บทที่ 88 ระทึกขวัญในลิฟต์ การกู้ชีพคุณภาพสูง ยังจะบอกว่าไม่ใช่หมอทหารอีกเรอะ!

และนี่ก็คือภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะที่วิกฤตที่สุดในแผนกฉุกเฉิน

หากจัดการไม่ทันท่วงทีหรือจัดการไม่ถูกต้อง ผู้ป่วยจะเสียชีวิตภายในระยะเวลาอันสั้น

ดังนั้นจึงถูกเรียกว่าจังหวะหัวใจก่อนเสียชีวิต

ทว่าในชั่วพริบตาที่คลื่นไฟฟ้าหัวใจปรากฏภาวะหัวใจห้องล่างเต้นแผ่วระรัว เหอเสี่ยวหงก็พบว่าภาวะที่น่าหวาดหวั่นนี้กลับกลายเป็นคลื่นสั่นพลิ้วที่มีขนาดและรูปร่างแตกต่างกันอย่างรวดเร็วและอันตรายยิ่งกว่าเดิม นั่นหมายความว่าภาวะหัวใจห้องล่างสั่นพลิ้วแห่งความตายได้มาเยือนแล้ว

หากไม่กู้ชีพให้ทันท่วงที ภายในหนึ่งนาทีก็สามารถพรากชีวิตคนได้อย่างโหดร้าย!

"เสี่ยวหง ฉันจะกดหน้าอกกู้ชีพ นายชาร์จไฟกระตุกหัวใจผู้ป่วยที่สองร้อยจูล!!"

ในขณะที่เขากำลังสับสนและเตรียมจะจัดแจงให้บอสจางที่อยู่ตรงหน้าช่วยกู้ชีพ

เขากลับพบด้วยความประหลาดใจว่า บอสจางที่อยู่ด้านข้างเริ่มทำการกดหน้าอกตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมท่วงท่ายังได้มาตรฐานและมีคุณภาพสูงมาก!!

ความเร็วร้อยถึงร้อยยี่สิบครั้งต่อนาที

ความลึกในการกดถูกควบคุมไว้ที่ห้าเซนติเมตรอย่างแม่นยำทุกครั้ง

และทุกครั้งที่กดก็ปล่อยให้หน้าอกคืนตัวจนสุด โดยไม่มีการหยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย

「กำลังชาร์จไฟ: 50... 91... 150...」

「ชาร์จไฟเสร็จสิ้น: 200 จูล」

"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด—"

เครื่องกระตุกหัวใจส่งเสียงเตือน

"ตาเฒ่า! คุณเป็นอะไรไป!"

คุณป้าที่อยู่ด้านข้างตะโกนใส่ชายบนเตียง เนื่องจากมือทั้งสองข้างของผู้ป่วยกำแน่น แขนท่อนบนและท่อนล่างเกร็งเป็นมุมฉาก อีกทั้งร่างกายก็เริ่มกระตุกอย่างน่าประหลาด

ฉากที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้

ทำให้คุณป้าที่ตอบสนองช้าถึงกับตกใจจนร้องไห้ออกมา

แต่จางหลิงชวนไม่ได้สนใจ เขายังคงกดหน้าอกกู้ชีพต่อไปอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเกิดภาวะหัวใจห้องล่างสั่นพลิ้ว การกดหน้าอกกู้ชีพคือหัวใจสำคัญในการรักษาสัญญาณชีพพื้นฐานเอาไว้

โดยทั่วไปแล้ว ผู้ป่วยที่มีภาวะนี้จะหมดสติและสูญเสียการรับรู้ภายในสิบวินาที

หลังจากเกิดภาวะนี้จะมีการพยายามหายใจเฮือกอยู่สองสามครั้ง ใบหน้าจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ และภายในหนึ่งนาทีรูม่านตาจะค่อยๆ ขยายออก ดังนั้นเวลาคือชีวิต!!

หากเขาหยุดมือ ผู้ป่วยก็ต้องตาย!!

บ้าชะมัด

นึกไม่ถึงเลยว่าการมาโรงพยาบาลเพื่อเกลี้ยกล่อมพ่อที่อยากออกจากโรงพยาบาล จะทำให้เขาต้องมาเจอเรื่องแบบนี้!

หลุดโลกเกินไปแล้ว!!

"ชาร์จสองร้อยจูล เตรียมช็อกไฟฟ้า ทุกคนถอย!!"

ในตอนนี้ เมื่อเห็นบอสจางกดหน้าอกกู้ชีพได้อย่างมั่นคง เหอเสี่ยวหงก็คลายความกังวลลงไปได้มาก เขาถือเครื่องกระตุกหัวใจข้างหนึ่งเดินมาที่ข้างเตียง

"ญาติผู้ป่วย! รีบถอยออกไป!!"

จางหลิงชวนรีบดึงตัวคุณป้าข้างเตียงออกไปอย่างรวดเร็ว

เพราะถ้าขืนอยู่ตรงนี้ เธออาจจะถูกไฟช็อตไปด้วย

ดังนั้นขณะทำการช็อกไฟฟ้าจึงต้องให้ทุกคนถอยห่างจากเตียง

"อ้อๆ!"

