บทที่ 92 ฟังก์ชันใหม่ในร้านค้าระบบ เริ่มต้นไลฟ์สด รักษาขาและผ่าตัดเนื้องอกให้วัว!

"อันอัน!!"

เมื่อเห็นเด็กหญิงตัวน้อยถูกงมขึ้นมา หญิงตั้งครรภ์ที่เดินวนเวียนอยู่ด้วยความกระวนกระวายก็รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาทันที

นั่นคือลูกสาวที่เธอเฝ้าตามหามาตลอด

ทันใดนั้น เสียงตะโกนหนึ่งก็ดังขึ้น

ทุกคนสังเกตเห็นว่า เป็นชายหนุ่มคนเดิมที่เพิ่งนั่งพักอยู่ข้างๆ

เขารีบยันตัวลุกขึ้น และวิ่งตรงไปยังทิศทางของเด็กหญิงคนนั้น

เหล่าคุณหมอที่กำลังเตรียมผ้าคลุมสีน้ำเงินมาปิดร่างผู้เสียชีวิตทั้งสามคนก่อนหน้า ต่างก็ยืนอึ้งไปชั่วขณะ

"เร็วเข้า! รีบส่งเด็กไปให้พ่อหนุ่มสัตวแพทย์คนนั้น! เขาอาจจะมีวิธีช่วยก็ได้!!"

คุณลุงผมขาวที่ปักหลักอยู่ในเหตุการณ์มาตลอดตะโกนสั่ง

ตอนนี้ในใจของเขาเชื่อมั่นในตัวชายหนุ่มกางเกงแดงเสื้อขาวคนนี้อย่างหมดหัวใจไปเรียบร้อยแล้ว

"เอ่อ..."

หญิงตั้งครรภ์ที่ตอนแรกกะจะโผเข้ากอดร่างที่ขาวซีดและอ่อนปวกเปียกของลูกสาวถึงกับชะงักมือ

หรือว่าลูกสาวเธอยังพอมีทางรอด??

ในวินาทีนั้น ความคิดเดียวกันนี้ผุดขึ้นในใจของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์

ยังช่วยได้จริงๆ เหรอ?

ก็นะ ขนาดคนที่ถูกงมขึ้นมาก่อนหน้านี้ยังถูกผ้าคลุมปิดหน้าไปหมดแล้วเลย

ขณะเดียวกัน ทีมแพทย์จากโรงพยาบาลประชาชนที่ 2 เขตชิงหนานก็แอบงุนงง

พวกเขาเพิ่งจะตรวจร่างสามคนก่อนหน้า และยืนยันว่าเสียชีวิตในที่เกิดเหตุไปแล้ว

ส่วนเด็กคนนี้ยังไม่ได้ตรวจ

แต่เด็กจมน้ำนานกว่าสามคนนั้นเสียอีก

เวลารวมเกือบจะสามสิบนาทีเข้าไปแล้ว

ตามหลักการแพทย์สากล แทบจะไม่มีโอกาสรอดชีวิตเลย

แต่จางหลิงชวนไม่ได้พูดอะไร

เขารีบจัดท่าให้เด็กหญิงนอนราบบนพื้นอย่างรวดเร็ว

เปิดทางเดินหายใจ

และล้วงเอาสิ่งสกปรกออก

【ติ๊ง! โฮสต์เปิดใช้งานน้ำยาฟื้นฟูพละกำลังพิเศษสำเร็จ】

ความจริงเขาเสียดายน้ำยาขวดนี้มาก

แต่ถ้าเป็นการแลกกับชีวิตคน น้ำยาตัวนี้ก็เป็นแค่ไอเทมฟื้นฟูพละกำลังชิ้นหนึ่งเท่านั้น ไม่มีคำว่าเสียดายในพจนานุกรมของเขา

เพราะชีวิตคนสำคัญที่สุด

ถ้าเขาไม่เห็นเหตุการณ์นี้

หรือถ้าตอนที่เขาเห็น สัญลักษณ์บนหัวเด็กคนนี้กลายเป็นสีเทาไปแล้ว

เขาก็คงจนปัญญาจะช่วย

แต่ในเมื่อตอนนี้ยังมีโอกาสรอดอยู่แม้เพียงริบหรี่ เขาไม่มีทางทนดูเด็กคนนี้ตายไปต่อหน้าต่อตาได้จริงๆ

