บทที่ 87 เสียใจจนไส้เปลี่ยนสี ได้รับกล่องสมบัติ นับถอยหลังสู่ความตาย!

“นายลองเปิดแอปเสวียนอวี๋ (แอปขายของมือสอง) ดูหน่อยไหม?”

จางหลิงชวนทิ้งประโยคนี้ออกมา

“เสวียนอวี๋คืออะไร! เร็ว! เปิดเดี๋ยวนี้!!!”

ซุนจื้ออิงระเบิดอารมณ์ทันที เธอหันไปตะคอกใส่ลูกชายเสียงดังลั่น

“แม่! เสวียนอวี๋อะไรล่ะ ผมไม่รู้จัก!!” เฝิงเสี่ยวไป๋ฝืนปฏิเสธ

“แกคิดว่าแม่ดูไม่ออกเหรอว่าแกหูแดงไปหมดแล้ว! เร็ว! เปิดให้แม่ดูเดี๋ยวนี้!!”

ในที่สุด ภายใต้การข่มขู่คุกคามของขุ่นแม่ ร่องรอยประวัติการสั่งซื้อยาวเหยียดของเสี่ยวไป๋ผู้น่าสงสารก็ปรากฏสู่สายตา

ในตอนนั้นเอง เขาไม่มีความฮึกเหิมเหมือนตอนด่าจางหลิงชวนว่าเป็นหมอจีนกำมะลอเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

มีเพียงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

ทำไม... ทำไมเขาถึงไม่ยอมแก้ปัญหาเงียบๆ ตามที่หมอบอกตั้งแต่แรกนะ

หมอก็เตือนแล้วว่าจะปิดไลฟ์แล้วค่อยคุยกัน ทำไมเขาต้องหาเรื่องใส่ตัวขนาดนี้ด้วย

เมื่อเรื่องกระจ่าง ซุนจื้ออิงก็พาลูกชายบึ่งรถไปยังโรงพยาบาลประชาชนอำเภอทันที

“เพื่อนๆ ทุกคนครับ วันนี้มีเรื่องแทรกเยอะจริงๆ เวลาใกล้จะหกโมงเย็นแล้ว เรามาจบไลฟ์กันตรงนี้เถอะครับ นึกไม่ถึงจริงๆ ว่ายอดคนดูตอนนี้จะพุ่งไปถึงสามหมื่นคนแล้ว”

และครั้งนี้ จางหลิงชวนตั้งใจจะปิดไลฟ์จริงๆ เสียที

[จำนวนผู้ชมรายการชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จาง: 30,210 คน]

[อันดับความนิยมการแข่งขันถ่ายทอดสดสัตวแพทย์: 12]

เมื่อเขาเห็นสถิติการไลฟ์ เขาก็ต้องตกใจอย่างมาก

เพราะจำนวนผู้ชมทะลุสามหมื่นคนไปแล้ว และเขายังพุ่งขึ้นสู่อันดับที่ 12 ของการแข่งขันสัตวแพทย์ระดับประเทศในวันนี้อีกด้วย นับเป็นสถิติสูงสุดส่วนบุคคลเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ก็สะท้อนให้เห็นว่า วงการสัตวแพทย์นั้นค่อนข้างเงียบเหงา หรือไม่ก็มีการแบ่งลำดับชั้นของสตรีมเมอร์อย่างชัดเจน

ถ้าเป็นโซนสตรีมเมอร์สายบันเทิงหรือสายเกม ยอดคนดูสามหมื่นคนอาจจะยังเบียดเข้าท็อปหนึ่งร้อยไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะระดับตัวท็อปฝั่งนั้นไลฟ์ทีหนึ่งคนดูหลักล้านหรือหลักสิบล้าน ซึ่งน่ากลัวมาก

ส่วนฝั่งสัตวแพทย์ ระดับตัวท็อปมีคนดูแค่หลักแสนต้นๆ เท่านั้น

แน่นอนว่าสำหรับเขา ยอดหลักแสนก็ยังดูห่างไกลเกินเอื้อม

ถึงตอนนี้เขาจะเป็นอันดับ 12 แต่ก็นั่นแหละ มันเป็นเพราะสตรีมเมอร์สัตวแพทย์ส่วนใหญ่มียอดผู้ติดตามประมาณหนึ่งแสนคนเหมือนๆ กัน เขาแค่เป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่มนี้เท่านั้น

ส่วนอันดับท็อปสิบที่แท้จริงน่ะคือ "ระดับนรก" ของจริง

เพราะจากการเช็กอันดับความนิยม อันดับที่ 11 ต้องมียอดคนดูถึงเก้าหมื่นคน

ส่วนอันดับ 10 นั้นพุ่งไปถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นคน

