บทที่ 89 ได้กล่องสมบัติอีกแล้ว รางวัลคืออะไร? รถติดเพราะอุบัติเหตุ? แย่แล้ว! มีคนท้องด้วย!

รู้สึกว่าระบบนี้นี่...

มีเรื่องให้บ่นเยอะเหมือนกันแฮะ

ภารกิจต่างๆ ส่วนใหญ่นึกอยากจะแจกก็แจก มักจะโผล่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงเสมอ

แม้แต่รางวัลก็ด้วย

ตอนแรกเขานึกว่าการช่วยคนครั้งนี้จะไม่มีรางวัลให้เสียอีก

ใครจะไปคิดล่ะว่าจู่ๆ ก็มีรางวัลโผล่มาให้

จะว่าไปแล้ว

ถึงระบบนี้จะมีเรื่องให้บ่นเยอะก็จริง

แถมจุดบกพร่อง (Bug) ก็เพียบ

แต่เวลาให้รางวัลนี่ต้องยอมรับเลยว่ามันไม่เคยหวงของเลยจริงๆ

ถ้าเปิดได้ทักษะระดับสมบูรณ์แบบมาอีกสักอย่างก็คงจะดี

ถึงจะเป็นแค่ทักษะพื้นฐาน เขาก็พอใจแล้ว

[ชื่อภารกิจ: การกู้ชีพฉุกเฉิน]

[รางวัลภารกิจ: สุ่ม]

[สถานะปัจจุบัน: อาการผู้ป่วยพ้นขีดอันตราย ภารกิจกู้ชีพฉุกเฉินเสร็จสมบูรณ์ ระบบกำลังดำเนินการมอบรางวัล]

[รางวัลที่ได้รับ: กล่องสมบัติทั่วไป]

[หมายเหตุภารกิจ: ระทึกขวัญในลิฟต์ โฮสต์ดำเนินการกู้ชีพด้วยความรวดเร็วอย่างยิ่งยวด และด้วยทักษะการช่วยฟื้นคืนชีพระดับสมบูรณ์แบบผสานกับการใช้เครื่องกระตุกหัวใจ ทำให้สามารถกอบกู้ชีวิตผู้ป่วยไว้ได้สำเร็จ แน่นอนว่าเมื่อผู้ป่วยพ้นขีดอันตรายแล้ว ขอให้โฮสต์มารับรางวัลกล่องสมบัติทั่วไปได้เลย]

หลังจากกดรับกล่องสมบัติทั่วไปแล้ว

ข้อความแจ้งเตือนต่างๆ ก็เด้งขึ้นมา

[โฮสต์ต้องการเปิดกล่องสมบัติทั่วไปหรือไม่?]

พร้อมกับมีคำแนะนำปรากฏขึ้น

เขาหันกลับไปมองด้านหลัง

สองตายายกำลังมองและพูดคุยกันถึงเงินปึกหนึ่งหมื่นหยวนนั้นด้วยความประหลาดใจ

และไม่ได้หันมามองทางเขาเลย

"เปิดเลย"

เขาจึงเลือกที่จะเปิดมันทันที

*[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับค่าชื่อเสียงวิชาชีพ +100, น้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษ 1]

ไม่มีไอเทมเร่งความเร็ว

และไม่มีทักษะใหม่

ครั้งนี้เขาได้น้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษมาหนึ่งขวด

กับค่าชื่อเสียงวิชาชีพอีกหนึ่งร้อยแต้ม

[ชื่อเสียงวิชาชีพ: ระดับสอง (LV2): 710/1000 (แพทย์ฝึกงาน)]

เมื่อครู่ในลิฟต์เขาสแกนไปหนึ่งครั้ง

บวกกับหนึ่งร้อยแต้มที่เพิ่งได้มา

ตอนนี้เขามีค่าชื่อเสียงรวมเจ็ดร้อยสิบแต้มแล้ว

ถือว่าเลื่อนขั้นได้ไวกว่าที่คิดไว้

"ลูกรัก การแข่งขันสัตวแพทย์ระดับประเทศนี่มีเงินรางวัลเยอะขนาดนี้จริงเหรอ?"

เมื่อเห็นจางหลิงชวนล้างมือเสร็จและเดินกลับมา สหายสวี่เสี่ยวอิงก็ถามขึ้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

ระหว่างที่เธอดูแลสามีอยู่ที่โรงพยาบาล เธอก็ไม่รู้เรื่องที่ลูกชายไปลงแข่งขันรายการนี้หรอก แค่ได้ยินจากลูกค้าเก่าของเฒ่าจางว่า ตอนลูกชายออกไปรักษาโรค มีทีมงานจากสถานีโทรทัศน์ตามไปถ่ายทำด้วย

