บทที่ 91 สำเร็จภารกิจวิกฤต เปิดใช้งานสแกนพิเศษ โรงพยาบาลประจำเมืองทำหนังสือทบทวนตัวเอง!

จางหลิงชวนนั่งหมดแรงอยู่ริมตลิ่ง

สายลมพัดโชยมา

เขามองดูร่างของผู้คนที่ถูกงมขึ้นมา แม้เขาจะมีส่วนร่วมในการกู้ชีพและทำให้หลายคนฟื้นคืนสติมาได้

แต่ลึกๆ ในใจ เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่

เพราะเขาหวังจากใจจริงว่าตัวเองจะสามารถช่วยชีวิตคนได้มากกว่านี้

ในขณะที่เขากำลังพักเหนื่อยอยู่นั้น

ไม่นึกเลยว่า

ระบบจะส่งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาอีก

ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่ทำการกู้ชีพเสร็จ จะมีรางวัลมอบให้เสมอ

*[ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับกล่องสมบัติทั่วไป 1]

ไม่นานนัก กล่องสมบัติใบหนึ่งก็ลอยปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

มันคือกล่องสมบัติทั่วไปแบบเดียวกับที่เขาเพิ่งได้รับที่โรงพยาบาล

[โฮสต์ต้องการเปิดกล่องสมบัติทั่วไปหรือไม่?]

และในขณะเดียวกัน

ก็มีข้อความถามขึ้นมาว่าต้องการเปิดหรือไม่

"เปิดเลย"

จางหลิงชวนตัดสินใจเปิดมันในที่สุด

เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว

ถือโอกาสดูหน่อยว่าในกล่องสมบัติทั่วไปนี้มีอะไรซ่อนอยู่ เผื่อจะได้น้ำยาฟื้นฟูพละกำลังมาเติมแรงอีกสักขวดก็คงจะดี

เพราะเขารู้สึกว่าด้วยสภาพร่างกายในตอนนี้ แค่จะขับรถกลับบ้านยังลำบากเลย

ความรู้สึกมันประมาณไหนน่ะเหรอ

ก็เหมือนกับปั่นจักรยานฟิตเนสแบบเต็มกำลังติดต่อกันสองชั่วโมงนั่นแหละ

ถึงแม้ว่าพละกำลังจะถูกเติมเต็มด้วยน้ำยาพิเศษไปแล้ว แต่เหงื่อที่ไหลออกมามันคือของจริง และเขาก็ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า

ตอนนี้ทั้งตัวเขาเปียกชุ่มไปหมด

ถึงขั้นที่ว่าบิดน้ำออกมาได้เลยล่ะ

[โฮสต์กำลังเปิดกล่องสมบัติทั่วไป]

*[ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับแต้มการแพทย์ +100, ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอด 1]

กล่องสมบัติถูกเปิดออก

ข่าวร้ายคือไม่มีน้ำยาฟื้นฟูพละกำลัง ข่าวดีคือเขาได้ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอดมาอีกหนึ่งชิ้น พร้อมกับแต้มการแพทย์

นึกไม่ถึงเลยนะว่าแต้มการแพทย์ก็สามารถเปิดได้จากกล่องสมบัติด้วย

[ไอเทมพิเศษ: น้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษ 1, ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอด 5]

[แต้มการแพทย์: 1,099]

หลังจากกดรับ

แต้มการแพทย์ของเขาก็เพิ่มเป็น 1,099 แต้ม

ส่วนในช่องไอเทมพิเศษ ไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอดก็สะสมครบห้าชิ้นแล้ว

จำได้ว่าระบบเคยเตือนไว้ก่อนหน้านี้

ว่าถ้าสะสมครบห้าชิ้นเหมือนจะเปิดใช้งานการสแกนพิเศษอะไรสักอย่างได้ใช่ไหมนะ?

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าสะสมไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอดครบห้าชิ้น โฮสต์บรรลุเงื่อนไขการเปิดใช้งานการสแกนพิเศษ ต้องการเปิดใช้งานการสแกนพิเศษหรือไม่?]

เป็นไปตามคาด ทันทีที่เขากดรับไอเทมเร่งความเร็ว ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมาใหม่

[เนื่องด้วยสภาพแวดล้อมในปัจจุบัน ระบบขอแนะนำให้เปิดใช้งานการสแกนพิเศษทันที]

เดิมทีจางหลิงชวนตั้งใจว่าจะกลับไปเปิดที่บ้าน เพราะตอนนี้เขาเหนื่อยจนแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว

แต่ใครจะไปคิดว่าระบบจะส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมาอีก

"???"

