆ คะ ตาฉันจะพังไหมเนี่ย พี่ชายคนนี้เขาเล่นท่ายากขนาดนี้เลยเหรอ!!」

「ข่าวดีคือ พี่ชายไม่เป็นเอดส์ ไม่ต้องกังวลเรื่องลงหลุมแล้วล่ะ ข่าวร้ายคือ... แม่งเอ๊ย นี่มันการ 'ประหารชีวิตทางสังคม' ชัดๆ! เป็นกูยอมมุดดินหนีเดี๋ยวนี้เลย!」

เพียงแค่ก้อนผ้าลูกไม้นั้นปรากฏขึ้นและท่าทางรีบร้อนของเสี่ยวไป๋ ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็ระเบิดอารมณ์กันออกมาทันที ความเร็วในการส่งข้อความแทบจะทำเอาแป้นพิมพ์ไหม้

「มันคืออะไรน่ะ?」

「ทำไมฉันรู้สึกเหมือนตามโลกไม่ทันเลยวะ??」

「ใครก็ได้ช่วยอธิบายทีครับ ผมงงไปหมดแล้ว」

แน่นอนว่ายังมีคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บ้าง ไม่เว้นแม้แต่เสิ่นฉางหมิงที่นั่งดูไลฟ์อยู่ในห้องทำงานคณะสัตวแพทย์ที่ตอนแรกกะจะปิดแล้วแต่ดันดูต่อจนเจอช็อตนี้เข้าไป เขาก็ถึงกับมึนตึ๊บ ก็นะ รสนิยมทางเพศของเด็กสมัยนี้มันอัปเกรดไวเกินไป ถึงเขาจะอายุแค่ครึ่งร้อยแต่ก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มหลุดจากวงโคจรของเด็กวัยรุ่นไปไกลโขแล้ว

“แก! ทำไมในกระเป๋าแกถึงมีของใช้ของผู้หญิงแบบนี้ได้!!”

ในอีกด้านหนึ่ง ซุนจื้ออิงถึงกับยืนอึ้งไปเลย! เพราะเธอรู้จักของสิ่งนั้นดี นั่นมัน... ถุงเท้าสั้นของผู้หญิงไม่ใช่เหรอ!!

“วางใจเถอะครับคุณป้า เขาคงไม่ได้เอามาใส่เองหรอกครับ เพราะไซส์มันเล็กขนาดนั้น ที่เขามีไว้ก็เพราะซื้อถุงเท้าที่ใช้แล้ว (มือสอง) มาเพื่อดมน่ะครับ ก่อนหน้านี้ก็เคยมีเคสแบบนี้มาแล้ว คือไอเรื้อรังรักษาเท่าไหร่ก็ไม่หาย พอตรวจละเอียดถึงได้รู้ว่าเกิดจากการสูดดมถุงเท้าจนติดเชื้อรา การซื้อถุงเท้าที่ผ่านการใช้งานมาดมเนี่ยมีความเสี่ยงสูงมากครับ”

“เพราะถ้าเจ้าของเดิมเขามีเชื้อราที่เท้า เชื้อพวกนี้มันอึดและอยู่ได้นานมาก พอสูดดมเข้าไปแรงๆ ก็จะเข้าไปสะสมจนเกิดปอดอักเสบจากเชื้อราได้ และที่เขาไอมานานแล้วไม่หาย แถมตอนนี้เริ่มมีไข้ แน่นหน้าอก และหายใจลำบาก ผมว่ามันไม่ใช่หลอดลมอักเสบธรรมดาแล้วล่ะครับ แต่อาการมันเข้าข่ายปอดอักเสบจากเชื้อรา (Fungal Pneumonia) มากกว่า แนะนำให้รีบไปทำซีทีสแกนช่วงอก ที่โรงพยาบาลเพื่อยืนยันผลโดยด่วนครับ”

ประจวบเหมาะเหลือเกินที่เมื่อกี้เขาเหลือบไปเห็นผ้าก้อนนั้นในกระเป๋าอีกฝ่ายพอดี! สงสัยเสี่ยวไป๋จะซื้อมาสะสมเยอะเกินไปจนลืมไปว่าในกระเป๋ากางเกงตัวเองยังมี "ถุงเท้าลูกไม้สีเนื้อ" ซุกซ่อนอยู่หนึ่งข้าง แต่นั่นก็ทำให้เขามีจุดเชื่อมโยงในการอธิบายและแนะนำให้คนไข้ไปตรวจได้อย่างแนบเนียน

“สวรรค์ช่วย! แก... แกไปซื้อถุงเท้าผู้หญิงมาดมเนี่ยนะ!!!!” ซุนจื้ออิงแทบจะล้มทั้งยืน นี่มันน่าอายพอกับการเป็นเกย์เลยนะเนี่ย!!