คุณป้ารีบถอยออกไป

"จี่!"

แผ่นนำไฟฟ้าถูกวางไว้ด้านบนและด้านล่าง

"ช็อกไฟฟ้าเสร็จสิ้น!!"

การปล่อยกระแสไฟฟ้าจบลงอย่างรวดเร็ว

เครื่องกระตุกหัวใจถูกวางกลับคืน

"อัตราการเต้นของหัวใจยังไม่เปลี่ยน เสี่ยวหงชาร์จไฟช็อกไฟฟ้าต่อ!"

จางหลิงชวนกลับมากดหน้าอกกู้ชีพต่ออย่างไร้รอยต่อ

พร้อมกับชำเลืองมองคลื่นไฟฟ้าหัวใจ มันยังคงเป็นภาวะสั่นพลิ้ว!

"ได้!"

เริ่มชาร์จไฟต่อ

ขณะนี้ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวขึ้น

ชั้นหนึ่ง ชั้นสอง ชั้นสาม...

ห้องปฏิบัติการสวนหัวใจอยู่ชั้นเจ็ด

นั่นก็หมายความว่า

หากลิฟต์ขึ้นไปช้าสักหน่อย โดยพื้นฐานแล้วก็ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งนาทีเศษ!!

"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด—"

เครื่องกระตุกหัวใจชาร์จไฟครั้งที่สองเสร็จสิ้น

"ญาติครับ! อย่าจับเตียง!!"

จางหลิงชวนดึงญาติผู้ป่วยออกไปอีกครั้ง

และในหนึ่งนาทีนี้

บนหน้าผากของเขาก็เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ

"จี่—"

การช็อกไฟฟ้าครั้งที่สองเริ่มขึ้น

"บัดซบ—"

ใบหน้าของเหอเสี่ยวหงซีดเผือดลงเล็กน้อย สติเริ่มเลื่อนลอย

เพราะหลังจากการช็อกไฟฟ้าครั้งที่สอง คลื่นไฟฟ้าหัวใจก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงอยู่ในภาวะสั่นพลิ้ว

จบกัน!

คราวนี้จบเห่ของจริงแล้ว!!

"นี่คือภาวะหัวใจห้องล่างสั่นพลิ้วชนิดดื้อยา ฉันจะรักษาสัญญาณชีพพื้นฐานต่อไปเอง!!"

จางหลิงชวนกลับมากดหน้าอกกู้ชีพต่ออย่างไร้รอยต่อ

"ติ๊ง—"

และในวินาทีนั้นเอง

ประตูลิฟต์ชั้นเจ็ดก็เปิดออก

รองหัวหน้าแผนกอายุรกรรมหัวใจพร้อมกับคนไข้และญาติจำนวนหนึ่งกำลังยืนรอลิฟต์อยู่ จู่ๆ ประตูลิฟต์ที่กำลังขึ้นมาก็เปิดออก

เขาเหลือบมองเข้าไปข้างใน

พบว่าในลิฟต์มีคนอยู่สามคน

คุณป้าสูงวัยที่กำลังทำอะไรไม่ถูก หมอหนุ่มที่เพิ่งวางเครื่องกระตุกหัวใจกลับเข้าที่ และชายหนุ่มหน้าตาดีที่กำลังกดหน้าอกกู้ชีพ ซึ่งสวมกางเกงขาสั้นสีแดงเข้มกับเสื้อยืดสีขาว รสนิยมการแต่งตัวสวนทางกับหน้าตาอย่างสิ้นเชิง

ในฐานะรองหัวหน้าแผนกอายุรกรรมหัวใจ เขามองปราดเดียวก็รู้ว่าการกดหน้าอกกู้ชีพของชายหนุ่มคนนี้มีคุณภาพสูงมาก

"เกิดอะไรขึ้น!!"

อู๋ปิน รองหัวหน้าแผนกอายุรกรรมหัวใจเอ่ยถาม

"หัวหน้าอู๋ครับ นี่คือผู้ป่วยที่แผนกฉุกเฉินของเรากำลังส่งตัวมาทำหัตถการสวนหลอดเลือดหัวใจครับ แต่พอคนไข้เข้าลิฟต์มาก็เกิดภาวะหัวใจสั่นพลิ้วกะทันหัน ผ่านการช็อกไฟฟ้าไปสองครั้งแล้ว แต่อัตราการเต้นของหัวใจก็ยังไม่เปลี่ยนครับ!"

เหอเสี่ยวหงรายงานอย่างกระชับ

"เร็วเข้า! เข้าไปช่วย! เปลี่ยนคน!!"