พริบตานั้น จางหลิงชวนก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามบนใบหน้า

อะไรคือ ‘เนื่องด้วยสภาพแวดล้อมในปัจจุบัน ขอแนะนำให้เปิดใช้งานการสแกนพิเศษทันที’?

ก็ได้

งั้นลองเปิดดูก็ได้

ยังไงตอนนี้เขาก็นั่งพักอยู่เฉยๆ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทีมแพทย์ไป

ตัวเขาเองก็ไม่ได้มีอะไรทำอยู่แล้ว

พูดกันตามตรงนะ

ถ้าได้รางวัลเป็นน้ำยาฟื้นฟูพละกำลังอีกขวดล่ะก็ เขาคงกระดกมันลงคอแบบไม่ลังเลเลยล่ะ

น่าเสียดายที่รางวัลจากระบบไม่ได้เป็นไปตามที่ใจเขาหวัง

ดันได้มาแค่แต้มการแพทย์กับไอเทมเร่งความเร็วระดับสุดยอด

ตอนนี้เขาเหลือน้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษขวดสุดท้ายแล้ว เขาจึงยังตัดใจใช้ไม่ลง

ก็นะ พละกำลังคนเรา นั่งพักสักหน่อยเดี๋ยวก็ฟื้นตัวขึ้นมาได้บ้าง ถ้าไม่มีเหตุฉุกเฉินจริงๆ เขาคงไม่ยอมเปิดใช้ไอเทมโกงๆ แบบนี้หรอก

[คำเตือน! โฮสต์กำลังเปิดใช้งานการสแกนพิเศษ]

ในขณะที่เขาเลือกเปิดใช้งานการสแกนพิเศษ จู่ๆ ก็มีแสงสีแดงวาบขึ้นมา

"อะไรวะเนี่ย??"

จางหลิงชวนใจหล่นวูบในทันที

มันชักจะแปลกๆ แล้วนะ

ทำไมตอนเปิดใช้งานการสแกนพิเศษถึงมีคำเตือนขึ้นมาล่ะ หรือว่าการสแกนพิเศษนี้มันมีปัญหาอะไร

นี่เขาโดนหลอกหรือเปล่าเนี่ย??

ในวินาทีถัดมา

จางหลิงชวนรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้ามาในมิติที่ดูล้ำยุคและเต็มไปด้วยเทคโนโลยี ด้านบนมีช่องว่างห้าช่อง ซึ่งมีไอเทมเร่งความเร็วทั้งห้าชิ้นฝังอยู่

[กำลังสังเคราะห์การสแกนพิเศษ]

[ความคืบหน้าปัจจุบัน 20%...]

ไอเทมเร่งความเร็วชิ้นแรกหลอมรวมเข้าไป พริบตานั้นก็เกิดแสงสว่างจ้าจนแสบตา

แถบความคืบหน้าที่เคยเป็นสีดำ บัดนี้เพิ่มขึ้นมา 20%

ดูเท่ไม่เบาเลยแฮะ

ไม่นานไอเทมเร่งความเร็วชิ้นที่สองก็หลอมรวมเข้าไป

แถบความคืบหน้าเพิ่มเป็น 40%

ต้องยอมรับเลยว่า

เอฟเฟกต์พวกนี้ทำออกมาได้ดีทีเดียว

"อะไรนะ! จมน้ำตั้งนานขนาดนี้! ทำ CPR สิบนาทีก็ฟื้นกลับมาได้เลยเหรอ??"

ทีมแพทย์กำลังช่วยกันยกตัวหญิงสาวที่ผิวซีดเผือดขึ้นเปลหาม

เมื่อได้ฟังสิ่งที่คนรอบข้างเล่า แต่ละคนก็มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"ใช่แล้วสิ! ตอนแรกพวกเราก็นึกว่าแม่หนูคนนี้คงไม่รอดแล้ว ใครจะไปคิดว่าจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นจริงๆ!"

คุณป้าคนหนึ่งพูดขึ้นมา

ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจอย่างมาก

"สัตวแพทย์หนุ่มคนนี้ไม่ได้ช่วยแค่แม่หนูคนที่เพิ่งงมขึ้นมาคนสุดท้ายนะ แต่คนที่ถูกงมขึ้นมาก่อนหน้านี้หลายคนก็ฟื้นขึ้นมาได้เพราะการทำ CPR ของเขานี่แหละ เขากู้ชีพต่อเนื่องไม่หยุดเลยจนเสื้อเปียกชุ่มไปหมด!"