ในที่สุด

ในขณะที่เวลานับถอยหลังเหลือเพียง "1" วินาที

จางหลิงชวนก็เริ่มลงมือนวดหัวใจ (CPR) ทันที

ในตอนนี้

ทุกคนที่มองดูสัตวแพทย์หนุ่มที่กำลังต่อสู้เพื่อแย่งชิงชีวิตกลับมาอีกครั้ง

ไม่มีใครกล้าเข้าไปขัดขวาง

และไม่มีใครพูดจาบั่นทอนกำลังใจเลยแม้แต่คนเดียว

เพราะทุกคนต่างหวังลึกๆ ว่าเขาจะสร้างปาฏิหาริย์ได้อีกครั้ง

รวมถึงหัวอกคนเป็นแม่ด้วย

【1... 2... 1... 2】

จางหลิงชวนกำลังทำ CPR อย่างสุดกำลัง

แต่เขากลับเริ่มมึนตึ๊บ เพราะตัวเลขบนหัวของเด็กหญิงเปลี่ยนจาก 1 เป็น 2 เฉพาะตอนที่เขากดหน้าอกลง และพอยกมือขึ้นมันก็กลับมาเป็น 1 เหมือนเดิม

ตลอดวงรอบของการทำ CPR

ตัวเลขวนเวียนอยู่แค่ 1 ไป 2 และ 2 กลับมา 1 เท่านั้น

นั่นหมายความว่า

ทันทีที่เขาหยุดมือ ชีวิตของเด็กหญิงคนนี้จะสิ้นสุดลงทางชีวภาพทันที

นี่มันแกล้งกันชัดๆ!

เขาไม่ใช่เครื่องจักรนิรันดร์นะ!

จะให้ทำ CPR ต่อไปเรื่อยๆ ได้ยังไง

เขาเริ่มปวดหัว ยิ่งตอนนี้สิทธิ์การสแกนก็หมดไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงใช้สแกนเพื่อหาคำแนะนำจากระบบได้บ้าง

ต่อให้เป็นแค่สแกนแบบปกติก็ยังดี

ยิ่งคิด จางหลิงชวนก็ยิ่งเครียด ใครจะไปรู้ว่าจะต้องมาเจอเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้

【ติ๊ง! ตรวจพบความปรารถนาในการแลกเปลี่ยนอย่างแรงกล้าจากโฮสต์ ร้านค้าของระบบได้เปิดช่องทางการแลกเปลี่ยนสิทธิ์การสแกนแล้ว】

จู่ๆ ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมา

【คำแนะนำ: สิทธิ์การสแกนปกติในชีวิตประจำวันไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้】

เขายังดีใจไม่ถึงวินาที

ข้อความถัดมาก็ทำเอาเขาหน้าคะมำ

"???"

จางหลิงชวนที่กำลังปั๊มหัวใจอยู่ถึงกับมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว

สรุปคือแกจะกวนประสาทฉันใช่ไหมเพื่อน

สแกนปกติแลกไม่ได้ แล้วแกจะเด้งข้อความให้แลกหาอะไรวะ

เอ๊ะ?

หรือว่าสแกนแบบแม่นยำสูงจะแลกได้?

จู่ๆ สมองของจางหลิงชวนก็เกิดไอเดียบรรเจิดขึ้นมา

【ขอบเขตไอเทมที่แลกได้ในร้านค้าแต้มการแพทย์ปัจจุบัน: รายงานผลตรวจร่างกาย (1 แต้มต่อครั้ง), การสแกนแบบแม่นยำสูง (1,000 แต้มต่อครั้ง)】

【แต้มการแพทย์ปัจจุบัน: 1,099 แต้ม】

เป็นไปตามคาด

สิ่งที่แลกได้คือสแกนแบบแม่นยำสูง

ติดอยู่อย่างเดียวคือราคาหนึ่งพันแต้มต่อครั้งนี่มันขูดรีดกันชัดๆ

ก็นะ ตั้งแต่ระบบเปิดใช้งานมา เขาสะสมมาได้แค่ 1,100 แต้มเองนะเนี่ย

แถมยังเสียแต้มแลกผลตรวจร่างกายไปนิดหน่อย

จนเหลืออยู่แค่ 1,099 แต้ม

ตอนนี้การสแกนแม่นยำครั้งเดียว จะต้องเสียแต้มไปเกือบทั้งหมดที่มี

ช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน

【โฮสต์ต้องการใช้ 1,000 แต้มการแพทย์เพื่อแลกสิทธิ์การสแกนแบบแม่นยำสูง 1 ครั้งหรือไม่?】