เมื่อได้ยินว่าการช็อกไฟฟ้าสองครั้งแรกยังไม่ได้ผล

รูม่านตาของอู๋ปินก็หดเกร็ง

เขารีบลงมือด้วยตัวเองทันที

และทุ่มเทให้กับการกู้ชีพอย่างรวดเร็ว

ตามด้วยการใส่ท่อช่วยหายใจ การใช้ถุงลมช่วยหายใจ การฟังเสียงปอดห้าจุด และการฉีดอะดรีนาลีนเข้าหลอดเลือดดำ

ตรวจวัดความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในลมหายใจออก

ค่าความเข้มข้นระหว่างกดหน้าอกกู้ชีพอยู่ที่สิบสอง

เริ่มการช็อกไฟฟ้าครั้งที่สาม

"ติ๊ด—"

ในที่สุด

ภายใต้การประสานงานของแพทย์หลายคน

การช็อกไฟฟ้าก็ประสบความสำเร็จ คลื่นไฟฟ้าหัวใจเปลี่ยนจากภาวะสั่นพลิ้วกลับมาเป็นจังหวะปกติ

เหอเสี่ยวหงที่หน้าซีดเผือดก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"รีบเปิดขยายหลอดเลือดหัวใจที่ตีบตันทันที"

อู๋ปินสั่งการ

ขณะเดียวกันสายตาของเขาก็ตกไปอยู่ที่ชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้

"ฟู่ว—"

ตอนนี้เสื้อยืดแขนสั้นสีขาวของจางหลิงชวนชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

หมอพวกนี้ใจดำชะมัด!

ปกติแล้วมันต้องเปลี่ยนคนกดไม่ใช่หรือไง!

เห็นว่าเขากดหน้าอกได้ดี ก็เลยหลับหูหลับตาใช้งานเขาซะคุ้มเลยนะ!

"พ่อหนุ่ม คุณเป็นหมอที่เพิ่งมาใหม่ของโรงพยาบาลเราเหรอ หน้าไม่คุ้นเลยนะ! คุณภาพการกดหน้าอกกู้ชีพของคุณทำได้ไม่เลวเลยนะเนี่ย!"

อู๋ปินเอ่ยชม

เมื่อครู่เห็นว่าชายหนุ่มกดหน้าอกกู้ชีพได้อย่างชำนาญ

ราวกับว่าหัวใจกำลังเต้นด้วยตัวเอง

เขาจึงไม่ได้สั่งให้เปลี่ยนตัว

โดยปกติแล้ว

การกดหน้าอกกู้ชีพจะมีการตรวจวัดความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์

ยิ่งค่าน้อย คุณภาพการกดหน้าอกก็ยิ่งแย่

ส่วนการกดหน้าอกกู้ชีพที่มีคุณภาพสูง ค่าความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์มักจะแตะระดับสิบขึ้นไป

ค่าสิบสองถือว่ามีคุณภาพสูงมากเป็นพิเศษ

นอกจากนี้หน้าอกของผู้ป่วยยังมีการคืนตัวตลอดเวลา และซี่โครงก็ไม่หัก

เรียกได้ว่า ตั้งแต่ขึ้นลิฟต์แล้วเกิดภาวะสั่นพลิ้วจนถึงตอนออกจากลิฟต์ชั้นเจ็ด เวลาเพียงหนึ่งนาทีเศษๆ นี้ ต้องขอบคุณพ่อหนุ่มคนนี้เลย ไม่อย่างนั้นวันนี้คงหนีไม่พ้นข้อผิดพลาดทางการแพทย์แน่

"เปล่าครับ ผมแค่เดินผ่านมาเยี่ยมพ่อ"

จางหลิงชวนปาดเหงื่อพลางตอบ

ไม่มีใครรู้หรอกว่าการกดหน้าอกกู้ชีพด้วยความเร็วหนึ่งร้อยยี่สิบครั้งต่อนาทีอย่างได้มาตรฐาน แถมยังต้องทำต่อเนื่องเป็นเวลานานขนาดนี้มันให้ความรู้สึกยังไง

ก่อนหน้านี้เขาเองก็ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ตอนนี้เขาอยากจะบอกแค่ว่า

เหนื่อยแทบขาดใจ

เป็นสัตวแพทย์น่ะดีที่สุดแล้วจริงๆ

อย่างน้อยก็ไม่ต้องกดหน้าอกกู้ชีพให้สัตว์

"อ้อ บ้านเกิดอยู่ชิงโจวของเราใช่ไหม ถ้างั้นคุณก็น่าจะเป็นคนในวงการเดียวกันใช่หรือเปล่า"

ตอนนี้ผู้ป่วยพ้นขีดอันตรายที่สุดแล้ว เรื่องการเปิดหลอดเลือดที่อุดตันก็มีคนไปจัดการ อู๋ปินจึงอดไม่ได้ที่จะซักถามจางหลิงชวนด้วยความสนใจ

"นับว่าเป็นคนในวงการครึ่งตัวครับ เอาล่ะคุณหมอ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ"

จางหลิงชวนโบกมือลา แล้วเลี้ยวเข้าห้องน้ำไป

เตรียมตัวล้างมือและซับเหงื่อ

"คนในวงการครึ่งตัว? เรียนพยาบาลมาเหรอ"

คราวนี้อู๋ปินถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

แต่เรียนพยาบาลมาก็ไม่เรียกว่าคนในวงการครึ่งตัวนะ

ในเมื่อบุคลากรทางการแพทย์

ต่างก็เป็นพวกเดียวกันทั้งนั้น

"หัวหน้าอู๋ครับ บอสจางจบจากมหาวิทยาลัยประชาชนตงเป่ยครับ ทักษะการกู้ชีพพื้นฐานสุดยอดมาก"

เมื่อคนไข้ถือว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว

เหอเสี่ยวหงก็มองแผ่นหลังของจางหลิงชวนด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

บอสจางสุดยอด!!