บางคนก็อดที่จะรู้สึกสงสารไม่ได้

แน่นอนว่าในความสงสารนั้น แฝงไปด้วยความเลื่อมใสอย่างลึกซึ้ง

"ใช่แล้วๆ หญิงตั้งครรภ์คนนั้นก็ด้วย ตอนแรกเขาก็ใช้ผู้หญิงคนนั้นเป็นตัวอย่างสอนพวกเรา พวกเราถึงได้ช่วยชีวิตพ่อหนุ่มเสื้อเหลืองนั่นกลับมาได้ไง"

แม้แต่คนที่เพิ่งเข้าร่วมการกู้ชีพเมื่อครู่ก็ยังช่วยพูดสนับสนุนจางหลิงชวน

"ซู้ด—"

บรรดาทีมแพทย์เมื่อได้ยินดังนั้นต่างก็พากันสูดลมหายใจเข้าลึก

คนคนเดียว

ทำ CPR ช่วยคนไปถึงหกคน!!

แถมยังไม่ได้หยุดพักเลย!

นี่มันคือเครื่องจักรทำ CPR หรือยังไงกันเนี่ย

แล้วพละกำลังของเขาคนนี้มันจะเหนือมนุษย์เกินไปหรือเปล่า การทำ CPR ที่ได้มาตรฐานน่ะมันเหนื่อยจนแทบขาดใจตายได้เลยนะ!!

โดยปกติแล้วต้องเปลี่ยนคนทุกๆ หนึ่งหรือสองนาทีด้วยซ้ำ

แต่เขาคนนี้ทำต่อเนื่องคนเดียวถึงยี่สิบนาทีเต็มๆ

สวรรค์ช่วย

มิน่าล่ะถึงได้มีสภาพเปียกโชกไปทั้งตัวขนาดนั้น

"พวกคุณบอกว่าคนท้องคนนั้นก็โดนเขาช่วยไว้เหรอ?"

จู่ๆ ก็มีทีมแพทย์คนหนึ่งสังเกตเห็นจุดสำคัญ

หญิงตั้งครรภ์ในชุดกระโปรงลายดอกที่กำลังเดินเตาะแตะเข้าไปใกล้จุดที่งมคนขึ้นมา

เธอมีสีหน้าเลื่อนลอย ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่างด้วยความร้อนรน

...

ขณะเดียวกัน

ณ โรงพยาบาลประชาชนที่ 1 เมืองชิงซาน

ในห้องควบคุมกล้องวงจรปิด

อู๋ปิน, จี้หมิง หัวหน้าแผนกอายุรกรรมหัวใจ และหัวหน้าแผนกฉุกเฉิน รวมถึงเหลียงเซียงเซียง และเหอเสี่ยวหง ต่างก็ถูกเรียกตัวมาที่นี่

พูดกันตามตรงนะ

ในห้องนี้มีแต่ระดับรองหัวหน้าแผนกผู้เชี่ยวชาญทั้งนั้น ส่วนพวกเขาสองคนเป็นแค่ลูกจ๊อกตัวเล็กๆ จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกดดันอย่างหนัก

"การทำ CPR ที่ได้มาตรฐานและมีคุณภาพสูงมาก ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าในวิดีโอสอนเสียอีก"

ภาพวิดีโอถูกเปิดย้อนกลับไปดู ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่หน้าจอ

นั่นคือภาพเหตุการณ์กู้ชีพในลิฟต์เมื่อเช้านี้ เหลียงเซียงเซียงดูวิดีโอแล้วก็ต้องอุทานออกมาด้วยความทึ่ง

ถ้าจะใช้คำที่ไม่ค่อยเหมาะสมนัก ก็ต้องบอกว่าการทำ CPR ของเขามันสมบูรณ์แบบราวกับจังหวะการเต้นของหัวใจจริงๆ ราวกับเป็นงานศิลปะชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว

วันนี้เธอแค่ได้ฟังจากคำบอกเล่าของคนอื่นเท่านั้น

ไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง

และในตอนนี้

เมื่อได้เห็นด้วยตาตัวเอง เหลียงเซียงเซียงก็รู้สึกว่าภาพลักษณ์ของจางหลิงชวนในใจเธอนั้น ยิ่งใหญ่ประดุจขุนเขาเลยทีเดียว

"วันนี้ ถ้าโรงพยาบาลเราไม่ได้พ่อหนุ่มคนนี้ช่วยเอาไว้ คงหนีไม่พ้นต้องเกิดความผิดพลาดทางการแพทย์ครั้งร้ายแรงแน่นอน"

อู๋ปินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

"เหลียงเซียงเซียง! ดูวีรกรรมที่เธอทำสิ!!"