แต่ถ้าถามว่าเขาจะยอมแลกไหม คำตอบคือไม่ต้องคิดเลย

แต้มหมดหาใหม่ได้

แต่คนตายน่ะฟื้นคืนไม่ได้

แค่หนึ่งพันแต้มมันจะไปเทียบกับชีวิตคนได้ยังไง

ถ้าแลกมาแล้วได้วิธีช่วยเด็กคนนี้อย่างถูกต้อง เขาก็ยอมแลก

【โฮสต์แลกสิทธิ์การสแกนแบบแม่นยำสูง 1 ครั้งด้วย 1,000 แต้มการแพทย์สำเร็จ】

กระบวนการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้นในพริบตา

【ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังดำเนินการกู้ชีพฉุกเฉิน ระบบช่วยสแกนกำลังทำงาน...】

【สแกนแบบแม่นยำสูง... คงเหลือ 1 ครั้ง】

【สแกนแบบปกติ... วันนี้เหลือศูนย์ครั้ง】

【กำลังเปิดใช้งานการสแกนแบบแม่นยำสูง โปรดรอสักครู่...】

【ระบบสแกนเสร็จสมบูรณ์】

【ชื่อผู้ป่วย: เซียวอันอัน】

【เพศ: หญิง】

【อายุ: 5 ปี】

【สภาพผู้ป่วย: ระบบหายใจและหัวใจหยุดทำงาน ความดันโลหิตและชีพจรหายไป อยู่ในภาวะพร้อมที่จะเข้าสู่ระยะการตายทางชีวภาพได้ทุกเมื่อ】

【ผลการวินิจฉัย: ระยะการตายทางคลินิก (Clinical Death)】

【คำแนะนำจากระบบ: เนื่องจากผู้ป่วยจมน้ำเป็นเวลานานเกินไป ร่างกายจึงเข้าสู่ระยะการตายทางคลินิก จากการประเมินโดยรวมของระบบ หากโฮสต์ดำเนินการทำ CPR ระดับสมบูรณ์แบบที่มีอัตราความสำเร็จสูงกว่าปกติ 50% อย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 30 นาที สัญลักษณ์สถานะจะสามารถกลับมาเป็นสีแดงได้ เมื่อทำภารกิจสำเร็จ โฮสต์จะได้รับรางวัลพิเศษจากการช่วยชีวิตผู้ป่วยในระยะการตายทางคลินิก สู้เขานะ คุณหมอจาง ปลดปล่อยศักยภาพในตัวคุณออกมา!】

ผลการสแกนแม่นยำสูงออกมาแล้ว

ข่าวดีคือ เด็กน้อยคนนี้ยังมีโอกาสรอด

ข่าวร้ายคือ เขาอาจจะต้องเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก

ทำ CPR ที่ได้มาตรฐานต่อเนื่องสามสิบนาทีเนี่ยนะ

เพื่อนเอ๊ย!!

หมอทั่วไปทำแบบนั้นมีสิทธิ์น็อกตายคาที่ได้เลยนะนั่น!

โชคดีที่เมื่อกี้เขาเพิ่งกระดกน้ำยาฟื้นฟูพละกำลังเข้าไป ทำให้ร่างกายกลับมาฟิตเต็มร้อย

การจะเดิมพันด้วยชีวิตเพื่อลองทำดู ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้

ถ้าไม่มีน้ำยาฟื้นฟูพละกำลังขวดนั้น

ต่อให้เอาชีวิตเขาไปสังเวย ก็ไม่มีทางทำ CPR ได้มาตรฐานต่อเนื่องนานครึ่งชั่วโมงขนาดนี้แน่นอน

เวลาผ่านไปวินาทีต่อวินาที

สิบนาทีผ่านไปแล้ว

"เฮ้อ..."