และอันดับหนึ่งในวันนี้ (เนื่องจาก "สัตวแพทย์เสี่ยวไป๋" ไม่ได้ไลฟ์) คือ "ดร.หวัง หมอสัตว์เลี้ยง" ซึ่งมียอดผู้ชมสูงสุดถึงหนึ่งล้านหนึ่งหมื่นคน

ตัวเลขขนาดนั้นจะเอาอะไรไปสู้ด้วย สู้ไม่ได้เลยจริงๆ

หนทางของเขายังอีกยาวไกลนัก คงต้องรอผลสรุปคะแนนรวมอีกทีถึงจะรู้ว่าอยู่จุดไหน

「หมอจางโคตรเทพ!!」

「ฉันเดาว่าชาวเน็ตหลายคนต้องอยากรู้แน่ๆ ว่าหมอจางรู้ได้ไงว่าจะต้องทายไปทางนั้น」

「เคสก่อนๆ มีหลักฐานประกอบนะ แต่เคสพี่ชายคนนี้เนี่ย ฉันนึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าหมอโยงไปได้ยังไง」

「อาจารย์สายสืบ ยื้อเวลาอีกนิดสิคะ!!」

เมื่อเห็นจางหลิงชวนเดินมาที่หน้ากล้อง ทุกคนต่างคอมเมนต์ถามหาที่มาที่ไป พร้อมกับเรียกหาเฉินเชี่ยนให้ช่วยดึงเวลาไว้

“ผมเห็นคอมเมนต์ทุกคนแล้วนะครับ ในเมื่ออยากรู้ว่าทำไมผมถึงเดาแบบนั้น ผมจะบอกให้ฟังคร่าวๆ แล้วกันครับ” จางหลิงชวนเอ่ย

ทุกคนต่างเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เพราะความสงสัยมันล้นอก

“ตอนที่ผมแมะชีพจร ผมพบว่าชีพจรของน้องเขามีความผิดปกติบางอย่าง พอบวกกับท่าทางที่ดูไม่ค่อยสู้ดี และสายตาที่บังเอิญไปเห็นของในกระเป๋าเขานั่นแหละครับ จู่ๆ ในหัวมันก็แวบขึ้นมาว่า ‘หรือว่าจะเป็น...’ ผมเลยลองเลียบเคียงถามเรื่องรสนิยมส่วนตัวดู พอเห็นเขาตาหลุกหลิก สัญชาตญาณก็บอกผมว่ามีโอกาสสูงมาก แต่ผลจะเป็นยังไงคงต้องรอผลตรวจจากโรงพยาบาลอีกทีนะครับ สัญชาตญาณผมอาจจะพลาดจนหน้าแตกก็ได้ ใครจะไปรู้ เอาละครับ บ๊ายบายนะทุกคน~”

จางหลิงชวนไม่ได้อธิบายละเอียดยิบ เพราะยิ่งพูดเยอะรอยโหว่ยิ่งเยอะ เขาเลยเลือกจะทิ้งท้ายไว้แบบหลวมๆ

「ที่แท้ก็แบบนี้เอง」

「สมองคนเรามันต่างกันจริงๆ แฮะ เป็นฉันนี่คิดเชื่อมโยงไม่ถึงแน่ๆ」

「หมอจาง เขียนหนังสือแนวสืบสวนเถอะครับ ฉันจะตามซื้อทุกเล่มเลย!!」

「อยากจ้างหมอจางเป็นนักสืบส่วนตัวจัง พลังการสังเกตกับความจำนี่มันสุดยอดจริงๆ」

「ฉันว่าสิ่งที่เทพที่สุดคือ 'สัญชาตญาณ' ของเขา ถึงเขาจะถ่อมตัวว่าอาจจะหน้าแตก แต่ฉันว่าไม่มีทางพลาดหรอก!」

「จริงครับ สัญชาตญาณที่ดูไร้หลักการแต่แม่นยำอย่างน่ากลัวนี่แหละคือไม้ตายลับ」 「ความจริงนะทุกคน อาจารย์ของผมบอกว่า สัญชาตญาณก็มีหลักวิทยาศาสตร์รองรับนะ」

ก่อนที่การไลฟ์จะจบลง หัวข้อเรื่อง "สัญชาตญาณ" กลายเป็นประเด็นถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน ทว่ายังไม่ทันจะได้ข้อสรุป หน้าจอก็ดำมืดลงเสียก่อน

ทว่าเหล่าแพทย์รุ่นเก๋าหลายคนยังคงจ้องมองหน้าจอนิ่งๆ

“สัญชาตญาณ...”