จี้หมิงถลึงตาใส่เหลียงเซียงเซียง

เมื่อได้ยินเหล่าอู๋โทรมาบอกว่า คนไข้เกิดภาวะหัวใจสั่นพลิ้วในลิฟต์ และมีเพียงเหอเสี่ยวหงซึ่งเป็นนักศึกษาฝึกงานอยู่ดูแลคนไข้เพียงลำพัง ตัวเขาเองก็แทบจะเกิดภาวะหัวใจสั่นพลิ้วตามไปด้วย!!

ก็ตกลงกันไว้ว่าต้องมีสองคนไม่ใช่เหรอ!

แล้วทำไมถึงเหลือแค่คนเดียวได้ล่ะ

ถ้าเกิดภาวะหัวใจสั่นพลิ้วขึ้นมาจริงๆ

เหอเสี่ยวหงที่เป็นแค่นักศึกษาฝึกงานจะรับมือไหวได้ยังไง

นี่มันคือเรื่องคอขาดบาดตายชัดๆ!

ปกติแล้วเหลียงเซียงเซียงก็ไม่ใช่คนไร้ความรับผิดชอบ แถมยังเป็นเด็กสาวที่ขยันทำงานมาก แล้วทำไมจู่ๆ ถึงได้ทิ้งหน้าที่ไปดื้อๆ ล่ะ

ตอนนั้นจี้หมิงคิดยังไงก็คิดไม่ออก

"หัวหน้าจี้ ฉันรู้ตัวว่าทำผิดไปแล้วค่ะ ต่อไปนี้ฉันจะแยกเรื่องส่วนตัวออกจากงานอย่างเด็ดขาด!"

เหลียงเซียงเซียงก้มหน้างุด

เธอมีสีหน้าอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด และกล่าวขอโทษอย่างจริงใจที่สุด

ต่อไปนี้ถ้าเธอยังจะไปดูตัวอีก ก็ขอให้เธอเป็นหมาเลย!!

ไม่สิ! ต่อไปนี้ถ้าเธอมีความรักอีก ขอให้เธอเป็นหมาไปเลย!!

เธอจะเป็นผู้หญิงที่อุทิศชีวิตให้กับหน้าที่การงาน ผู้ชายหน้าไหนก็อย่าหวังจะได้เข้าใกล้เธอ!!!

"ไม่ต้องมาขอโทษฉัน! ขอโทษฉันไปแล้วได้อะไร! เธอควรจะไปขอบคุณเขาต่างหาก!!"

จี้หมิงพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อหนุ่มคนนั้น

เธอจะได้มายืนพูดอยู่ตรงนี้หรือไง???

"หัวหน้าคะ ฉันแอดวีแชทแล้วก็เลี้ยงกุ้งเครย์ฟิชเขาไปแล้วค่ะ รับรองว่าวันหลังจะหาโอกาสตอบแทนเขาอีกแน่นอน สัญญาเลยค่ะ"

เหลียงเซียงเซียงตอบกลับเสียงอ่อย

อาจารย์จางคือผู้ชายที่ดีที่สุดในโลก ต่อไปต้องหาเรื่องไปทำตัวติดหนึบเขาบ่อยๆ ซะแล้ว

"เธอ... ถึงเรื่องนี้คนไข้จะรอดมาได้ แต่ผิดก็คือผิด ยังไงก็ต้องลงโทษตามระเบียบไม่มีข้อยกเว้น! ส่วนวิดีโอนี้ ฉันจะเอาไปเปิดในการประชุมของแผนกฉุกเฉิน และอาจจะใช้เป็นวิดีโอกรณีศึกษาเตือนใจให้คนทั้งโรงพยาบาลดูด้วย!"

จี้หมิงไม่ไว้หน้าเลยสักนิด

ครั้งนี้ถือว่าโชคดีที่ยังไม่เกิดความสูญเสีย

แต่ถ้าโชคร้ายล่ะ

"รับทราบค่ะหัวหน้า"

เหลียงเซียงเซียงไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ กับการตัดสินใจนี้ เพราะเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะเธอจริงๆ

"ว่าแต่เหล่าอู๋ พ่อหนุ่มคนนี้สังกัดหน่วยงานไหนเหรอ ทำ CPR ได้ยอดเยี่ยมจริงๆ ถ้าไม่ได้เขาช่วยจัดการอย่างเด็ดขาด คนไข้อาจจะไม่รอดก็ได้นะ"

หลังจากอบรมลูกน้องเสร็จ

จี้หมิงก็หันไปถามอู๋ปิน

เมื่อดูจากภาพในกล้องวงจรปิดทั้งหมด จะเห็นได้ชัดเจนว่าชายหนุ่มคนนี้มีบทบาทสำคัญอย่างมากในการกู้ชีพ!