ซ่งหว่านฉิงที่กำลังถ่ายทำอยู่ถึงกับต้องขยับหน้ากากอนามัยแก้เขิน เพราะเรื่องนี้มันดูจะเป็นการ "ประหารชีวิตทางสังคม" ที่รุนแรงกว่าเคสคนขับรถอะเว่ยเสียอีก เคสนั้นแค่ทำการฝีมือจัดไปหน่อย แต่นี่มันรสนิยมเฉพาะตัวขั้นสุดยอดจริงๆ นึกแล้วก็น่าเสียดายที่ไม่ได้คุยกันเป็นการส่วนตัวตั้งแต่แรก พอความแตกกลางไลฟ์แบบนี้ คนทั้งประเทศเขารู้กันหมดแล้ว จะลบก็ไม่ทันแล้วด้วย

“ที่แท้พวกผู้ชายเนี่ยเขามีรสนิยมแปลกๆ แบบนี้กันด้วยเหรอคะ??” เว่ยเสี่ยวหยวนหันไปเปรยกับหวังลี่เว่ย

“แค็กๆ ผมไม่มีนะเว้ย!!” หวังลี่เว่ยรีบปฏิเสธเสียงแข็งทันที พูดตามตรง เขาเข้าใจความรู้สึกของชายคนนี้ดี ว่ามันคือความอึดอัดระดับที่สามารถใช้หัวแม่เท้าจิกพื้นจนทะลุเป็นรูได้เลยทีเดียว ตอนที่เขาโดนทักเรื่องงานฝีมือ เขายังอยากจะซัดยาเสียใจไปสักขวดเลย ดูเอาเถอะ หาเรื่องหาหมอจางตรวจให้แท้ๆ ดูผลลัพธ์สิ!! เขาก็คงจะเสียใจอยู่เหมือนกันแหละที่ปากพล่อยให้หมอพูดออกมาตรงๆ

“ผม... ผมเปล่านะ!!”

จบเห่แล้ว... เฝิงเสี่ยวไป๋รู้สึกว่าชีวิตของเขาได้พังพินาศลงอย่างสมบูรณ์แบบในวินาทีนี้ ใบหน้าของเขาตอนนี้ร้อนผ่าวจนแทบจะต้มไข่สุกได้ เขาพยายามปฏิเสธเสียงแข็งแบบหัวชนฝา เพราะถ้าไม่ปฏิเสธ เขาจะยังใช้ชีวิตอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้ต่อไปได้ยังไงกัน! สงสัยคงต้องย้ายไปอยู่ดาวอังคารสถานเดียว!! ถึงใจเขาจะแกร่งแค่ไหน แต่ถ้าเทียบกับ "เทพเจ้าสายปั่น" อย่างอะเว่ยแล้ว เขายังห่างชั้นอยู่อีกหลายขุม!! ก็นะ รายนั้นโดนทักเรื่องวันละเจ็ดครั้งมันยังดูเป็นเรื่องของคนสุขภาพดี (เกินไป) แต่ไอ้เรื่องของเขานี่มันคืออะไรกันเล่า!! มันคนละเรื่องกันเลยเพื่อนเอ๊ย!!

ในใจของเขาตอนนี้กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง "ไอ้หมอจาง แกมันคือปีศาจชัดๆ!! เรื่องที่ฉันซื้อถุงเท้ามาสะสมเนี่ย แกไปมองออกได้ยังไงวะ!!" แต่อีกใจหนึ่งเขาก็เริ่มหวั่นใจ... สรุปอาการไอของเขาเนี่ย เกิดจากการดมถุงเท้าจริงๆ เหรอ?? ความจริงตอนเริ่มไอเขาก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกัน... แต่ในรูปโพรไฟล์ของน้องผู้หญิงเนี่ย เท้าของเธอทั้งขาวทั้งเนียนดูหอมฟุ้งขนาดนั้น มันจะมีเชื้อราได้ยังไงกันเล่า!! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!!

... (จบตอน)