เสิ่นฉางหมิงพึมพำคำนี้ออกมาพลางจมลงสู่ความคิด

ใช่แล้ว สัญชาตญาณไม่ใช่เรื่องลี้ลับไสยศาสตร์ แต่มันคือผลลัพธ์จากการประมวลผลความเร็วสูงของสมอง โดยอ้างอิงจากประสบการณ์และการตัดสินใจทั้งหมดที่ผ่านมาตลอดชีวิต

กระบวนการประมวลผลนี้ มนุษย์ยังไม่สามารถถอดรหัสออกมาเป็นสูตรสำเร็จได้ แต่มันไม่ใช่การเดาสุ่มแน่นอน

โดยปกติ หากในยามปกติคุณตัดสินใจตามสัญชาตญาณแล้วผลออกมาถูกต้องเสมอ โอกาสที่สัญชาตญาณจะพลาดก็น้อยมาก

ดังนั้นในหลายๆ ครั้ง เราจึงต้องเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง สิ่งที่เรียกว่า "ไอเดียบรรเจิด" หรือ "หัตถการเทวดา" ก็มีที่มาจากสิ่งนี้เอง

ยกตัวอย่างง่ายๆ พ่อแม่ที่พลัดพรากจากลูกไปหลายปี ต่อให้ผ่านไปนานแค่ไหน แค่มองแวบเดียวพวกเขาก็จำลูกตัวเองได้ทันที นั่นคือสัญชาตญาณ

หรือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดคือตำรวจมือปราบ ตำรวจเก๋าๆ บางคนมองปราดเดียวในฝูงชนก็รู้ว่าใครคือโจร พอรวบตัวมาสอบสวนส่วนใหญ่ก็ไม่พลาด หรือพวกที่มีคดีติดตัว แค่เช็กบัตรประชาชนก็เจอว่าเป็นผู้ต้องหาหลบหนี ความแม่นยำสูงมาก

ถ้าคุณไปถามตำรวจว่ารู้ได้ยังไง เขาเองก็อาจจะอธิบายออกมาเป็นตรรกะที่เป็นลำดับขั้นตอนไม่ได้ทั้งหมด และนั่นแหละคือสัญชาตญาณ มันไม่ใช่ว่าไม่มีหลักวิทยาศาสตร์ แค่เรายังหาคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ให้มันไม่ได้ในตอนนี้เท่านั้นเอง

หน้างานจริง ตำบลซานหยา

“พี่จางครับ วันนี้คุณพ่อคุณแม่พี่ไม่อยู่บ้าน งั้นพวกเราไปหาอะไรทานในเมืองกันต่อเลยไหมครับ?” หวังลี่เว่ยถามด้วยรอยยิ้ม

พี่จางนี่เทพจริงๆ เทพจนเขาไม่รู้จะชมยังไงแล้ว

“ไม่เอาแล้วล่ะ วันนี้เหนื่อยแทบขาดใจ ขอตัวกลับไปนอนก่อนนะ อะเว่ยพวกนายก็กลับกันเถอะ หว่านฉิง วิดีโอคืนนี้ไม่ต้องรีบตัดนะ พักผ่อนให้เต็มที่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

จางหลิงชวนตอนนี้สภาพเหมือนคนถูกสูบพลังจนหมดตัว ดูอิดโรยสุดๆ

ก็นะ การล้างท้องวัวมันใช้แรงมหาศาลจริงๆ ร่างกายเขาตอนนี้นับว่าใช้งานเกินพิกัดไปมากแล้ว

ส่วน "น้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษ" น่ะเหรอ เขาไม่ยอมใช้หรอก เสียดายของ! แค่นอนหลับสักตื่นเดี๋ยวก็หาย ถ้าไม่ใช่สถานการณ์วิกฤตจริงๆ เขาไม่มีทางใช้ไอเทมที่หาซื้อไม่ได้ในโลกจริงพวกนี้เด็ดขาด

“ค่ะอาจารย์จาง ไว้เจอกันนะคะ~” ซ่งหว่านฉิงโบกมือลา

แล้วทีมงานทั้งสี่คนก็ขึ้นรถคันเดียวกันกลับไป จางหลิงชวนจึงขับรถตู้ของตัวเองกลับบ้าน

[ชื่อภารกิจ: การตรวจรักษาในชีวิตประจำวัน]

[ข้อกำหนดภารกิจ: ทำการตรวจรักษาผู้ป่วยให้สำเร็จสองราย พร้อมให้คำแนะนำที่เหมาะสม]

[ระยะเวลาภารกิจ: 1 วัน] *[รางวัลภารกิจ: ค่าชื่อเสียงวิชาชีพ +100, ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอด 1] [ความคืบหน้าภารกิจ: 2/2]