หลายคนเริ่มถอนหายใจด้วยความท้อแท้

แม่หนูคนก่อนหน้า

ทำ CPR ไปสิบนาทีก็ฟื้นคืนสติกลับมาได้แล้ว

แต่คนนี้

ผ่านไปสิบนาทีแล้ว

ยังไม่มีสัญญาณการตอบสนองใดๆ เลย

ความจริงในใจทุกคนตอนนี้มีข้อสรุปที่ตรงกันอย่างหนึ่ง

นั่นคือ เด็กคนนี้ไม่รอดแล้ว

"พ่อหนุ่ม ถ้ามันหมดหวังจริงๆ ก็ปล่อยวางเถอะ"

ครบยี่สิบนาทีแล้ว

ผมเผ้าของจางหลิงชวนยุ่งเหยิงไปหมด

เส้นเลือดที่คอปูดนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เหงื่อไหลย้อยหยดลงพื้นราวกับสายฝน

คุณลุงที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ เริ่มเอ่ยออกมาด้วยความสงสาร

พอเถอะ

เขาเห็นแล้วว่าสัตวแพทย์หนุ่มคนนี้พยายามอย่างสุดความสามารถแล้วจริงๆ

"น้องคะ ให้พวกพี่ช่วยสลับคนไหม?"

อุบัติเหตุเรือคว่ำครั้งนี้มีคนจมน้ำทั้งหมดสิบคน

สามคนยืนยันว่าเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ

อีกห้าคนที่ทำ CPR จนฟื้น ได้ถูกทยอยส่งตัวไปที่โรงพยาบาลประชาชนที่ 2 เขตชิงหนาน และส่วนที่อาการสาหัสถูกส่งไปที่โรงพยาบาลประชาชนที่ 1 ประจำเมือง

เหลือเพียงหญิงตั้งครรภ์ที่ฟื้นแล้วแต่ยังไม่ยอมไปโรงพยาบาล เพราะลูกสาวของเธอยังนอนนิ่งอยู่ตรงนี้

นั่นหมายความว่า

ถ้าวันนี้เด็กคนนี้ไม่รอด

ยอดผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุครั้งนี้จะรวมเป็นสี่ราย

แต่ถ้าช่วยกลับมาได้ ยอดผู้เสียชีวิตจะเหลือแค่สามราย

ทว่าตามหลักการทั่วไปแล้ว ความหวังมันริบหรี่เหลือเกิน

แต่เมื่อเห็นน้องนักศึกษาสัตวแพทย์คนนี้ทุ่มเทปั๊มหัวใจแบบไม่คิดชีวิตขนาดนี้ ทุกคนจึงไม่ได้เข้าไปขัดขวาง

กระทั่งทีมแพทย์บางคนยังอยากจะเข้าไปช่วย

ในตอนนั้นเอง

มีพยาบาลสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม

เธอเพิ่งเคยเห็นคนที่มีรัศมีแห่งการกู้ชีพเปล่งประกายขนาดนี้เป็นครั้งแรก

ตอนแรกที่มีคนบอกว่าเขาทำ CPR มายี่สิบนาทีแล้ว เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเองด้วยซ้ำ

ก็นะ ยี่สิบนาทีเนี่ยนะ

คนธรรมดามีหวังเหนื่อยตายก่อนพอดี

แต่ตอนนี้เธอเชื่อสนิทใจแล้ว

ชายหนุ่มคนนี้ยังคงรักษาท่วงท่าที่ถูกต้องเป๊ะ และทำ CPR ต่อเนื่องมาตลอดค่อนชั่วโมง

แถมยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดมือ

ถึงแม้จะดูเหมือนไร้ความหวัง

แต่เขาก็ยังสู้สุดใจเพื่อยื้อชีวิตคนไข้ไว้ให้ได้

นี่ไม่ใช่สิ่งที่บุคลากรทางการแพทย์อย่างพวกเขาพึงกระทำหรอกหรือ

เธอรู้สึกประทับใจมากจริงๆ

จนอยากจะขอยื่นมือเข้าไปช่วยสลับแรง

"ไม่เป็นไรครับ ผมยังไหวอยู่"

จางหลิงชวนตอบกลับสั้นๆ ขณะที่ยังไม่หยุดมือ

ใกล้จะถึงเวลาแล้ว

【14... 15... 16... 16】

ตัวเลขไม่ได้วนเวียนอยู่แค่ 1 กับ 2 อีกต่อไป

แต่มันเริ่มขยับสูงขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งแตะที่ระดับสิบหก

"เอ่อ..."

ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์นี้

ต่างก็ทำได้เพียงปล่อยให้เขาทำ CPR ต่อไป

เพราะแม้แต่เหล่าพยาบาลวิชาชีพเอง

พวกเขายังรู้สึกเลยว่า คุณภาพการทำ CPR ของตัวเองยังสู้สัตวแพทย์หนุ่มคนนี้ไม่ได้เลย

ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าเขาเอาแรงมาจากไหนถึงได้ทำต่อเนื่องยาวนานขนาดนี้โดยที่ท่วงท่าไม่เสียเลยสักนิด

จำได้ว่าตอนสอบปฏิบัติ

ทำแค่หกเจ็ดรอบก็เหนื่อยจนแทบคลานแล้ว

【55... 57... 59...】

ครบสามสิบนาทีพอดี

"ขยับแล้ว!!!"

ทุกคนเห็นตรงกันว่า

เปลือกตาของเด็กหญิงตัวน้อยขยับเขยื้อนเล็กน้อย

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ทำ CPR ต่อเนื่องสามสิบนาทีจนกู้ชีพสำเร็จ เปลี่ยนสถานะจากระยะการตายทางคลินิกเป็นระยะใกล้ตาย โปรดรีบส่งต่อให้โรงพยาบาลเพื่อดำเนินการรักษาขั้นต่อไปทันที】

การมองเห็นของจางหลิงชวนเริ่มพร่าเลือน

เขามองเห็นสัญลักษณ์บนหัวเด็กหญิงเปลี่ยนจากสีเทากะพริบเป็นสีแดงจ้า พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนในหัวดังขึ้น

"กู้ชีพสำเร็จจริงๆ ด้วย!!"

ที่เกิดเหตุแทบระเบิดด้วยความดีใจ

บางคนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

มันเหมือนความรู้สึกตื้นตันใจที่ได้เห็นใครสักคนที่ไม่ยอมสิ้นหวัง และต่อสู้เพื่อชีวิตจนวินาทีสุดท้ายจนปาฏิหาริย์เกิดขึ้นจริง

"รีบกู้ชีพต่อ! รีบพาไปโรงพยาบาลเร็ว!!!"

ทีมแพทย์เองก็แทบไม่เชื่อสายตาว่าจะมีปาฏิหาริย์แบบนี้เกิดขึ้นจริง

ถึงโลกนี้จะมีเคสที่จมน้ำครึ่งชั่วโมงแล้วฟื้นกลับมาได้ แต่มันก็นับเป็นเคสที่หาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

"พ่อหนุ่ม! นายมันแน่มาก!!"

คุณลุงผมขาวชูนิ้วโป้งให้จางหลิงชวนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"สุดยอดไปเลย!!!"

ทุกคนที่ได้สติพากันปรบมือให้เกียรติเขาดังกึกก้อง

ท่ามกลางความวุ่นวายและเสียงจ้อกแจ้กจอแจ

นับเป็นโชคดีของเขา

จางหลิงชวนเปิดกล่องสมบัติจากการกู้ชีพได้น้ำยาฟื้นฟูพละกำลังมาอีกหนึ่งขวดพอดี

ไม่อย่างนั้นด้วยสภาพอิดโรยขนาดนี้

เขาคงไม่มีปัญญาแม้แต่จะประคองพวงมาลัยรถกลับบ้านแน่นอน

ไม่นานนัก จางหลิงชวนก็ขับรถกลับถึงบ้าน

เขาถึงบ้านตอนหกโมงเย็น จัดแจงให้อาหารหมู หมา ไก่ แล้วไปอาบน้ำ

จากนั้นเขาก็ส่งข้อความหาซ่งหว่านฉิงว่า พรุ่งนี้สิบโมงเช้ามีเคสต้องออกตรวจ เสร็จแล้วเขาก็ล้มตัวลงนอนโดยที่ไม่ได้แตะมื้อเย็นเลยแม้แต่คำเดียว

เมื่อคนเราเหนื่อยถึงขีดสุด ความหิวจะหายไปในพริบตา

ถึงพละกำลังจะถูกเติมเต็มด้วยน้ำยาพิเศษแล้ว แต่ความล้าสะสมของจิตใจและร่างกายมันคือของจริง

ทว่าเขาไม่รู้เลยว่า

การหลับครั้งนี้ ลากยาวตั้งแต่หกโมงเย็นข้ามคืนไปจนถึงเก้าโมงเช้าของอีกวัน

เขาหลับรวดเดียวถึงสิบสี่ชั่วโมงเต็มๆ

พอเดินลงมาจากชั้นสอง

เขาก็เห็นเงาร่างเล็กๆ นั่งพิงรั้วเหล็กหน้าบ้านอยู่ ส่วนเจ้า "ว่างไฉ" สุนัขที่บ้านก็โดนติดสินบนเรียบร้อยแล้ว กำลังนั่งกินเสี่ยวหลงเปาที่อีกฝ่ายเอามาให้อย่างเอร็ดอร่อย