ตอนที่ได้ยินเธอก็ดีใจมากอยู่แล้ว

"แม่ครับ นี่มันแค่จิ๊บๆ ถ้ายอมคว้าที่หนึ่งล่ะก็ เงินรางวัลตั้งสองล้านเชียวนะ ต่อให้ได้แค่ที่สามก็ยังมีตั้งห้าแสนเลย"

การแข่งขันครั้งนี้เงินรางวัลสูงมากจริงๆ

แต่เงินหนึ่งหมื่นหยวนก้อนนี้ไม่ใช่เงินรางวัลจากการแข่งขันหรอก

มันคือเงินสนับสนุนจากยอดคนดูไลฟ์สดยอดวิววิดีโอในแพลตฟอร์มโต่วอินต่างหาก

เขาไลฟ์ไปทั้งหมดสี่ครั้ง

ครั้งแรกได้มา 245 หยวน

ครั้งที่สองได้ 390 หยวน

ครั้งที่สามได้ 530 หยวน

ส่วนครั้งที่สี่ ซึ่งมียอดคนดูสูงสุดถึงสามหมื่นคน รวมกับเงินจากของขวัญและเงินอุดหนุนยอดผู้ชม ทำให้รายได้พุ่งไปถึง 815 หยวน

แต่รวมแล้วก็เพิ่งจะได้แค่ 1,980 หยวนเท่านั้นเอง

เอาจริงๆ ต้องขอบคุณหว่านฉิงเลยแหละ

วิดีโอที่เธอช่วยตัดต่อให้

ตอนนี้ปล่อยออกไปสิบกว่าคลิปแล้ว

ในวันที่หนึ่ง

วิดีโอที่มียอดวิวสูงสุดพุ่งไปถึงสิบล้านวิวเลยทีเดียว

นั่นคือคลิปเคสซิฟิลิสนั่นแหละ

นโยบายสนับสนุนครีเอเตอร์หน้าใหม่ของโต่วอินคือ 100 หยวนต่อทุกๆ หนึ่งล้านวิว ยอดสิบล้านวิวของเขาก็ต้องได้เงินอุดหนุนหนึ่งพันหยวนอย่างแน่นอน

ตอนนั้นยอดวิวจากทุกคลิปรวมกันพุ่งไปถึงสี่สิบล้านกว่าวิวแล้ว

ตอนที่กดถอนเงินออกมา เขามีรายได้รวมทั้งหมด 4,220 หยวน

ให้ตายเถอะ

สมกับที่เป็นเด็กนิเทศศาสตร์ รู้จักวิธีเล่นกับแพลตฟอร์มนี้ดีจริงๆ

เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดกับการไลฟ์สี่ครั้ง

แต่รายได้ยังไม่สู้ยอดวิวจากวิดีโอพวกนั้นเลย

แน่นอนล่ะ

นอกจากเนื้อหาที่น่าสนใจแล้ว ไอเดียการตั้งชื่อคลิปสุดกวนของเธอก็เป็นปัจจัยสำคัญ

ยังไงซะ ให้เขาเป็นคนตั้งชื่อเองก็คงคิดไม่ออกหรอก

พูดถึงเรื่องนี้ เขาก็นึกไปถึงข่าวหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ ที่พาดหัวว่า "นักการเมืองหญิงลงทะเล น้ำกระจาย" (ลงทะเล ในบริบทโซเชียลหมายถึงเล่นหนังผู้ใหญ่)

ปกติเขาไม่สนใจข่าวการเมืองหรอกนะ

ใครจะว่างไปสนใจเรื่องการเมืองกันล่ะ

แต่ไอ้พาดหัวนี้เนี่ย

มันทำให้เขาเผลอจินตนาการไปถึงนักการเมืองหญิงหลายคนขึ้นมาเลย

ใครกันที่กล้าลงข่าวโจ่งแจ้งขนาดนี้ หรือว่าจะเป็นข่าวจากฝั่งเกาะไต้หวัน?

ดูท่าจะใช่แฮะ

พอเขากดเข้าไปดู

ก็พบว่าเป็นข่าวจากไต้หวันจริงๆ

แต่คำว่า "นักการเมืองลงทะเล"

"น้ำกระจาย"

มันคือข่าวรูปปั้นท่านผู้นำเก่าแก่โดนน้ำท่วมมิดจนน้ำเจิ่งนองต่างหาก!