การกดหน้าอกกู้ชีพครั้งนี้มีคุณภาพสูงกว่าพวกผู้เชี่ยวชาญด้านฉุกเฉินที่เคยเห็นตอนเรียนเสียอีก

"ที่แท้ก็จบจากคณะแพทยศาสตร์ป๋ายฉิวเอินนี่เอง มิน่าล่ะถึงได้มีฝีมือเยี่ยมขนาดนี้!!"

อู๋ปินรำพึงออกมา

คณะแพทยศาสตร์ป๋ายฉิวเอินของมหาวิทยาลัยประชาชนตงเป่ยติดสิบอันดับแรกในด้านการแพทย์ของประเทศ

เรียกได้ว่ายอดเยี่ยมมาก

การกดหน้าอกกู้ชีพระดับนี้ หากไม่เคยทำมาก่อนหลายร้อยหรือเป็นพันคน ไม่มีทางฝึกฝนจนชำนาญได้หรอก

"หัวหน้าอู๋ครับ บอสจางไม่ได้จบป๋ายฉิวเอินครับ เขาเป็นนักศึกษาปริญญาโทคณะสัตวแพทยศาสตร์ เปิดเทอมนี้ก็ขึ้นปีสามแล้วครับ"

เหอเสี่ยวหงช่วยแก้ไขให้ถูกต้องเล็กน้อย

"อะไรนะ! เขาเป็นสัตวแพทย์เหรอ!!!"

อู๋ปินถึงกับชะงักงัน!!

สัตวแพทย์ต้องกดหน้าอกกู้ชีพให้สัตว์ด้วยเหรอ

ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะ!!

"ใช่ครับ คราวก่อนที่โรงพยาบาลของเราบอกว่าจะโปรโมทผม แต่ตอนนั้นคนที่ใช้มือเปล่าห้ามเลือดช่วยชีวิตคนไว้ได้ไม่ใช่ผมหรอกครับ แต่เป็นบอสจาง"

เหอเสี่ยวหงเล่าต่อ

เนื่องจากหัวหน้าอู๋ปินคืออาจารย์ของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์หลิ่งหนานที่พวกเขาเรียนอยู่

เหอเสี่ยวหงจึงเคยเรียนกับเขามาก่อน

"หา? คนที่ใช้มือเปล่าห้ามเลือดก็คือเขาด้วยเหรอ? คณะสัตวแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยประชาชนตงเป่ยต้องสอนห้ามเลือดสัตว์ด้วยมือเปล่าด้วยหรือไง"

อู๋ปินงงหนักกว่าเดิม

ไม่เคยได้ยินว่าคณะสัตวแพทย์ต้องเรียนเรื่องพวกนี้ด้วย

"เรื่องนี้ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ"

เหอเสี่ยวหงยักไหล่

ความจริงเขาก็แอบเดาอยู่ลึกๆ

เขารู้สึกว่าบอสจางเหมือนเป็นหมอทหารที่ถูกฝึกมาอย่างลับๆ มากกว่า

ไม่อย่างนั้นสัตวแพทย์บ้านไหนจะทั้งห้ามเลือดขั้นสูงได้ เย็บแผลได้อย่างแม่นยำและรวดเร็ว แถมยังกดหน้าอกกู้ชีพได้คุณภาพสูงขนาดนี้

"แต่ว่านะเหอเสี่ยวหง! แผนกฉุกเฉินของพวกคุณมันยังไงกัน! ปล่อยให้คุณเข็นผู้ป่วยโรคหัวใจที่วิกฤตขนาดนี้มาทำศัลยกรรมคนเดียวได้ยังไง! ถึงจะยุ่งแค่ไหนก็ทำแบบนี้ไม่ได้! ฉันจะโทรหาเหล่าจี้เดี๋ยวนี้!!"

กลับเข้าเรื่อง

หากเมื่อกี้ไม่มีพ่อหนุ่มสัตวแพทย์จากมหาวิทยาลัยประชาชนตงเป่ยคนนี้

ช่วงบ่ายก็ต้องมีเรื่องฟ้องร้องทางการแพทย์เกิดขึ้นแน่!