พอมองไปข้างๆ ก็เห็นรถรุ่นอเนกประสงค์ห้าที่นั่งของศูนย์สื่อสารมวลชนจอดอยู่ด้วย

"อาจารย์จางคะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

ซ่งหว่านฉิงโบกมือทักทายเขาพร้อมรอยยิ้ม

"เอ๋... หว่านฉิง ทำไมคุณมาเช้าขนาดนี้ล่ะ? แล้วอาจารย์เฉินกับคนอื่นๆ วันนี้มีภารกิจอื่นหรือเปล่าครับ?"

จางหลิงชวนรีบเปิดประตูรั้วเหล็กบานใหญ่ทันที

จำได้ว่าคราวก่อนที่เธอมาเช้าขนาดนี้ เป็นเพราะพวกเฉินเชี่ยนต้องไปทำภารกิจที่อื่นก่อน

"อาจารย์จางคะ รบกวนช่วยเช็กมือถือหน่อยเถอะค่ะว่ามีสายที่ไม่ได้รับกี่สายแล้ว? ฉันนึกว่าอาจารย์ทำงานจนน็อกตายไปแล้วซะอีก"

เมื่อวานเธอรู้ว่าอาจารย์จางไปเยี่ยมพ่อแม่ที่โรงพยาบาล

เธอเลยไม่ได้ติดต่อเขาไป

เพราะเธอก็ต้องทำงานเหมือนกัน

แต่พอกลับถึงหอพักหลังจากเลิกงาน

เธอก็เห็นข้อความนัดออกตรวจที่อาจารย์จางส่งมาทิ้งไว้

[จางสายหล่อ: หว่านฉิง พรุ่งนี้ออกตรวจนะ (19:01)]

[หว่านฉิง: ได้เลยค่ะ (19:01)]

[หว่านฉิง: อาจารย์จางนัดกี่โมงดีคะ? (19:02)]

[หว่านฉิง: อาจารย์จางคะ คุณลุงคุณน้าเป็นยังไงบ้าง? จะกลับเมื่อไหร่คะ? (19:02)] ... [หว่านฉิง: อาจารย์จางคะ เมื่อกี้ฉันเห็นข่าวอาจารย์ในทีวีด้วยใช่ไหมคะ? (21:00)]

[หว่านฉิง: คุณพระช่วย! อาจารย์จาง! เป็นอาจารย์จริงๆ ด้วย ตอนนี้ถึงบ้านหรือยังคะ?? (21:04)]

[หว่านฉิง: ทำ CPR ต่อเนื่องนานขนาดนั้น! อาจารย์ไม่กลัวตัวเองหัวใจวายตายเหรอคะ! เป็นอะไรไหมคะเนี่ย? พักผ่อนอยู่เหรอ? เห็นข้อความแล้วตอบกลับด้วยนะคะ (21:05)]

[หว่านฉิง: ยังไม่ตอบอีกแฮะ งั้นพรุ่งนี้เช้าฉันไปหาที่บ้านแล้วกันนะ อาจารย์จางเลิกกินข้าวต้มกับเต้าหู้ยี้กุ้ยหลินได้แล้วค่ะ อยากกินอะไรบอกนะเดี๋ยวซื้อไปฝาก ฝันดีค่ะ (01:01)]

[หว่านฉิง: อาจารย์จางคะ ยังไม่ตื่นเหรอคะ ฉันมาถึงแล้วนะ ซื้อเสี่ยวหลงเปามาฝากด้วยค่ะ (07:05)] ...

"โอ้โห! หว่านฉิง คุณส่งข้อความหาผมเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ผมเพิ่งตื่นเองครับ"

จางหลิงชวนเปิดดูโทรศัพท์

พบว่ามีสายที่ไม่ได้รับสิบกว่าสาย

มีเบอร์แปลกสามสี่เบอร์ มีเบอร์ซ่งหว่านฉิงห้าหกสาย เบอร์เฉินเชี่ยนอีกสองสาย...