แม้แต่เซียงเซียงอยู่ด้วย ก็อาจจะทำได้ไม่ดีเท่านี้

เรียกได้ว่าเขามีประสบการณ์ในการกู้ชีพอย่างโชกโชนเลยทีเดียว

"เขาเป็น... สัตวแพทย์ จากมหาวิทยาลัยประชาชนตงเป่ย"

อู๋ปินจงใจเว้นจังหวะตอนที่พูดชื่อมหาวิทยาลัยประชาชนตงเป่ย

"อ้อ... คณะแพทยศาสตร์ป๋ายฉิวเอินสินะ มิน่าล่ะถึงทำ... หา สัตวแพทย์!!!!"

จี้หมิงเกือบจะพูดว่า 'อ๋อ เป็นอาจารย์จากคณะแพทยศาสตร์ป๋ายฉิวเอินนี่เอง มิน่าล่ะถึงเก่งขนาดนี้'

แต่พอได้ยินคำว่า 'สัตวแพทย์' เขาก็ถึงกับสตั๊นท์ไปเลย

ไม่ใช่แค่เขา แต่ทุกคนในที่นั้นต่างก็มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

สัตวแพทย์เนี่ยนะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สัตวแพทย์ทำ CPR ได้เก่งขนาดนี้?

หรือว่าสัตวแพทย์ก็ต้องทำ CPR ให้สัตว์ด้วย?

"ฮ่าๆๆ ใช่แล้ว เขาเป็นสัตวแพทย์ แถมยังเป็นนักศึกษาปริญญาโทปีสองด้วยนะ"

อู๋ปินรู้สึกสนุกที่ได้เห็นสีหน้าตกตะลึงของจี้หมิงและคนอื่นๆ ก็นะ ตอนแรกที่เขารู้ เขาก็ตกใจแบบนี้เหมือนกัน

ใครจะไปคิดล่ะ

ว่าในยุคสมัยนี้

พวกเขาจะรู้สึกว่าตัวเองสู้สัตวแพทย์คนหนึ่งไม่ได้เลย

อย่างน้อยก็ในเรื่องของการทำ CPR ล่ะนะ

"อย่าบอกนะว่าคนคนนี้คือจางหลิงชวน!"

จู่ๆ จี้หมิงก็หันไปมองเหอเสี่ยวหงด้วยสีหน้าประหลาดใจ

เพราะข้อมูลนี้มันช่างคุ้นหูเหลือเกิน

หรือว่าจะเป็นสัตวแพทย์จางคนเดียวกับที่เขาเคยกะจะทำข่าวโปรโมตให้ แต่เสี่ยวหงปฏิเสธว่าไม่ใช่ตัวเองทำ

"อ้าว เหล่าจี้ นายรู้ชื่อเขาได้ยังไง??"

คราวนี้ตาของอู๋ปินเบิกกว้างบ้างแล้ว

แปลกใจจริงๆ ทำไมอีกฝ่ายถึงรู้ชื่อจางหลิงชวนได้

เขาเองก็เพิ่งจะรู้ชื่อของพ่อหนุ่มคนนี้จากเสี่ยวหงเมื่อไม่นานมานี้เอง

"ฮ่าๆๆ เหล่าอู๋ นายก็มีแค่มุกตลกฝืดๆ แบบนี้แหละ เมื่อไม่กี่วันก่อนแผนกฉุกเฉินของเราเพิ่งจะมีข่าวเรื่องการช่วยชีวิตคนในอำเภอชิงซาน สัตวแพทย์ นักศึกษาปริญญาโทปีสอง แล้วเสี่ยวหงก็เรียกเขาว่าบอสจาง ข้อมูลตรงเป๊ะขนาดนี้ จะเป็นใครไปได้อีกล่ะถ้าไม่ใช่จางหลิงชวน นักศึกษาคณะสัตวแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยประชาชนตงเป่ย คนที่ร่วมมือกับเสี่ยวหงในวันนั้น นึกไม่ถึงเลยนะว่านอกจากเขาจะเย็บแผลและห้ามเลือดเก่งแล้ว ฝีมือการทำ CPR ก็ยังไม่ธรรมดาอีกด้วย"

จี้หมิงพูดกลั้วหัวเราะ

เรื่องที่เหล่าอู๋คิดจะแกล้งอำเขา มีหรือที่เขาจะไม่รู้ทัน

แค่ขี้เกียจจะแฉก็เท่านั้นแหละ

"อ้าว! เสี่ยวหงเคยเล่าให้ฟังนี่นา! ทำไมฉันถึงลืมเรื่องนี้ไปได้เนี่ย!"