ตอนนั้นเขาถึงกับสตั๊นท์ไปเลย

อยากจะเอานิ้วโป้งไปประทับบนหน้าไอ้คนตั้งพาดหัวซะจริงๆ

สมองมันทำด้วยอะไร ถึงได้คิดชื่อพาดหัวหลุดโลกขนาดนี้ออกมาได้

เพราะงั้นก็นะ

คนเรามีความถนัดต่างกันจริงๆ

บางคนเกิดมาเพื่อทำงานนี้โดยเฉพาะ แค่ตั้งพาดหัวเรียบๆ ก็ตกคนให้กดเข้าไปดูได้ แถมยังหาจุดจับผิดไม่ได้อีกต่างหาก

เหมือนกับพาดหัวที่หว่านฉิงตั้งให้เขานั่นแหละ

ทิ้งปมให้คนอยากรู้แบบสุดๆ

ไว้กลับไปวันเสาร์นี้ ต้องพาเธอไปเลี้ยงข้าวชุดใหญ่ซะแล้ว

เธอช่วยเขาไว้เยอะจริงๆ

ส่วนเรื่องที่ยอด 1,980 กับ 4,220 รวมกันได้แค่ 6,200 แล้วทำไมในมือเขามีตั้งหนึ่งหมื่นหยวนได้ยังไงน่ะเหรอ

เขาก็คงตอบได้แค่ว่า

นั่นมันเงินเก็บของเขาเองนั่นแหละ

เพื่อให้สหายเฒ่าจางได้รักษาตัวอย่างเต็มที่

เขาถึงขนาดยอมทุบกระปุกเทเงินเก็บที่มีทั้งหมดออกมาเลยนะ

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา

เขายังเรียนอยู่ รายได้หลักก็ไม่มี มีแต่เงินอุดหนุนเล็กๆ น้อยๆ

แถมยังมีค่าใช้จ่ายอีกจิปาถะ

ความจริงแล้วเขาก็ไม่ได้มีเงินเก็บอะไรมากมายหรอก

มีแค่ไม่กี่พันหยวนเท่านั้นแหละ

น่าอายชะมัดเลย

อายุ 25 เข้าไปแล้ว

พอเห็นคนอื่นซื้อบ้านซื้อรถ หรือแม้แต่แต่งงานมีครอบครัว แต่พอเขาล้วงกระเป๋าตัวเองดู กลับมีเงินเก็บแค่ไม่กี่พัน

"สองล้านเลยเหรอ! แค่ที่สามก็ได้ตั้งห้าแสนแล้วงั้นเหรอ?!"

สองตายายได้ยินแล้วถึงกับอ้าปากค้าง

ก็สองล้านหยวนน่ะ

มันเงินตั้งเท่าไหร่กันล่ะนั่น

แค่หมื่นเดียวตอนนี้ยังดูเป็นปึกหนาขนาดนี้เลย

"ใช่ครับ ตอนนี้รัฐบาลมีนโยบายสนับสนุนวงการสัตวแพทย์ เงินรางวัลเลยค่อนข้างอู้ฟู่หน่อย"

จางหลิงชวนพยักหน้า

เทียบกับพวกที่อยู่ฝั่งหลิ่งหนานติดทะเลไม่ได้หรอก

พวกเราทางนี้ยังถือว่ายากจนกว่ามาก

อย่าว่าแต่เงินรางวัลสองล้านเลย แค่ได้สองหมื่นก็นับว่าหายากแล้ว

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ถ้าลูกมีลู่ทางหาเงินได้แล้ว งั้นพวกเราก็อยู่ที่นี่รักษาตัวไปก่อนแล้วกันนะตาจาง"

สหายสวี่เสี่ยวอิงหันไปพูดกับจางเจิ้งไห่

"ไม่ได้ ยังไงก็ไม่อยู่แล้ว นี่มันเอาเงินมาผลาญเล่นชัดๆ!"

จางเจิ้งไห่โพล่งขึ้น

อุตส่าห์หาเงินมาได้ตั้งหมื่นนึงอย่างยากลำบาก แล้วจะเอามาทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลเนี่ยนะ

จะให้เขาทำใจรับได้ยังไงกัน

"ผลาญเงินอะไรกัน พ่อเก็บไว้เถอะครับ ใช้หมดเมื่อไหร่ค่อยกลับ ตอนนี้งานสัตวแพทย์ที่หมู่บ้านผมรับช่วงดูแลให้เอง พ่อลองไปถามดูสิ มีใครบ้างที่ไม่บอกว่าหมอจางคนลูกเก่งกว่าคนพ่อ?"

จางหลิงชวนสวนกลับทันควัน

ยังไงซะก็เป็นพ่อแท้ๆ ของเขาเอง

เงินที่เขาหามาเองแท้ๆ เขาให้พ่อเอาไปใช้รักษาตัว ทำไมพ่อต้องมาทำเป็นเกรงใจด้วย?

บอกให้อยู่รักษาตัวก็ต้องอยู่สิ

จะดื้อกลับไปทำไม!

"ไอ้ลูกคนนี้นี่! เสียเงินเสียทองเสียเวลาตั้งเท่าไหร่ พอเก่งกว่าฉันหน่อยก็เอามาข่มเลยงั้นรึ? แกเรียนมาก็ต้องเก่งกว่าฉันอยู่แล้วสิ!"