หกโมงครึ่ง

【ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ทำภารกิจการตรวจรักษาประจำวันสำเร็จภายในระยะเวลาอันสั้น】

【ได้รับค่าชื่อเสียงวิชาชีพ +100, ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอด 1, กล่องสมบัติทั่วไป 1】

จางหลิงชวนทวนผลงานของตัวเองในวันนี้ด้วยความพอใจ เขาหาอะไรทานนิดหน่อย ไปให้อาหารหมู อาหารหมา อาหารวัว แล้วไปอาบน้ำ จากนั้นจึงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างมีความสุข

ช่างเป็นวันที่ดีจริงๆ วันนี้เขาก็รีดผลประโยชน์จากระบบมาได้เพียบอีกแล้ว

“กล่องสมบัติ!!”

ในวินาทีต่อมา จางหลิงชวนก็ต้องทำหน้ามึน จู่ๆ มีกล่องสมบัติโผล่มาได้ไงเนี่ย!!

【คำแนะนำ: ระบบจะมอบรางวัลเพิ่มเติมตามความรวดเร็วในการรับภารกิจและทำภารกิจให้สำเร็จของโฮสต์】

ขณะที่เขากำลังงง ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาอธิบาย “อ๋อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” จางหลิงชวนถึงบางอ้อ ภารกิจเพิ่งจะเด้งมาไม่ถึงชั่วโมง เขาก็ทำสำเร็จแล้ว ดูท่าคราวหน้าถ้าเขาทำภารกิจไวๆ อาจจะมีกล่องสมบัติโผล่มาอีกก็ได้นะเนี่ย ไม่รู้ว่ากล่องสมบัติทั่วไปจะสุ่มเจออะไรบ้างนะ

【โฮสต์ต้องการเปิดกล่องสมบัติทั่วไปหรือไม่?】 จางหลิงชวนไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว “เปิดเลย!”

【ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับทักษะการกู้ชีพพื้นฐาน: การช่วยฟื้นคืนชีพ (CPR) ระดับสมบูรณ์แบบ 1, ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอด 1, ค่าชื่อเสียง +100】

พริบตานั้น ท่ามกลางแสงสว่างวาบ สิ่งของสามอย่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

ซีพีอาร์ (CPR) ระดับสมบูรณ์แบบ?? เขาถึงกับพูดไม่ออก การช่วยฟื้นคืนชีพใครๆ เขาก็ทำเป็นกันทั้งนั้นแหละ แล้วไอ้ระดับสมบูรณ์แบบเนี่ย มันจะดีกว่าปกติแค่ไหนกันเชียว แต่ก็นะ ในเมื่อเป็นทักษะที่ได้มาฟรี เขาก็กดรับไว้

ถึงจะดูไม่ค่อยมีค่าเท่าไหร่ แต่ใครจะรังเกียจที่มีวิชาติดตัวเยอะๆ ล่ะจริงไหม จะน้อยจะนิดมันก็คือวิชาความรู้ทั้งนั้น

หน้าต่างต้นไม้ทักษะ (Skill Tree) เปิดออกโดยอัตโนมัติ ตรงกิ่งก้านหนึ่งของต้นไม้ใหญ่ส่องแสงเรืองรอง

[ทักษะการกู้ชีพพื้นฐาน: การช่วยฟื้นคืนชีพ (CPR)

「ระดับสมบูรณ์แบบ」] เหมือนรถไฟที่วิ่งเข้าเทียบชานชาลา ทักษะซีพีอาร์ของเขาพุ่งขึ้นสู่ระดับสมบูรณ์แบบทันที เหนือชื่อทักษะมีเครื่องหมายคำถามอยู่ เขาจึงลองกดดูคำอธิบาย

【การช่วยฟื้นคืนชีพระดับสมบูรณ์แบบ: มาพร้อมกับทักษะพิเศษ ซึ่งสามารถเพิ่มอัตราความสำเร็จในการกู้ชีพได้สูงกว่าการซีพีอาร์ปกติถึง 50%】

“หือ? ของพรรค์นี้ก็มีคุณสมบัติพิเศษด้วยเหรอ? 50%... ก็ถือว่าใช้ได้เลยนะเนี่ย” จางหลิงชวนพึมพำกับตัวเอง

【แต้มการแพทย์: 999】

เนื่องจากทักษะนี้นับเป็นวิชาใหม่ เขาจึงได้รับแต้มการแพทย์เพิ่มมาอีกหนึ่งร้อยแต้ม ติดอยู่อย่างเดียวคือร้านค้าแต้มการแพทย์ของระบบ นอกจากจะแลกผลตรวจร่างกายได้แล้ว อย่างอื่นก็ยังกดแลกไม่ได้เลย จะว่าไร้ค่าก็ไม่ใช่ แต่มันใช้งานลำบากชะมัด