ดังนั้นอู๋ปินจึงโมโหกับเรื่องนี้มาก

ตามปกติแล้วการส่งตัวผู้ป่วยวิกฤตขนาดนี้ต้องมีเจ้าหน้าที่อย่างน้อยสองคนขึ้นไป

"ความจริงมีสองคนครับ แต่อาจารย์เหลียงไปรับโทรศัพท์ ก็เลยให้ผมขึ้นมาก่อน"

โดนด่าเข้าให้แล้ว

แต่เหอเสี่ยวหงรู้สึกว่าการโดนด่าครั้งนี้มันก็สมควร

"หัวหน้าอู๋ ขอโทษจริงๆ ค่ะ"

ผู้หญิงในชุดพยาบาลคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

เธอคืออาจารย์จากฝ่ายการพยาบาล

ตำแหน่งพยาบาลวิชาชีพชำนาญการ

ผู้รับหน้าที่ส่งตัวผู้ป่วยมาพร้อมกับเหอเสี่ยวหง

"คุณรู้ไหมว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ภาวะหัวใจห้องล่างสั่นพลิ้วนะ! คนไข้เกิดภาวะสั่นพลิ้วในลิฟต์! คุณมีธุระอะไรที่สำคัญกว่าการส่งตัวผู้ป่วยอีก!!"

อู๋ปินตวาดลั่น!

"หา! สั่นพลิ้วเหรอคะ! ละ... แล้วช่วยชีวิตกลับมาได้ไหมคะ!!"

หญิงสาวชื่อเหลียงเซียงเซียง

ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที

น้ำเสียงถึงกับสั่นเครือ

ตอนนั้นมีเสี่ยวหงอยู่คนเดียว ถ้าเกิดภาวะสั่นพลิ้วตั้งแต่ชั้นหนึ่งจนถึงชั้นเจ็ด แถมญาติผู้ป่วยก็เป็นคุณป้าวัยห้าหกสิบ ซึ่งกดหน้าอกก็ไม่เป็น ใช้เครื่องกระตุกหัวใจก็ไม่ได้

จิตใจของเธอในตอนนี้แทบจะดิ่งลงเหว

นั่นก็หมายความว่า

จบสิ้นแล้ว!!

"ช่วย—"

"ขี่มอเตอร์ไซค์คันโปรดของฉัน—"

อู๋ปินเพิ่งจะอ้าปาก

โทรศัพท์ของเหลียงเซียงเซียงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ไม่คุย! ฉันยุ่งอยู่! เลิกกันไปเลย! เราเข้ากันไม่ได้! ไสหัวไป! ต่อให้ไม่มีใครเอา ฉันยอมโสดไปตลอดชีวิตก็ได้พอใจหรือยัง! ถ้าขืนโทรมาก่อกวนอีก แม่จะบล็อกทิ้งให้หมดเลยคอยดู!!!"

เหลียงเซียงเซียงระเบิดอารมณ์ออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคย

เธอตะคอกใส่ปลายสายเป็นชุด

ปีนี้เธออายุยี่สิบแปดแล้ว

มัวแต่วุ่นวายกับการทำงานในโรงพยาบาล จนสามารถคว้าตำแหน่งพยาบาลวิชาชีพชำนาญการของโรงพยาบาลประจำเมืองมาครองได้สำเร็จ

ทางบ้านจึงค่อนข้างเป็นห่วงเรื่องการแต่งงานของเธอ

จึงได้แนะนำคู่ดูตัวให้

คนที่เพิ่งโทรมาก็คือคู่ดูตัวคนนั้น

ในตอนแรก เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้มีข้อเสียร้ายแรงอะไร นอกจากจะมีรสนิยมแปลกๆ และพูดมากไปนิดหน่อย

ผลปรากฏว่าคุยกันได้ไม่ถึงสองวัน

ความชอบบงการก็พุ่งปรี๊ด

แถมยังชอบปั่นหัวเธออีกต่างหาก

มาบอกว่าอายุยี่สิบแปดแล้ว แถมยังเป็นพยาบาล พยาบาลกับหมอในโรงพยาบาลน่ะมั่วสุมกันจะตายไป มีผู้ชายอย่างเขายอมรับได้ก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว

ตอนนั้นเธอฟังแล้วถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

จริงอยู่ที่มีคนทำตัวเหลวแหลก

แต่ให้ตายเถอะ

พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน

สรุปคือจงใจจะเหน็บแนมว่าเธอ เหลียงเซียงเซียง ทำตัวเหลวแหลกด้วยใช่ไหม!

ตอนที่ได้ยินเธอโกรธมาก

แล้วอีกฝ่ายก็มาขอโทษ เขียนใบรับประกัน แถมยังบอกว่าเที่ยงวันนี้จะเลี้ยงข้าวเพื่อขอโทษอีกครั้ง

เธอบอกไปว่าเธอยุ่ง

ไม่มีเวลา

แต่อีกฝ่ายดันคิดว่าเธอแค่หาข้ออ้าง ก็เลยโทรมากระหน่ำซ้ำๆ!

เมื่อกี้มันดังไม่หยุดจริงๆ เธอทนไม่ไหวจึงปฏิเสธเขาไปอย่างเด็ดขาดอีกรอบ แล้วบล็อกเบอร์ทิ้งไป

แต่ใครจะไปคิดว่าผู้ป่วยกลับเกิดภาวะหัวใจสั่นพลิ้วขึ้นมา

จบกัน!