อู๋ปินตบหน้าผากตัวเองราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้

"ใช่ครับ คือบอสจางนั่นแหละ โชคดีที่ได้เขาช่วยไว้ หัวหน้าครับ ผมว่าถึงบอสจางจะเป็นสัตวแพทย์ แต่ถ้าวันหน้าเขาสนใจ เขาพอจะมาฝึกงานที่แผนกเราได้ไหมครับ?"

เหอเสี่ยวหงพยักหน้า

พร้อมกับเอ่ยถาม

วันนี้เขาเพิ่งไปค้นข้อมูลมา และพบว่าคลินิกสัตวแพทย์ที่สามารถมอบปริญญาทางสัตวแพทยศาสตร์ได้ ในทางทฤษฎีแล้วก็สามารถไปทำงานในสายแพทย์มนุษย์ได้เหมือนกัน

หลักการคือถ้ามีแพทย์ที่มีใบประกอบวิชาชีพคอยดูแล ก็สามารถทำได้

เพียงแต่คงไม่มีใครยอมรับสัตวแพทย์ให้มาฝึกงานในโรงพยาบาลหรอก

และต่อให้ไปฝึกงาน สัตวแพทย์ส่วนใหญ่ก็คงไม่ผ่านการประเมินจากฝั่งแพทย์มนุษย์อยู่ดี

เพราะสัตวแพทย์เน้นศึกษาความรู้แบบกว้าง ส่วนแพทย์มนุษย์เน้นศึกษาเชิงลึก ในการเรียนสัตวแพทย์คลินิกตามปกติ ความรู้เชิงลึกของแพทย์มนุษย์เป็นสิ่งที่สัตวแพทย์เข้าไม่ถึง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การจะเรียนสัตวแพทย์ให้ติดท็อป 5% พร้อมกับยกระดับความสามารถให้เทียบเท่าแพทย์มนุษย์นั้นเป็นเรื่องที่ยากมาก

ดังนั้นสัตวแพทย์ส่วนใหญ่จึงยอมจำนนต่อโชคชะตา ทำงานในสายของตัวเองไปโดยไม่คิดจะดิ้นรนข้ามสาย

แต่เขาคิดว่าสัตว์ประหลาดที่มีพรสวรรค์อย่างบอสจางทำได้แน่นอน!!

ถ้าให้บอสจางมาฝึกงานในโรงพยาบาลเหมือนนักศึกษาแพทย์คลินิกอย่างพวกเขา เขามั่นใจว่าบอสจางต้องผ่านการประเมิน และสามารถไปสอบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมได้แน่ๆ

และกลายเป็นสัตวแพทย์คลินิกคนต่อไปที่ได้รับปริญญาแพทยศาสตร์บัณฑิตและได้รับการประกาศชื่อ!

"ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด—"

ทว่าในขณะที่เหอเสี่ยวหงกำลังรอคำตอบจากจี้หมิง และจี้หมิงยังไม่ทันได้เอ่ยปาก จู่ๆ ก็มีสายโทรศัพท์เข้ามา

"อะไรนะ! เกิดอุบัติเหตุเรือคว่ำที่อวี่ซาน เขตชิงหนาน มีคนจมน้ำหลายคนเหรอ?"

จี้หมิงรับสาย พอฟังจบหัวใจก็หล่นวูบทันที

เกิดอุบัติเหตุใหญ่ขึ้นแล้ว!

ถึงขั้นต้องโทรศัพท์มาขอความช่วยเหลือแบบนี้

เรื่องใหญ่แน่ๆ

โรงพยาบาลประชาชนที่ 1 ของเมือง ถือว่าอยู่ใกล้กับอวี่ซานมาก ใช้เวลาเดินทางประมาณสามสิบนาทีเท่านั้น

"ขี่มอเตอร์ไซค์คันโปรดของฉัน..."

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง

โทรศัพท์ของเหลียงเซียงเซียงก็แผดเสียงดังขึ้นเช่นกัน

...