หน้าต่างต้นไม้ทักษะหายไป จางหลิงชวนกดรับไอเทมเร่งความเร็วและค่าชื่อเสียง สองอย่างนี้แหละที่เขาเซอร์ไพรส์ที่สุด

【ชื่อเสียงวิชาชีพ: ระดับสอง (LV2): 600/1000 (แพทย์ฝึกงาน)】

เมื่อเช็กค่าชื่อเสียง ขาดอีกแค่สี่ร้อยแต้มเขาก็จะเลื่อนระดับแล้ว ไม่รู้ว่าระดับที่สามจะเป็น "แพทย์ประจำบ้าน" (Resident) หรือเปล่านะ

【กำลังเปิดหน้าต่างไอเทมพิเศษ】 【ไอเทมพิเศษ: การสแกนแบบแม่นยำ 1, น้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษ 1, ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอด *4】

เมื่อเปิดคลังไอเทมพิเศษ เขามีสิทธิ์สแกนแม่นยำเหลืออยู่อีกหนึ่งครั้ง มีน้ำยาพละกำลังหนึ่งขวด และมีไอเทมเร่งความเร็วถึงสี่ชิ้นแล้ว ถ้าสะสมครบห้าชิ้นเมื่อไหร่ เขาจะสามารถเปิดใช้งาน "การสแกนพิเศษ" ได้ ซึ่งระบบเคลมว่าเป็นอาวุธลับในการเพิ่มค่าชื่อเสียงชั้นยอด เขาแอบตื่นเต้นอยู่ลึกๆ แต่ก็รู้ว่าเรื่องนี้เร่งรีบไม่ได้ ต้องค่อยเป็นค่อยไป

เขาก้มดูเวลา ตอนนี้สองทุ่มแล้ว วันนี้ทั้งวันวุ่นอยู่ที่สถานสงเคราะห์สัตว์ช่วงเช้า ช่วงบ่ายก็ไปตำบลซานหยา แถมยังต้องใช้ดวงตาเอกซเรย์อีก จางหลิงชวนรู้สึกเพลียจนตาจะปิดแล้วจริงๆ เขาไม่ได้แม้แต่จะก้มเช็กสถิติไลฟ์ของตัวเองด้วยซ้ำ แล้วก็หลับสนิทไปทันที

หลังจากเขาหลับไปได้ไม่นาน โทรศัพท์ก็มีการสั่นเตือนสายเข้าครั้งหนึ่ง “ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกปิดเครื่อง...” ทว่าแรงสั่นสะเทือนนั้นดังขึ้นได้ไม่นาน เครื่องก็ดับวูบไปเพราะแบตเตอรี่หมดเกลี้ยง จางหลิงชวนที่จมดิ่งสู่ห้วงนิทราไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ เลย

“เจ้าหนูหลิงชวนเนี่ย เป็นอะไรของเขานะ!” หลังทานมื้อค่ำเสร็จ เสิ่นฉางหมิงที่ออกมาเดินย่อยกะจะโทรหาลูกศิษย์เพื่อคุยธุระเสียหน่อย แต่โทรติดได้แค่สองวินาทีสายก็ตัดไป พอโทรซ้ำอีกทีเสียงตอบรับก็บอกว่าปิดเครื่องไปแล้ว

วันรุ่งขึ้น จางหลิงชวนรู้สึกว่าการนอนครั้งนี้มันยาวนานและสนิทมากจริงๆ เขากดเปิดเครื่องแต่โทรศัพท์ไม่ติด จึงรีบเสียบสายชาร์จทันที เมื่อหน้าจอติดขึ้นมา เขาก็ต้องตกใจจนตัวโยน!! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย! ทำไมอาจารย์ถึงโทรมาตั้งสองครั้ง เสิ่นฉางหมิงคืออาจารย์ที่ปรึกษาปริญญาโทของเขา ปกติท่านไม่ค่อยโทรหาถ้าไม่มีเรื่องสำคัญจริงๆ หรือว่าจะเป็นเรื่องงานวิจัยที่เขาส่งไป?

“ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด—” เขาตัดสินใจโทรกลับหาอาจารย์ทันที

“ฮัลโหล หลิงชวนเหรอ” เสียงต่ำๆ ของอาจารย์ดังมาจากปลายสาย

“อาจารย์ครับ เมื่อคืนผมหลับไปน่ะครับ อาจารย์โทรมาหาผมตั้งสองครั้ง มีปัญหาเรื่องเปเปอร์ (งานวิจัย) หรือเปล่าครับ? ต้องแก้ไขตรงไหนไหม?” จางหลิงชวนละล่ำละลักถาม เขาเพิ่งจะส่งบทความวิจัยไปที่วารสารชั้นนำด้านสัตวบาลอย่าง Journal of Animal Science (วารสารสัตวบาล) เขาเป็นผู้แต่งคนแรก (First Author) ส่วนอาจารย์เป็นผู้แต่งผู้รับผิดชอบบทความ (Corresponding Author) เงื่อนไขการจบการศึกษาของมหาลัยคือต้องมีบทความตีพิมพ์ในวารสารระดับ Core และอาจารย์ก็แนะนำให้เขาลองส่งวารสารระดับท็อปดู ตอนนี้เขาอยู่ปีสามแล้ว เลยอยากจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยตั้งแต่เนิ่นๆ แต่ในเมื่ออาจารย์เป็นคนติดต่อวารสาร เขาเลยยังไม่รู้ผล

“อ๋อ เรื่องเปเปอร์น่ะเหรอ ทางวารสารตรวจรอบสุดท้ายแล้ว มีโอกาสสูงมากที่จะได้รับการตอบรับ (Accept) ที่ครูโทรไปหาคือจะถามว่า หลิงชวน... เมื่อไหร่แกจะกลับมาที่มหาลัยล่ะ?”

ที่แท้ก็แค่นอนหลับไปเองสินะ จะว่าไปการล้างท้องวัวมันก็น่าจะเหนื่อยเอาการอยู่ “อ๋อ ขอบคุณครับอาจารย์ เรื่องกลับนี่ยังไม่แน่ใจเลยครับ แต่ก่อนเปิดเทอมผมกลับไปแน่นอนครับ พอดีผมต้องรอดูอาการคุณพ่อให้หายดีก่อน อีกอย่างช่วงนี้ผมเข้าร่วมการแข่งขันสัตวแพทย์ระดับประเทศด้วย ผมว่าบรรยากาศในชนบทมันเหมาะกับการเก็บข้อมูลเบื้องต้นดีครับ” จางหลิงชวนตอบตามตรง

อาจารย์เสิ่นเป็นคนดี มีอะไรก็พูดตรงๆ การที่ท่านโทรมาหาแบบนี้ หรือว่าจะให้เขาช่วยทำเรื่องขอทุนวิจัยตัวใหม่หรือเปล่านะ? นักศึกษาปริญญาโทน่ะ ก็นะ... มันก็คือพนักงานแบกอิฐที่มีความรู้เยอะหน่อยนั่นแหละ

“ก็ดี เอาที่แกเห็นว่าเหมาะแล้วกัน เน้นลงพื้นที่จริงก็เป็นเรื่องดี ครูไม่เร่งรัดหรอก ดูแลพ่อแกให้สำคัญที่สุด” เสิ่นฉางหมิงพยักหน้าเห็นด้วย “ขอบคุณครับอาจารย์” “งั้นแค่นี้ก่อนนะ” เสิ่นฉางหมิงวางสายไปทันที

ความจริงเมื่อคืนเขามีเรื่องอยากจะซักไซ้หลายอย่างมาก แต่ตอนนี้เขาตัดสินใจว่าจะขอดูท่าทีไปก่อน แอบสังเกตอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ ไว้เจ้าตัวกลับมาถึงมหาลัยเมื่อไหร่ ค่อยเรียกมาคุยรายละเอียดให้เคลียร์ทีเดียว

“อ้าว จบแล้วเหรอ???” จางหลิงชวนมองโทรศัพท์อย่างงงๆ อาจารย์โทรมาแค่เพื่อจะถามว่าเมื่อไหร่จะกลับ?? ไม่มีเรื่องอื่นจริงดิ?? ประหลาดชะมัด!!

เขาเปิดเข้าแอปพลิเคชันวีแชท [หว่านฉิง: อาจารย์จางคะ วันนี้มีแผนจะไปไหนไหม? วิดีโอของอาจารย์หนูตัดเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ] ซ่งหว่านฉิงส่งข้อความทิ้งไว้

[ไวขนาดนั้นเลย! หว่านฉิง เมื่อคืนคุณไม่ได้นอนอีกแล้วเหรอเนี่ย?!!] นี่เพิ่งจะเก้าโมงเช้าเองนะ เธอตัดต่อเสร็จแล้วเนี่ยนะ ไม่ต้องทำงานทำการหรือไงกัน ประหลาดจริงๆ

[หว่านฉิง: อาจารย์จางตื่นแล้วเหรอคะ ทานมื้อเช้าหรือยัง?] เธอตอบกลับมาอย่างไว [อื้ม เพิ่งตื่นครับ กำลังจะไปหาอะไรทาน] จางหลิงชวนเตรียมตัวจะไปต้มข้าวต้ม

[หว่านฉิง: อาจารย์จางคะ คงไม่ใช่ข้าวต้มกับเต้าหู้ยี้กุ้ยหลินอีกนะ?] ซ่งหว่านฉิงส่งข้อความพร้อมกับสติกเกอร์หน้ากวนๆ มาให้ [เอ่อ...] จางหลิงชวนถึงกับพูดไม่ออก [ฮ่าๆๆ อาจารย์จางทานให้อร่อยนะคะ เดี๋ยวเที่ยงนี้หนูจะลงไปเก็บลูกหว้า (หลานผี) ทานหน่อย] ...