จางเจิ้งไห่ได้ยินแล้วก็ของขึ้นทันที

ตัวเองเป็นแค่หมอเถื่อน

พอลูกชายเก่งกว่าหน่อย ทำเป็นได้ทีขี่แพะไล่เลยนะ

ดูทำหน้าเข้าสิ ยียวนซะไม่มี

แต่จะว่าไป ช่วงสองสามวันนี้เขาก็ได้รับโทรศัพท์หลายสายเหมือนกัน

แต่ละสายโทรมาชมลูกชายเขาไม่ขาดปาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องผ่าตัดหรือการรักษา ก็บอกว่าเก่งกว่าเขาทั้งนั้น

ยังบอกอีกว่าเขาเตรียมเกษียณได้แล้วล่ะ

แต่จะว่าไปแล้ว

ในฐานะคนเป็นพ่อ

พอได้ยินคำชมพวกนั้น เขาก็แอบปลื้มใจอยู่ไม่น้อย

"ไอ้เรื่องพวกนั้นพ่อแกเขาก็พอได้ยินมาบ้างแล้วแหละ ตอนรับโทรศัพท์นี่หน้าบานเป็นจานกระด้งเชียว แต่ปากก็ยังแกล้งถ่อมตัวอยู่นั่นแหละ"

สวี่เสี่ยวอิงหัวเราะ

เธอรู้ดีว่ามีแค่ลูกชายคนนี้แหละ ที่จะปราบความดื้อรั้นระดับวัวเรียกพี่ของเฒ่าจางลงได้

ความจริงแล้วความสัมพันธ์แบบพ่อลูกคู่นี้ เธอก็รู้สึกว่ามันน่ารักดีนะ

เหมือนเป็นทั้งพ่อและเพื่อนในเวลาเดียวกัน

"แล้วพ่อจะดื้อกลับไปทำไมล่ะ อยู่รักษาตัวที่โรงพยาบาลให้หายดีเถอะครับ ใช้เงินพวกนี้ให้หมดแล้วค่อยกลับ ส่วนเรื่องที่บ้านปล่อยให้ผมจัดการเองเถอะ ตอนนี้พวกเจ้าของฟาร์มวัวเขาก็ชอบให้ผมไปตรวจกันทั้งนั้นแหละ ไม่มีใครบ่นเลยสักคน จะติดก็แค่... ได้ยินคำว่า 'เก่งกว่าตาจางเยอะเลย' บ่อยไปหน่อยจนหูจะชาแล้ว"

จางหลิงชวนยักไหล่

คิดว่าจะปราบจางเจิ้งไห่ไม่ได้หรือไง

ที่พ่ออยากกลับบ้านก็แค่เพราะอยากกลับไปช่วยงานเท่านั้นแหละ

แต่ก็ต้องมีงานให้ช่วยทำก่อนสิถึงจะถูก

"ไอ้เด็กคนนี้นี่... เออๆ ถ้างั้นฉันอยู่ต่ออีกสองสามวันก็ได้"

เมื่อเฒ่าจางเห็นว่าเถียงสู้ไม่ได้ จึงยอมจำนนในที่สุด

พร้อมกับแอบรำพึงในใจ

ลูกชายคนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ

"เดี๋ยวผมจะไปช่วยตามทวงเงินที่คนอื่นค้างพ่อไว้ให้ด้วย พ่อชอบทำตัวเป็นคนดี งั้นให้ผมสวมบทคนเลวไปทวงหนี้ให้เอง"

จางหลิงชวนกล่าว

จุดประสงค์สำคัญอีกอย่างที่เขากลับมาครั้งนี้ก็เพื่อทวงหนี้

เขาตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะโทรหาลุงหลี่

เพื่อถามว่าจะคืนเงินหนึ่งหมื่นสองพันหยวนที่ติดค้างที่บ้านเขาไว้ได้เมื่อไหร่

ในเมื่อพ่อเขากำลังนอนป่วยอยู่แบบนี้

ทีตอนลูกชายลูกสาวบ้านนั้นแต่งงานยังต้องใช้เงิน แล้วทีพ่อเขาป่วยจะไม่ต้องใช้เงินหรือไง

เลี้ยงวัวตั้งเยอะ เลี้ยงไก่ตั้งแยะ

เห็นชัดๆ ว่ามีเงินแต่จงใจดึงเชิงไม่ยอมจ่าย ทยอยจ่ายทีละนิดทีละหน่อยไปเรื่อย

"อ้อ จะว่าไป คุณลุงหลี่โทรมาบอกแล้วนะ ว่าปลายเดือนสิงหาพอขายวัวได้แล้ว จะเอาเงินที่ค้างไว้มาเคลียร์ให้เราหมดเลย"

ในตอนนั้นเอง สวี่เสี่ยวอิงก็พูดขึ้น

"หา? ลุงหลี่ยอมโทรมาบอกเองเลยเหรอครับ?"