ส่วนแอปวีแชท

ก็มีข้อความค้างอยู่เพียบ

โดยเฉพาะของซ่งหว่านฉิงที่ส่งมาเป็นสิบข้อความ

"เข้าใจได้ค่ะ ก็นะ เมื่อวานอาจารย์เล่นโชว์เทพทำ CPR ช่วยชีวิตคนไปตั้งหกเจ็ดคน เหนื่อยจนหลับลึกก็เป็นเรื่องปกติ มาค่ะอาจารย์จาง เลิกกินข้าวต้มกับเต้าหู้ยี้กุ้ยหลินสักวันเถอะนะ กินเสี่ยวหลงเปานี่ดีกว่าค่ะ"

ซ่งหว่านฉิงเอ่ยยิ้มๆ

ในฐานะคนทำงานสายข่าว

อุบัติเหตุใหญ่ขนาดนั้นในเมือง มีหรือที่พวกเขาจะไม่รู้ข่าว

พอเห็นว่าอาจารย์จางปลอดภัยดี

เธอก็เบาใจลงมาก

เมื่อคืนเธอกังวลแทบแย่ว่าเขาจะเหนื่อยจนน็อกไปจริงๆ

เธอจึงยื่นถุงเสี่ยวหลงเปาส่งให้จางหลิงชวน

"ขอบคุณครับหว่านฉิง ผมหลับสนิทจริงๆ นั่นแหละ ว่าแต่... เด็กผู้หญิงคนนั้นรอดแล้วใช่ไหมครับ?"

จางหลิงชวนรับเสี่ยวหลงเปามาพลางถามด้วยความสงสัย

ตอนนี้สิ่งที่เขาเป็นห่วงที่สุดก็คือเด็กคนนั้น

เขาไม่ได้ตามข่าวต่อเลย

แต่คิดว่าหว่านฉิงน่าจะพอรู้อะไรบ้าง

"ตามข้อมูลล่าสุดที่เราได้รับมา เด็กน้อยยังอยู่ในห้องไอซียูค่ะ แต่ก็นับว่าช่วยกลับมาได้สำเร็จล่ะนะ เดาว่าหลังจากนี้อาจารย์จางคงจะโดนกองทัพนักข่าวรุมสัมภาษณ์แน่นอนค่ะ"

ซ่งหว่านฉิงบอกหลังจากเอารถเข้ามาจอดในบ้านเรียบร้อยแล้ว

"คนรอดก็ดีแล้วครับ ส่วนเรื่องสัมภาษณ์เนี่ยขอผ่านดีกว่า ผมไม่ค่อยชอบเรื่องพวกนี้เท่าไหร่"

จางหลิงชวนมองว่า การสัมภาษณ์ก็แค่การเล่าเรื่องเดิมซ้ำๆ สู้เอาเวลานั้นไปทำงานอื่นหรือนอนพักผ่อนเติมแรงยังจะดีกว่า

"ฮ่าๆๆ~ อาจารย์จางนี่สมเป็นอาจารย์จางจริงๆ ว่าแต่อาจารย์ยังไม่ได้บอกเลยนะคะว่าวันนี้เราจะไปตรวจที่ไหน ออกเดินทางกี่โมงดีคะ?"

ซ่งหว่านฉิงจบบทสนทนาเรื่องข่าวลง

ราวกับเธอรู้อยู่แล้วว่าคำตอบของเขาจะเป็นแบบนี้

ความจริงแล้ว

เธอเคยแอบติดตามอาจารย์จางมานานแล้ว

ตั้งแต่ตอนที่เขายังช่วยงานอยู่ที่สถานสงเคราะห์สัตว์ของมหาวิทยาลัย

เธอเคยเห็นเขาตั้งหลายครั้ง

แถมยังเคยคุยกันด้วย

แต่ตอนนั้นเธอสวมหน้ากากอนามัยตลอด เขาเลยจำเธอไม่ได้

จำได้ว่าตอนนั้น

กิจกรรมของชมรมหรือสถานสงเคราะห์แทบจะไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย

พอไปสืบดูถึงได้รู้ว่า

ที่แท้เขาคือนักเรียนระดับหัวกะทิของคณะสัตวแพทยศาสตร์ที่ไม่ค่อยทำกิจกรรมไร้สาระ

แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่มีเวลาว่าง เขามักจะแอบมาช่วยผ่าตัดให้สัตว์เป็นประจำ

เพียงแต่ซ่งหว่านฉิงนึกไม่ถึงเลยว่า

การที่เธอมาหาอาที่อำเภอชิง และรับงานถ่ายทำสารคดีให้ผู้เข้าแข่งขันสัตวแพทย์ระดับประเทศนั้น ผู้เข้าแข่งขันคนนั้นจะกลายเป็นรุ่นพี่จางหลิงชวนจากคณะสัตวแพทยศาสตร์คนเดิม!!