คราวนี้พังพินาศอย่างแท้จริง

โทรศัพท์สายใหม่ดังขึ้น

ก็ยังคงเป็นเสียงที่คุ้นเคย

เหลียงเซียงเซียงตอนนี้จึงไม่ต่างอะไรกับถังดินปืนที่ถูกจุดไฟ!!

คนดีๆ ก็มีขีดจำกัดความอดทนเหมือนกันนะ!!!

เสือไม่คำรามคิดว่าเป็นเฮลโลคิตตี้หรือไง!

"หัวหน้าอู๋... ขอโทษจริงๆ ค่ะ เรื่องส่วนตัวมันน่ารำคาญไปหน่อย ต่อไปนี้ฉันจะไม่คบใครและไม่ไปดูตัวอีกแล้ว เสี่ยวหงยังเป็นนักศึกษาฝึกงาน เรื่องนี้ฉันขอรับผิดชอบเป็นหลักเองค่ะ โรงพยาบาลจะจัดการยังไงฉันก็ยอมรับ"

เหลียงเซียงเซียงตัดสายทิ้ง

พร้อมกับบล็อกและลบทิ้งรวดเดียวจบ

"เฮ้อ... เอาล่ะ คราวหน้าคราวหลังก็ระวังหน่อยก็แล้วกัน โชคดีที่ได้พ่อหนุ่มคนนั้นช่วยเอาไว้ คุณควรไปขอบคุณเขาดีๆ นะ"

อู๋ปินมองท่าทางของเหลียงเซียงเซียง

โดยพื้นฐานแล้วเขาก็พอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น

ในเมื่อตอนนี้รักษาชีวิตผู้ป่วยเอาไว้ได้ชั่วคราว เขาก็ขี้เกียจจะพูดอะไรต่อ แต่ยังไงก็ต้องแจ้งให้เหล่าจี้ หัวหน้าแผนกฉุกเฉินทราบอยู่ดี

ต้องมีการเพิ่มความเข้มงวดในการฝึกอบรม เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ขึ้นอีก

"หือ"

เหลียงเซียงเซียงหันไปมองทางลิฟต์

พอดีเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งที่สวมกางเกงขาสั้นสีแดงเข้ม รองเท้าผ้าใบสีดำ และเสื้อยืดสีขาวกำลังเดินออกไป

"อาจารย์เหลียง เดี๋ยวผมไปสืบดูให้นะครับว่าบอสจางอยู่ชั้นไหน"

เหอเสี่ยวหงรีบพุ่งตัวตามไปอย่างรวดเร็ว

"ถึงตอนนั้นฉันจะไปขอดึงภาพวิดีโอในลิฟต์ออกมา เพื่อเอาไว้เป็นกรณีศึกษาแจ้งเตือนใจให้กับแผนกหัวใจของเราและแผนกเวชศาสตร์ฉุกเฉินของพวกคุณด้วย"

อู๋ปินเอ่ย

ที่ลิฟต์

"บอสจาง! รอก่อนครับ!"

จางหลิงชวนล้างหน้าเสร็จ

จากนั้นก็กดไปที่ชั้นสิบเจ็ด

อาคารของโรงพยาบาลประจำเมืองสร้างไว้สูงมาก ตั้งแต่ชั้นสิบของอาคารผู้ป่วยนอกขึ้นไปก็จะเป็นโซนผู้ป่วยในแล้ว

ห้องที่พ่อของเขาอยู่คือชั้นสิบเจ็ด

"ขึ้นบนน่ะ"

จางหลิงชวนเห็นเหอเสี่ยวหงเดินเข้ามาก็เอ่ยบอกทันที

"ผมขึ้นไปชั้นบนสุดครับ"

เหอเสี่ยวหงกดปุ่มชั้นยี่สิบสอง

"เสี่ยวหง นายมองฉันแบบนี้ทำไม"

จางหลิงชวนจู่ๆ ก็พบว่าเหอเสี่ยวหงคนนี้มองมาที่เขาด้วยท่าทางประหลาดๆ เขาจึงขมวดคิ้ว

"บอสจาง ก็ปฏิกิริยาตอบสนองตอนกู้ชีพเมื่อกี้ของคุณน่ะสิครับ สภาพจิตใจที่นิ่งสงบดั่งขุนเขาแบบนั้น ถ้าบอกว่าไม่ใช่หมอทหารก็คงไม่มีใครเชื่อหรอก คุณลองบอกผมมาสิว่าสัตวแพทย์บ้านไหนจะกดหน้าอกกู้ชีพได้มาตรฐานขนาดนี้ แถมปฏิกิริยายังตอบสนองได้ไวปานวอกอีก คุณคงไม่ได้วันๆ เอาแต่กดหน้าอกกู้ชีพให้วัวหรอกนะ!"