จางหลิงชวนหันไปมองแม่ด้วยความประหลาดใจ

ลุงหลี่น่ะเป็นที่รู้กันว่ากลัวเมียยิ่งกว่าอะไร ตอนที่เขาไปทวงเงินคราวก่อน พวกเขายังไม่ยอมจ่ายเลยสักแดง!

ทำไมตอนนี้ถึงยอมจ่ายง่ายๆ ล่ะ

"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ ถึงจะยอมจ่าย อาจจะเป็นเพราะคราวก่อนลูกไปทวงกระมัง เขาคงละอายใจที่จะเบี้ยวหนี้ต่อน่ะ"

สวี่เสี่ยวอิงอธิบาย

เพราะยังเห็นว่าเป็นญาติห่างๆ กันอยู่

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเลยไม่อยากจะแข็งกร้าวใส่

"ผมไม่เชื่อหรอกครับว่าพวกเขาจะมีความละอายใจ"

จางหลิงชวนเด็ดองุ่นที่วางอยู่ข้างเตียงพ่อเข้าปาก

เขาเดาว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในไลฟ์คงจะกลายเป็นกระแสไปแล้ว

พอเรื่องมันไปถึงหูชาวเน็ตจนเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ในวงกว้าง

สุดท้ายพวกเขาก็เลยต้องยอมควักเงินออกมา

ไม่อย่างนั้น ถ้าเป็นลุงหลี่น่ะยังพอบางๆ อยู่บ้าง แต่หน้าของป้าสะใภ้นี่สิ หนาจนไม่ต้องบรรยายแล้ว

"แค่เขาตกลงจะจ่ายก็พอแล้วนี่ ว่าแต่ตอนนี้พ่ออยากรู้มากกว่า ว่าแอบไปเรียนวิชาพวกนี้มาจากไหน ทำไมถึงแมะชีพจรเป็นด้วย? แถมยังจับ 'ชีพจรลื่น' (สัญญาณตั้งครรภ์) ได้อีกต่างหาก!"

จางเจิ้งไห่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เขามองลูกชายอย่างพิจารณา

รู้สึกว่าลูกชายคนนี้ดูแปลกตาไปนิดหน่อย เมื่อก่อนก็ไม่เห็นจะเก่งกาจขนาดนี้นี่นา

"นั่นสิ! ขนาดเลือดออกในสมองลูกยังดูออกเลย! ลูกรู้ไหมว่าเมื่อวานเถ้าแก่จ้าวโทรมาหาพวกเราด้วยนะ ถามว่าลูกจะกลับมาเมื่อไหร่... อาชวน ลูกคิดว่าเสี่ยวเหม่ยเป็นยังไงบ้างล่ะ??"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สวี่เสี่ยวอิงก็ตาเป็นประกายทันที

ตอนนี้เถ้าแก่จ้าวร่างกายเริ่มฟื้นตัวแล้ว

ดูแข็งแรงขึ้นมาก

แถมยังถามอีกว่าพวกเราจะไปกินข้าวที่บ้านเขาได้เมื่อไหร่

"สวี่เสี่ยวอิง... เธอนี่มัน เลิกวุ่นวายสักวันจะได้ไหมเนี่ย"

จางเจิ้งไห่มองภรรยาตัวดีด้วยความเอือมระอา

วันๆ ในหัวมีแต่เรื่องหาคู่ให้ลูกชาย

"เอ๊ะ! ฉันก็แค่ถามดูเฉยๆ ถ้าลูกสนใจมันก็เป็นเรื่องดีนี่นา!"

สวี่เสี่ยวอิงไม่สนใจเฒ่าจาง

แต่หันไปจ้องจางหลิงชวนด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

"ไม่สนใจครับ"

จางหลิงชวนตอบกลับสั้นๆ สามพยางค์

"เอ่อ..."

สหายสวี่เสี่ยวอิงถึงกับทำตัวไม่ถูก

บางทีอาจจะจริงอย่างที่ตาเฒ่าจางบอก เธอคงไม่ค่อยเข้าใจความคิดของเด็กหนุ่มสมัยนี้สักเท่าไหร่

"คุยเรื่องงานกันดีกว่า"

เฒ่าจางสนใจเรื่องวิชาแพทย์มากกว่า

แววตาของเขาเป็นประกายวิบวับ

"พ่อของอาจารย์ที่ปรึกษาผมเป็นสุดยอดปรมาจารย์แพทย์แผนจีนระดับชาติน่ะครับ ผมเลยได้เรียนรู้วิชามานิดหน่อย"

ต่อให้เป็นพ่อแม่ เขาก็ไม่มีทางบอกเรื่องระบบเด็ดขาด

ส่วนแพทย์แผนจีนก็เป็นแค่ข้ออ้าง เขาไม่มีทางหลุดปากบอกว่ารู้จากระบบสแกนหรอก

เพราะถ้าบอกไป คงได้เข้าโรงพยาบาลบ้าในอีกไม่ช้าแน่ๆ

เขาเลยแต่งเรื่องที่ฟังดูสมเหตุสมผลขึ้นมา

วิชาแพทย์แผนจีนเนี่ยนะ

ในสายตาของคนรุ่นเก่า การเรียนรู้ด้วยตัวเองแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย เขาเลยอ้างว่ามีครูบาอาจารย์คอยชี้แนะเพื่อความน่าเชื่อถือ