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงเที่ยง ตอนแรกเขานึกว่าเธอแค่พูดเล่น ใครจะคิดว่าเธอจะแวะมาเก็บลูกหว้าจริงๆ แถมยังช่วยถ่ายวิดีโอให้เขาด้วย ในเมื่อเธอมีงานส่งอาจารย์ จางหลิงชวนจึงไม่ได้ขัดศรัทธาและให้ความร่วมมืออย่างดี

ช่วงบ่าย วิดีโอที่ตัดต่อจากการออกตรวจเมื่อวานถูกโพสต์ลงโต่วอิน

「พี่วัวผู้น่าสงสาร」

「วิดีโอของหมอจางยังละเอียดเหมือนเดิมเลย」

「เพื่อนๆ ผมแนะนำให้ข้ามไปดูช่วงหลังครับ ช่วงท้ายนั่นแหละคือของดี!!」

「จริงด้วย! ช่วงหลังนี่แหละที่เป็นจุดพีคของไลฟ์หมอจาง」

「พี่ชายคนนั้นน่าสงสารชะมัดเลยอะ!」

「อยากรู้จังว่าคนไข้สองคนที่ถูกตรวจไปตอนนี้อาการเป็นไงบ้างแล้ว?」

วันนี้ซ่งหว่านฉิงไม่ได้ซอยเป็นคลิปสั้นๆ หลายตอน แต่เลือกจะตัดเป็นคลิปยาวคลิปเดียวแทน ก็นะ วิดีโอมันต้องมีสลับสั้นยาวบ้างถึงจะน่าติดตาม

[สาวน้อยหมู่บ้านซานหยา (แฟนพันธุ์แท้): ผลตรวจออกมาแล้วค่ะ ขอบคุณหมอจางมากจริงๆ คุณย่าหนูได้รับสารพิษจากยาเบื่อหนูจริงๆ ด้วย หมอบอกว่าโชคดีมากที่มาโรงพยาบาลเร็ว ไม่อย่างนั้นคงแย่แน่ๆ เพราะหนูไม่มีเบอร์ติดต่อหมอจาง เลยต้องมาขอขอบคุณผ่านทางคอมเมนต์ตรงนี้นะคะ]

ไม่นานนัก คอมเมนต์นี้ที่มีคนกดถูกใจพุ่งกระฉูดก็ขึ้นมาอยู่ที่อันดับหนึ่งของคลิป ปรากฏว่าเป็นฝีมือของสาวน้อยผมหางม้าหน้ากลมคนนั้นนั่นเอง ตอนแรกหลายคนนึกว่ามีคนแอบอ้าง แต่ตราสัญลักษณ์ "แฟนพันธุ์แท้" นี่แหละที่เป็นเครื่องการันตี เพราะมันต้องผ่านการดูไลฟ์ติดกันสี่ครั้งขึ้นไปและอยู่ชมจนจบเวลาเกิน 90% ทุกครั้งถึงจะได้มาครอง ผู้ชมหน้าใหม่ๆ ที่เพิ่งจะมากดติดตามเมื่อวานย่อมไม่มีทางมีตรานี้แน่นอน

「สุดยอด!!」

「รู้สึกว่าหมอจางจะติดเทรนด์คำค้นหายอดนิยมอีกรอบแน่ๆ!」

「ฉันว่าเคสพี่ชายที่ติดเชื้อรานี่น่าจะดังกว่านะ จะว่าไปตอนนี้อาการเขาเป็นยังไงบ้างล่ะนั่น?」

「นั่นสิ ทำไมไม่มีใครออกมาบอกความคืบหน้าบ้างเลย」

ทุกคนต่างพากันรุมแสดงความเห็นใต้คอมเมนต์ของเด็กสาวคนนั้น

[สาวน้อยหมู่บ้านซานหยา (แฟนพันธุ์แท้): เห็นว่าได้รับการวินิจฉัยแล้วนะคะ เสี่ยวไป๋หลังจากย้อนกลับมาดูวิดีโอของหมอจางเขาก็ดูซึมๆ และเสียใจมากเลยค่ะ...]