เหอเสี่ยวหงเอ่ยอย่างตื่นเต้น

เรื่องเย็บแผลเขาก็เคยเห็นมาแล้ว เรื่องห้ามเลือดเขาก็เคยเห็นมาแล้ว และตอนนี้เรื่องกดหน้าอกกู้ชีพเขาก็ได้เห็นอีก

เขาแค่อยากถามว่า สัตวแพทย์อะไรจะทำเป็นเยอะแยะขนาดนี้?

ล้อเล่นหรือเปล่า

"เอ่อ..."

จางหลิงชวนถึงกับทำตัวไม่ถูก

ความจริงแล้วเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้ใจเย็นขนาดนั้น

ตอนที่เห็นภารกิจกู้ชีพที่ระบบส่งมาพร้อมกับการนับถอยหลัง

เขาก็ลงมือกู้ชีพไปตามสัญชาตญาณทันที

แต่จะว่ายังไงดีล่ะ มันเหนื่อยของจริง!!

ภาวะหัวใจสั่นพลิ้วนี่มันน่ากลัวจริงๆ

และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้มีประสบการณ์ในการกู้ชีพ

"วางใจเถอะครับบอสจาง ผมเหอเสี่ยวหงไม่มีทางเอาไปพูดต่อแน่นอน เอาอย่างนี้นะ คุณไปหาคุณอาเถอะ แล้วตอนเที่ยงพวกเราค่อยไปกินข้าวด้วยกัน!!"

ลิฟต์มาถึงชั้นสิบเจ็ด เหอเสี่ยวหงก็พูดด้วยรอยยิ้ม

นักศึกษาแพทย์

ภายใต้สถานการณ์ปกติมักจะเรียกผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคว่า ประธานอะไรสักอย่าง

แน่นอนว่า

ตำแหน่งแพทย์ประจำบ้านอาวุโสผู้แสนจะอมทุกข์ถือเป็นข้อยกเว้น

"เสี่ยวหง เรื่องกินข้าวคงไม่ต้องหรอก ก็แค่บังเอิญผ่านมาเลยช่วยนิดหน่อย นายไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก"

จางหลิงชวนบอกกับเหอเสี่ยวหง อีกฝ่ายเกรงใจกันเกินไปแล้ว

"ไม่ได้ครับบอสจาง คุณรู้ไหมว่าการที่คุณช่วยในครั้งนี้ เท่ากับว่าได้ช่วยชีวิตการทำงานของผมเอาไว้ ทำให้ผมกับอาจารย์เหลียงไม่ต้องโดนด่า มื้อนี้ผมต้องขอเลี้ยงให้ได้ อ้อ บอสจาง ผมยังไม่ได้แอดวีแชทของคุณเลย ผมขอแอดหน่อยนะครับ"

เหอเสี่ยวหงเอ่ยอย่างจริงจัง

เขายิ่งมั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าบอสจางคือดาวนำโชคของเขาจริงๆ

คราวก่อนก็ช่วยชีวิตลุงหกญาติของเขาไว้ คราวนี้ก็มาร่วมมือกับเขากู้ชีพผู้ป่วยภาวะหัวใจสั่นพลิ้วอีก

โคตรจะสุดยอดไปเลย!!

แอดวีแชทไว้ก่อน

วันหลังจะได้ติดต่อกันบ่อยๆ

"งั้นฉันสแกนนายก็แล้วกัน"

จางหลิงชวนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"ผมสแกนเองครับ! บอสจาง!!"

เหอเสี่ยวหงเปิดหน้าจอสแกนโทรศัพท์เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

"เรียบร้อย"

ไม่นานจางหลิงชวนก็กดยอมรับการเพิ่มเพื่อนทางวีแชทของอีกฝ่าย

"บ๊ายบายครับบอสจาง ตอนเที่ยงเจอกัน!!"

ประตูลิฟต์ปิดลงในจังหวะนั้นพอดี

เหอเสี่ยวหงที่ขึ้นไปถึงชั้นยี่สิบสองรีบกลับลงมาที่ชั้นเจ็ดอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็รีบสอบถามข้อมูลระหว่างทาง โชคดีที่ในโซนสองมีผู้ป่วยแซ่จางจากอำเภอชิงพักอยู่แค่คนเดียวในห้อง 17011 เขาจึงสืบหาตำแหน่งที่แน่นอนมาได้อย่างรวดเร็ว

ชั้นสิบเจ็ด

โซนสอง

ห้องผู้ป่วย 17011

"พ่อ! ลงจากเตียงมาทำไมเนี่ย!"