ณ อวี่ซาน

ขณะนี้อุบัติเหตุผ่านไปแล้วยี่สิบห้าถึงยี่สิบหกนาที

มีคนมามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ

จำนวนผู้เสียชีวิตก็เพิ่มจากสองคนเป็นสามคนแล้ว

"เฮ้อ..."

หลายคนถอนหายใจด้วยความสลดใจ รู้สึกว่าเหตุการณ์ตรงหน้ามันช่างน่าสลดหดหู่เหลือเกิน

"ข้างล่างยังมีเด็กอยู่อีกคน! พวกคุณลงไปช่วยงมกับผมหน่อย!!"

คนขับเรือถูกตำรวจควบคุมตัวไว้แล้ว

เพราะเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขนาดนี้ ยังไงเขาก็หนีไม่รอดแน่นอน

และเขาก็ไม่ได้ขัดขืนใดๆ

ซึ่งความจริงเขาก็ไม่มีแรงจะขัดขืนอยู่แล้ว

เพราะหลังจากช่วยคนขึ้นมาได้หลายคน พละกำลังของเขาก็แทบจะไม่เหลือแล้ว

ในตอนนั้นเอง พลเมืองดีที่สวมแว่นตาดำน้ำก็เพิ่งงมคนขึ้นมาได้อีกคน

พร้อมกับตะโกนบอกให้คนอื่นช่วย

จางหลิงชวนชำเลืองมองคนที่เพิ่งถูกงมขึ้นมา ระบบไม่ได้ส่งสัญญาณเตือนใดๆ

[ความคืบหน้าปัจจุบัน 100%...]

และแล้ว การสังเคราะห์ของระบบก็ดำเนินมาถึง 100% จนได้

แม้จะดูเหมือนยาวนาน แต่จริงๆ แล้วก็ผ่านไปแค่สองสามนาทีเท่านั้น

แต่การเปิดใช้งานสแกนพิเศษทำไมถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้ หรือว่าระบบนี้มันจะมีอะไรแอบแฝงอยู่?

[ติ๊ง! การสังเคราะห์การสแกนพิเศษเสร็จสมบูรณ์]

[ข้อควรระวัง: การสแกนพิเศษคือสุดยอดตัวช่วยในการเพิ่มค่าชื่อเสียงวิชาชีพให้กับโฮสต์ แต่อย่างไรก็ตาม มันก็อาจส่งผลกระทบบางอย่างต่อชีวิตประจำวันของโฮสต์ด้วยเช่นกัน โปรดเตรียมตัวยอมรับและปรับตัวให้ชิน]

[นับถอยหลังเปิดใช้งานการสแกนพิเศษ: 3, 2...]

"???"

เมื่อได้เห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาทีละบรรทัด จางหลิงชวนก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย?

จะส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวัน??

และให้หัดปรับตัวให้ชิน?

ใจเขาหล่นวูบ หรือว่าเขากำลังเปิดใช้งานระบบมหาภัยอะไรเข้าให้แล้ว

[...1, 0 เปิดใช้งาน]

ตัวเลขนับถอยหลังสิ้นสุดลง

จู่ๆ จางหลิงชวนก็รู้สึกว่าวิสัยทัศน์การมองเห็นของเขามีบางอย่างที่แปลกประหลาดปรากฏขึ้นมา พร้อมกับอาการวิงเวียนศีรษะหน้ามืดตาลาย!!

เมื่อเขากะพริบตาและปรับโฟกัสได้ โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไป

ภาพตรงหน้าเขาตอนนี้ดูคล้ายกับกระดานหุ้นไม่มีผิด

มีทั้งสีแดง สีเหลือง สีเขียว

และบนหัวของทุกคน ก็มีสัญลักษณ์สี่เหลี่ยมสีๆ ปรากฏอยู่

"เชี้ย..."

จางหลิงชวนถึงกับมึนตึ๊บ ตอนแรกระบบไม่ได้บอกว่าสแกนพิเศษมันจะเป็นแบบนี้นี่นา

แต่ทำไมบางคนถึงเป็นสีเขียว บางคนสีเหลือง และบางคนสีแดงล่ะ??

จางหลิงชวนสงสัย

หรือว่าสีเขียวคือคนสุขภาพดี สีเหลืองคือสุขภาพเริ่มแย่ ส่วนสีแดงคือป่วยหนัก?