บังเอิญว่าพ่อของอาจารย์ที่ปรึกษาเขาก็เป็นหนึ่งในแพทย์แผนจีนไม่กี่คนที่ได้รับสมญานามว่าเป็นปรมาจารย์ระดับชาติเสียด้วย

จะว่าไป อาจารย์ที่ปรึกษาเขาก็แปลกคนอยู่เหมือนกัน

คนทั้งบ้านเป็นหมอรักษาคนกันหมด

แต่เขากลับแหวกแนวมาเป็นสัตวแพทย์ซะงั้น

ไม่รู้ว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่

หรืออาจจะเป็นความเลือดร้อนในวัยหนุ่ม ที่อยากจะทำอะไรให้มันแตกต่างจากคนอื่นกระมัง

"อย่างนี้นี่เอง! พ่อว่าแล้วเชียวว่าแกจะไปเก่งกาจขนาดนี้จากการเรียนรู้ด้วยตัวเองได้ยังไง"

เมื่อได้ฟังคำอธิบาย ทั้งคู่ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ลูกชายของพวกเขาเติบโตและเก่งขึ้นแล้วจริงๆ

"ก๊อกๆๆ"

หลังจากคุยกันได้สักพัก

จู่ๆ โทรศัพท์ของเฒ่าจางก็ดังขึ้น

[ลุงเฝย เจ้าของฟาร์มวัว ตำบลต้าเป่า]

หน้าจอแสดงชื่อของเจ้าของฟาร์มวัวคนหนึ่ง

"เป็นโรคประหลาดเหรอ? มีเนื้องอก? แถมขากะเผลกด้วย อา... ได้ๆๆ พอดีลูกชายฉันอยู่ที่โรงพยาบาลในเมืองชิงโจวพอดี กว่าจะกลับคงถึงตอนบ่ายๆ ลุงเฝย ถ้าไม่รีบงั้นเป็นพรุ่งนี้เช้าดีไหม?"

เฒ่าจางรับสาย

คุยกันสักพักก็วางสายไป

"ไงครับ มีงานเข้าอีกแล้วเหรอ?"

จางหลิงชวนมองหน้าพ่อพลางถามขึ้น

"ใช่ วัวตัวนึงมีเนื้องอก อีกตัวขากะเผลก พรุ่งนี้เช้าแกแวะไปดูหน่อยแล้วกัน"

เฒ่าจางพยักหน้าบอก

เคสแบบนี้ไม่ได้เร่งด่วนเหมือนล้างท้องวัว เลยพอจะรอได้

"งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมแวะไปดูให้ครับ"

จางหลิงชวนไม่ได้อิดออดอะไร

ในเมื่อมีคนโทรมาเรียก เขาที่เป็นผู้ใช้แรงงานก็ต้องไปตามหน้าที่

"ให้แกไปน่ะ พ่อไว้ใจอยู่แล้วล่ะ ไม่ทำให้ชื่อเสียงที่พ่อสั่งสมมาเสียแน่นอน"

เฒ่าจางดูอารมณ์ดีขึ้นมาก

ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มภาคภูมิใจประดับอยู่

ก็แหงล่ะ นั่นลูกชายเขานี่นา

จะไม่ให้ภูมิใจได้ยังไง!

"วางใจเถอะครับเถ้าแก่จาง ไม่เพียงแต่ผมจะไม่ทำให้เสียชื่อ แต่ในอนาคตผมจะเป็นภูเขาลูกใหญ่ที่เถ้าแก่ก้าวข้ามไปไม่ได้อีกด้วย"

จางหลิงชวนทำหน้ากวนโอ๊ยพลางพูดยั่วโมโห

"ไอ้! ไอ้ลูกคนนี้! พอให้ท้ายหน่อยก็เหลิงเลยนะ! ไอ้เด็กนี่มันชมไม่ได้จริงๆ!"

ได้ยินแบบนั้น เฒ่าจางก็ของขึ้นทันที

ดูมันพูดเข้าสิ!