หลังจากที่จางหลิงชวนเดินเข้าไป เขาก็เห็นพ่อของตัวเองกำลังเก็บของอยู่ข้างเตียง

สหายสวีเสี่ยวอิงยืนอยู่ข้างๆ

ด้วยท่าทางที่ทำอะไรไม่ถูก

จางหลิงชวนจึงนั่งลงที่ข้างเตียงแล้วเอ่ยถามด้วยความหงุดหงิด

"แกดูแม่แกสิ ขี้บ่นจะตายไป แถมยังเรียกแกมาอีก พ่อคิดว่าอยู่มาตั้งหลายวันแล้ว ก็น่าจะออกไปได้แล้วล่ะ"

จางเจิ้งไห่เห็นลูกชายเดินเข้ามาก็รีบพูดขึ้นทันที

เขานอนโรงพยาบาลมาสองสัปดาห์แล้ว

ก็แค่บาดเจ็บที่เท้า

ไม่ได้มีปัญหาอะไร

"พ่อครับ แล้วเท้าที่พันไว้เป็นมัมมี่ของพ่อมันหายดีแล้วเหรอ"

จางหลิงชวนเอ่ยถามสหายเฒ่าจางผู้ดื้อรั้น

"ก็พอจะเดินได้แล้วแหละ ไม่เชื่อก็ดูสิ"

สหายเฒ่าจางยังคงดื้อดึง

เขาเดินกะเผลกๆ ให้ดู

"เดินได้แล้วจะมีประโยชน์อะไร เท้าสภาพนี้กลับไปก็ออกไปทำงานไม่ได้อยู่ดี สู้พักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลต่ออีกหน่อยไม่ดีกว่าเหรอ"

จางหลิงชวนแกะส้มส่งเข้าปากพลางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ไอ้ลูกคนนี้นี่พูดง่ายจริงๆ นอนรักษาตัวในโรงพยาบาลมันต้องใช้เงินนะเว้ย เงินก้อนนั้นของพวกเรามันก็หมดไปตั้งนานแล้ว แผลของพ่อก็ดีขึ้นมาก กลับไปพักที่บ้านเถอะ ไม่เห็นต้องมาเสียเงินฟรีๆ อยู่ในโรงพยาบาลเลย"

อุบัติเหตุรถชนของเขาเป็นอุบัติเหตุแบบไม่มีคู่กรณี รถก็ต้องซ่อมเอง

โดยพื้นฐานแล้วก็ใช้เงินตัวเองทั้งนั้น

สำหรับลูกชายแล้ว เฒ่าจางก็ไม่ได้พูดอ้อมค้อม ลูกผู้ชายคุยกันก็ต้องพูดจาเปิดอก

ไม่มีเงิน!

ถึงเวลากลับก็ต้องกลับ

ประหยัดได้นิดหน่อยก็ยังดี

"รับไปสิครับ ลูกชายพ่อหามาได้ ไม่ต้องเกรงใจ!"

จางหลิงชวนล้วงเงินสดหนึ่งหมื่นหยวนออกมาจากกระเป๋ากางเกง

จะว่าไป

เงินหนึ่งหมื่นหยวนก็หนาเอาเรื่อง

โชคดีที่กระเป๋ากางเกงขาสั้นตัวใหญ่ของเขาลึกและกว้างพอ

ก็นะ ที่หลิ่งหนานน่ะ

อากาศร้อนจะตายไป

ใส่กางเกงขายาวมันอึดอัดจะตาย

ดังนั้นถ้าใส่กางเกงขาสั้นได้ก็ใส่กางเกงขาสั้น

ถ้าไม่ติดว่าต้องขับรถ

เขาอยากจะคีบรองเท้าแตะมาด้วยซ้ำ

"แกไปเอาเงินเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหน"

ไม่เพียงแต่สหายจางเจิ้งไห่จะตกใจ แม้แต่สหายสวีเสี่ยวอิงก็ยังมีสีหน้าเหลือเชื่อ

เงินหนึ่งหมื่นหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลยนะ

สัตวแพทย์หาเงินได้ไม่กี่บาทหรอก

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ลูกชายยังเรียนไม่จบเลยด้วยซ้ำ

ยิ่งไม่สามารถทำงานเต็มเวลาได้

"ช่วงนี้ผมกำลังเข้าร่วมการแข่งขันชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์ นี่คือเงินรางวัลจากการแข่งขัน พ่อเอาเงินพวกนี้ไปใช้ให้หมดก่อนค่อยกลับ ถึงตอนนั้นผมจะไม่ห้ามพ่อเลยสักคำ"

จางหลิงชวนกินส้มจนหมดลูก

จากนั้นก็เดินไปที่อ่างล้างหน้าเพื่อล้างมือ

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สำเร็จภารกิจกู้ชีพ]

[ได้รับกล่องสมบัติระดับทั่วไป*1]

ในขณะที่จางหลิงชวนกำลังล้างมือ จู่ๆ เขาก็ชะงักงันไปชั่วครู่

เพราะตรงหน้าของเขากลับปรากฏกล่องสมบัติขึ้นมาใบหนึ่ง

ให้ตายเถอะ!

สรุปว่าการกู้ชีพก็มีรางวัลด้วยงั้นเหรอ!!

ไม่เสียแรงเลยจริงๆ ที่เขากดหน้าอกกู้ชีพจนเหนื่อยแทบขาดใจ!

ไม่รู้ว่ารอบนี้จะเปิดได้อะไรออกมาบ้างนะ?!