[คำแนะนำ: สีเขียวหมายถึงกลุ่มคนที่มีสุขภาพดี โฮสต์ไม่สามารถรับค่าชื่อเสียงจากการใช้การสแกนแบบปกติหรือแบบแม่นยำสูงได้ สีเหลืองไม่อยู่ในเกณฑ์คนสุขภาพดี หมายถึงผู้ที่มีอาการป่วยในระดับที่ควรไปพบแพทย์ ทุกครั้งที่โฮสต์ทำการตรวจรักษาจะได้รับค่าชื่อเสียง สีแดงหมายถึงกลุ่มผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงสูง หากไม่ได้รับการรักษาอาจนำไปสู่การเสียชีวิตภายใน 3 ปี ทุกครั้งที่โฮสต์ทำการตรวจรักษาและให้คำแนะนำ จะได้รับรางวัลตามความเหมาะสม]

ในขณะที่เขากำลังเดาอยู่นั้น ข้อความอธิบายจากระบบก็เด้งขึ้นมา

จางหลิงชวนเข้าใจในทันที

ระบบไม่ได้แบ่งแยกเป็นพวกสุขภาพเริ่มแย่อะไรพวกนั้นหรอก

มันมีแค่ สุขภาพดี ป่วย และใกล้ตาย เท่านั้นเอง

"แล้วสีเทาล่ะ หมายถึงตายแล้วเหรอ??"

จางหลิงชวนมองไปยังกลุ่มคนที่ถูกงมขึ้นมา

เขาพบว่าคนที่นอนตัวซีดเผือดไร้สีเลือดเหล่านั้น บนหัวมีสัญลักษณ์สีเทาปรากฏอยู่

[การสแกนพิเศษของระบบ สีเทา: หมายถึงผู้ที่วิวัฒนาการทางการแพทย์ในปัจจุบันไม่สามารถช่วยชีวิตได้แล้ว สิ้นสุดการดำรงอยู่ของชีวิตโดยสมบูรณ์ โฮสต์ไม่ต้องเสียเวลาเปล่า]

ระบบช่างรู้ใจเสียจริง

พอเขาสงสัยปุ๊บ มันก็มีคำอธิบายเด้งขึ้นมาปั๊บ

เป็นไปตามคาด

สีเทาคือตายแล้ว

หมายความว่าไม่ต้องเปลืองแรงช่วยนั่นเอง

"เอ๊ะ? สีเทากะพริบ แถมมีเลขนับถอยหลังด้วย หมายความว่าไงเนี่ย??"

จู่ๆ จางหลิงชวนก็สังเกตเห็นว่า คุณลุงที่เพิ่งดำน้ำลงไปเมื่อครู่โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำแล้ว

เขาหิ้วร่างเด็กหญิงวัยสี่ห้าขวบที่ตัวซีดเผือดไร้สีเลือดขึ้นมาเหมือนหิ้วลูกเป็ด ใบหน้าของคุณลุงเต็มไปด้วยความสลดใจ

เพราะที่บ้านของเขา ก็มีหลานสาววัยกำลังซนรุ่นราวคราวเดียวกันนี้อยู่คนหนึ่ง

และจางหลิงชวนก็เห็นว่า บนหัวของเด็กหญิงคนนั้น มีสัญลักษณ์สีเทากำลังกะพริบอยู่ พร้อมกับตัวเลขนับถอยหลัง 20 วินาที

[การสแกนพิเศษ สีเทากะพริบ: สัญลักษณ์นี้หมายถึงระยะที่ผู้ป่วยมีภาวะหยุดหายใจและหัวใจหยุดเต้นระบบหายใจและหัวใจหยุดทำงาน ความดันโลหิตและชีพจรหายไป แต่หากได้รับการประเมินจากระบบว่ายังมีความหวังที่จะฟื้นคืนชีพได้หากได้รับการกู้ชีพอย่างทันท่วงที ตัวเลขนับถอยหลังคือเวลาที่เหลืออยู่สำหรับการกู้ชีพ หากเกินเวลาที่กำหนดและไม่ได้รับการช่วยเหลือ ชีวิตจะเข้าสู่ภาวะสิ้นสุดการดำรงอยู่อย่างสมบูรณ์]

ไม่นานนัก

ข้อความอธิบายก็เด้งขึ้นมาอีก

"เชี้ยเอ๊ย!!"

"เร็วเข้า! รีบส่งเด็กผู้หญิงคนนั้นมาให้ผมด่วน!!!"

ในวินาทีถัดมา จางหลิงชวนก็เบิกตากว้างพร้อมกับกระโดดพรวดขึ้นมาตะโกนลั่น!!

บัดซบเอ๊ย

เหลือเวลาแค่ 10 วินาทีแล้ว!!!

...