"ก๊อกๆๆ—"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังต่อปากต่อคำกันอย่างออกรส

จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"พยาบาลมาตรวจไข้หรือเปล่า เดี๋ยวฉันไปเปิดประตูให้"

สหายสวี่เสี่ยวอิงนั่งอยู่ใกล้ประตูพอดี

เธอจึงลุกขึ้นไปเปิดประตู

ทว่าพอเปิดประตูออกมา

เธอก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย

เพราะคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือหมอหนุ่มกับพยาบาลสาวคนหนึ่ง

แต่ทั้งสองคนเป็นหน้าตาที่ไม่คุ้นเคยเลย

แถมพวกเขายังหิ้วกระเช้าผลไม้มาด้วย

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

"สวัสดีค่ะคุณน้า พวกเรามาหาบอสจางค่ะ"

ที่หน้าห้องผู้ป่วย ชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวและหญิงสาวอีกคนยืนยิ้มแย้มพร้อมกับหิ้วกระเช้าผลไม้เดินเข้ามา

"บอสจาง? เฒ่าจางเหรอ??"

สวี่เสี่ยวอิงหันไปมองจางเจิ้งไห่ด้วยความแปลกใจ

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สามีของเธอตั้งบริษัทจนได้เป็นบอสจางล่ะเนี่ย?

"???"

จางเจิ้งไห่เองก็งงเป็นไก่ตาแตก

เขาไม่รู้จักสองคนนี้นี่นา

"คุณลุงคุณน้าคะ เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ ฉันกับเสี่ยวหงทำงานอยู่ที่แผนกฉุกเฉิน เมื่อกี้ตอนที่เรากำลังส่งตัวคนไข้ คนไข้เกิดภาวะหัวใจห้องล่างสั่นพลิ้ว ซึ่งอันตรายถึงชีวิตเลยค่ะ โชคดีที่ได้บอสจางช่วยทำ CPR ในลิฟต์ ทำให้คนไข้มีโอกาสรอดชีวิต และตอนนี้ก็พ้นขีดอันตรายแล้ว พวกเราสองคนเลยตั้งใจมาขอบคุณด้วยตัวเองค่ะ"

เหลียงเซียงเซียงอธิบาย

พร้อมกับวางกระเช้าผลไม้ไว้ที่หัวเตียง

"บอสจาง ฉันชื่อเหลียงเซียงเซียงนะคะ คุณเก่งมากจริงๆ ขอบคุณมากเลยค่ะ"

ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่เห็นภาพวงจรปิด

แต่จากคำบอกเล่าของหัวหน้าอู๋ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากเสี่ยวหง

บอสจางคนนี้ฝีมือไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

"หา..."

เมื่อได้ฟังคำอธิบาย

สองตายายก็ถึงกับตาโต

สรุปว่าลูกชายที่เพิ่งมาถึง ดันไปช่วยชีวิตคนไว้ระหว่างทางงั้นเหรอ

"อาจารย์เหลียง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ ผมก็แค่ช่วยตามสมควร..."

จางหลิงชวนนึกไม่ถึงว่าจะเป็นเหอเสี่ยวหงกับทีมงาน

มาถึงก็ไม่ส่งข้อความบอกล่วงหน้าเลย

"คุณลุงคุณน้า ทานผลไม้ก่อนนะครับ"

เหอเสี่ยวหงทักทายผู้อาวุโสทั้งสอง

เมื่อรู้ว่าพ่อแม่ของบอสจางอยู่ชั้น 17 อาจารย์เหลียงก็อยากจะมาขอบคุณด้วยตัวเอง พวกเขาเลยชวนกันไปซื้อผลไม้ สำหรับคนในโรงพยาบาล การหาใครสักคนในชั้นเดียวกันมันไม่ใช่เรื่องยากเลย

"ได้ๆๆ พวกคุณมีน้ำใจจริงๆ ขอบคุณมากนะจ๊ะ"

สวี่เสี่ยวอิงและจางเจิ้งไห่ยังคงงงๆ อยู่บ้าง

"คุณน้าคะ พวกเราตั้งใจจะชวนบอสจางไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันน่ะค่ะ คุณลุงคุณน้าอาจจะยังไม่รู้ ตอนที่อยู่หมู่บ้านชิงซี บอสจางใช้มือเปล่าหยุดเลือดช่วยชีวิตคุณลุงหกของฉันที่โดนเลื่อยไฟฟ้าบาดขาไว้ได้ แถมยังดูออกว่าคุณป้าหกมีอาการบาดเจ็บภายใน ช่วยชีวิตเธอไว้ได้อีกคน เมื่อกี้ตอนขึ้นมาก็บังเอิญเจอคนไข้หัวใจห้องล่างสั่นพลิ้วอีก ก็ได้เขาช่วยชีวิตไว้อีกคน เรียกได้ว่าช่วยชีวิตการทำงานของฉันไว้เลยนะคะเนี่ย!!"

"ของฉันด้วยค่ะ"

"ใช่ครับๆ..."

เหอเสี่ยวหงพูดจ้อไม่หยุด

โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า สองตายายเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา

พวกเขาถึงกับเริ่มสงสัยว่า คนที่เด็กหนุ่มคนนี้พูดถึงใช่ลูกชายของตัวเองแน่หรือเปล่า ทำไมมันฟังดูไม่เหมือนลูกชายตัวเองเลยสักนิด!!