การพูดคุยในคอมเมนต์จบลงเพียงแค่นั้น ในเวลาสองสามวันนี้ จางหลิงชวนก็ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เพราะไม่มีภารกิจใหม่เด้งขึ้นมา

จนกระทั่งเช้าวันศุกร์ “ฮัลโหล แม่ครับ มีอะไรเหรอ? มีเคสให้ออกตรวจเหรอครับ? แล้วทำไมพ่อไม่โทรมาเองล่ะ?” จางหลิงชวนถามด้วยความสงสัย เพราะแม่เป็นคนโทรมาหาเขาเอง

“อาชวน วันนี้ถ้าแกพอมีเวลาแวะมาโรงพยาบาลหน่อยสิ พ่อแกอยากจะออกจากโรงพยาบาลท่าเดียวเลย หมอแนะนำให้พักต่ออีกสองสามวัน แต่แม่กล่อมยังไงเขาก็ไม่ฟัง” คุณป้าสวี่เสี่ยวอิ๋งบ่นมาตามสาย

“หา! เดี๋ยวผมรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ!!” เมื่อได้ยินว่าคุณพ่อตัวแสบกำลังหาเรื่อง จางหลิงชวนจึงรีบสตาร์ทรถอเนกประสงค์คู่ใจมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองชิงโจวทันที

ณ ลานจอดรถโรงพยาบาลประจำเมือง จางหลิงชวนจอดรถเรียบร้อย

“เชี้ยยย! หมอจาง!!!”

โถงอาคารโรงพยาบาลแห่งนี้ค่อนข้างหรูหราทีเดียว ทางซ้ายมือคือแผนกฉุกเฉิน ทางขวามือคือลิฟต์ทั้งแปดตัวและแผนกตรวจโรคต่างๆ ส่วนตรงกลางเป็นบันไดเดินขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อชั้นหนึ่งถึงชั้นสี่

ขณะนั้นเป็นเวลาสิบเอ็ดโมงเช้า โรงพยาบาลเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน จางหลิงชวนกำลังยืนรอลิฟต์อยู่ จู่ๆ เขาก็เห็นคุณหมอหนุ่มคนหนึ่งกำลังเข็นเตียงคนไข้เดินผ่านมา

“อ้าว... เสี่ยวหง” จางหลิงชวนอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา

“ฮ่าๆๆ หมอจาง! นี่พี่มาหาผมเหรอครับ? เดี๋ยวรอเลิกงานไปทานข้าวด้วยกันนะ!” คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือเหอเสี่ยวหงนั่นเอง เขาเอ่ยทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ติ๊ง—” ลิฟต์มาถึงพอดี

“เปล่าครับ พ่อผมมานอนโรงพยาบาลอยู่นี่น่ะ ว่าแต่นี่คุณกำลังส่งตัวคนไข้ไปไหนเหรอ?!” จางหลิงชวนถามขณะมองดูเตียงเข็นที่พ่วงด้วยอุปกรณ์ทางการแพทย์และมีคุณป้าคนหนึ่งเดินตามมาด้วยท่าทางกระวนกระวาย

“อ๋อ คุณอาพักอยู่ข้างบนนี่เอง คนไข้รายนี้เช้านี้มีอาการเจ็บหน้าอกมาสองชั่วโมงแล้วไม่ทุเลา เลยมาตรวจที่ห้องฉุกเฉินครับ ผลวินิจฉัยคือภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน (Acute Myocardial Infarction) ตอนนี้กำลังจะย้ายไปที่ห้องสวนหัวใจเพื่อทำผ่าตัดด่วนครับ” เหอเสี่ยวหงอธิบายพร้อมรอยยิ้ม ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง

【ติ๊ง! ตรวจพบผู้ป่วยในภาวะใกล้ตายในระยะประชิด นับถอยหลังสู่ความตาย: 59 วินาที!】

ทว่าเหอเสี่ยวหงไม่ทันสังเกตเห็น สีหน้าของจางหลิงชวนเปลี่ยนไปในทันที

“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!!!”

ในวินาทีต่อมา หน้าจอมอนิเตอร์ตรวจวัดคลื่นหัวใจกลับแสดงภาพ "เส้นหยักที่สมบูรณ์แบบ" ที่ช่างไฟฟ้าชอบที่สุดออกมา!!

“เชี้ยยย!!!”

เหอเสี่ยวหงถึงกับสติหลุด!! นี่มันคือคลื่นหัวใจแบบไซน์ (Sine Wave)! คลื่นรูปหัวใจที่หมอเกลียดที่สุดในชีวิต!!!

... (จบตอน)