"เอ่อ..."

จางหลิงชวนถึงกับพูดไม่ออก

ถ้าหมอนี่ไปเป็นลูกคู่ (คนชงมุก) ในคณะตลกรับรองว่ารุ่งแน่นอน

เที่ยงนิดๆ

จางหลิงชวน เหอเสี่ยวหง และเหลียงเซียงเซียงก็เดินออกมาด้วยกัน

"อาจารย์เหลียง เสี่ยวหง เรื่องเลี้ยงข้าวไม่ต้องหรอกครับ พวกคุณเกรงใจกันเกินไปแล้ว"

ที่หน้าห้องผู้ป่วย

จางหลิงชวนพยายามปฏิเสธอย่างจริงจัง

แต่สุดท้ายก็ทนลูกตื๊อของเหอเสี่ยวหงไม่ไหว จนต้องยอมตามออกมา

"ไปกินกุ้งเครย์ฟิชกันเถอะ! ลุย!!"

เหลียงเซียงเซียงพาเขาไปกินกุ้งเครย์ฟิชสุดหรูที่ร้านใกล้ๆ โรงพยาบาล

ก็นะ ในสายตาของผู้หญิง กุ้งเครย์ฟิชถือเป็นอาหารมื้อหรูมื้อหนึ่งเลยทีเดียว

สาวๆ เลี้ยงกุ้งเครย์ฟิชกันเองก็ดูแพงไม่เบา

เธอเลยจัดเต็มให้จางหลิงชวนด้วย

"อาจารย์เหลียง พวกเรากินอะไรง่ายๆ ก็พอครับ ไม่ต้องสิ้นเปลืองขนาดนี้หรอก"

จางหลิงชวนแย้ง

กินกุ้งเครย์ฟิชตอนกลางวันแสกๆ เนี่ยนะ

เขา...

แต่สุดท้ายเขาก็โดนลากตัวไปจนได้

แล้วเขาก็ได้สัมผัสกับความกระตือรือร้นของทีมแพทย์แผนกฉุกเฉินจากโรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งเมืองชิงโจวอย่างเต็มเปี่ยม

แน่นอนว่า ไม่มีเหตุการณ์คนไข้โผล่มากลางคันให้ทั้งสามคนต้องลงมือกู้ชีพอีก และไม่มีพล็อตน้ำเน่าที่ผู้ชายของเหลียงเซียงเซียงตามมาหาเรื่อง แล้วดึงจางหลิงชวนไปเป็นไม้กันหมาอะไรทำนองนั้น

หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ ทั้งสามก็เดินกลับโรงพยาบาลด้วยกัน

บ่ายสามโมง

จางหลิงชวนขับรถตู้อเนกประสงค์มุ่งหน้ากลับบ้าน

ทว่าขับมาได้ไม่ไกลนัก

เขาก็สังเกตเห็นว่า แอปพลิเคชันแผนที่นำทาง "เชวียเต๋อ" (ชื่อแอปพลิเคชันล้อเลียนแปลว่า ขาดศีลธรรม) แสดงเส้นทางข้างหน้าเป็นสีแดงเถือก

ต้องยอมรับเลยว่า

แม้แอปเชวียเต๋อจะชื่อดูขาดศีลธรรมไปหน่อย

แต่ฟีเจอร์หลายๆ อย่างของมันก็ใช้งานได้ดีจริงๆ

เช่น ถ้ามีรถติดกะทันหันตรงไหน มันจะขึ้นป้ายเตือนให้ทันที

ช่วยให้ผู้ใช้ลดความเร็วได้ทันท่วงที

ข้างหน้าดูเหมือนจะเป็นสะพานใหญ่

หรือว่าจะมีอุบัติเหตุรถชน?

จางหลิงชวนขมวดคิ้ว ขับรถด้วยความระมัดระวังมากขึ้น

"เฮ้อ! น่าสงสารจริงๆ!"

"รีบโทรเรียก 120 (สายด่วนฉุกเฉินของจีน) เร็วเข้า! เด็กสาวอายุน้อยๆ แท้ๆ!!"

"มีคนท้องด้วย!!"

เมื่อรถเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ

เขาก็พบกลุ่มคนกำลังมุงดูอะไรบางอย่าง บางคนก็ยืนส่ายหัวด้วยความสลดใจ

ด้วยความอยากรู้ เขาจึงจอดรถชิดเลนฉุกเฉินแล้วชะโงกหน้ามองลงไปใต้สะพาน

แต่พอเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ต้องตกใจสุดขีด

มีเรือนำเที่ยวพลิกคว่ำ และมีคนจมน้ำ!!!

และในตอนนั้นเอง

ระบบของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง!

มันคือเวลานับถอยหลังสู่ความตาย!!!

บัดซบเอ๊ย!!!

...

(จบตอน)