เพราะงั้นก็นะ

คนเราบางทีก็ต้องเชื่อเรื่องพรหมลิขิตเหมือนกัน

"สิบโมงเช้าแล้วกันครับ วันนี้เราจะไปที่ฟาร์มวัว มีผ่าตัดสองเคส คือผ่าเนื้องอกกับแก้ไขอาการขาพิการของวัว ส่วนพิกัดฟาร์มเนี่ยเหมือนเดิมนะ เรายังบอกล่วงหน้าไม่ได้ แต่รอบนี้เราจะขับรถผ่านหน้าศูนย์สื่อสารมวลชนด้วยครับ"

จางหลิงชวนบอกแผนงานพลางคีบเสี่ยวหลงเปาเข้าปาก

"อาจารย์จางยังคงระมัดระวังตัวเหมือนเดิมเลยนะคะ"

ซ่งหว่านฉิงยักไหล่พลางนั่งลงบนเก้าอี้ที่บ้านจางหลิงชวนอย่างคุ้นเคย

ก็นะ มาบ่อยจนทำตัวตามสบายได้แล้วนี่นา

"ก็ไม่เชิงว่าระแวงหรอกครับ ผมรู้ว่าอาจารย์เฉินหวังดี อยากจะดึงยอดคนดูให้ไลฟ์เราดังขึ้น อันดับจะได้สูงๆ แต่ผมกลัวว่าเธอจะพานักข่าวมาดักรอที่หน้างานน่ะสิครับ นอกจากจะทำให้เจ้าของฟาร์มวัวลำบากใจแล้ว ยังจะรบกวนผู้ชมกลุ่มที่เขาอยากดูงานสัตวแพทย์จริงๆ อีกด้วย แถมการรับมือกับนักข่าวมันก็น่ารำคาญจะตาย"

จางหลิงชวนระบายความในใจออกมา

การเพิ่มลูกเล่นอื่นๆ เข้ามานอกจากเรื่องการรักษาเพื่อเพิ่มความสนุกให้ห้องไลฟ์ เขาก็ไม่ได้คัดค้านอะไร

แต่ถ้าถึงขั้น "ทำเรื่องรองให้เป็นเรื่องหลัก"

เพียงเพื่อจะสร้างกระแสจากความขัดแย้งมาดึงยอดไลก์ยอดแชร์ เขาว่ามันชักจะเริ่มไม่ใช่แล้ว

ขืนทำแบบนั้น ผู้ชมสายสัตวแพทย์จริงๆ คงจะพากันหนีหมดแน่

อีกอย่าง ลึกๆ แล้วเขาอยากเป็น "สัตวแพทย์" ไม่ได้อยากเป็น "สตรีมเมอร์"

"อ้อ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ สรุปคือตรวจโรคให้คนได้ถ้ามีคนมาขอให้ช่วยจริงๆ แต่ไม่ชอบให้คนมามุงเยอะๆ ที่หน้างานสินะคะ อาจารย์จางก็เป็นโรคกลัวสังคมเหมือนฉันใช่ไหมล่ะ!"

ซ่งหว่านฉิงพยักหน้าหงึกๆ ราวกับเข้าใจแจ่มแจ้ง

"เอ่อ... คุณเนี่ยนะกลัวสังคม? แล้วนั่นมันความเข้าใจแบบไหนกันเนี่ย แต่เอาเถอะครับ การรักษาสัตว์น่ะคืองานหลัก ถ้าเจอคนที่ลำบากจริงๆ ระหว่างทางผมก็ช่วยได้ แต่เป้าหมายหลักยังไงก็ต้องเป็นสัตว์ครับ เพราะผมคือสัตวแพทย์"

จางหลิงชวนแทบสำลักเสี่ยวหลงเปาเมื่อได้ยินคำว่า "กลัวสังคม" จากปากเธอ

แต่เขาก็ยืนยันหนักแน่นว่า ในฐานะสัตวแพทย์ เขาไม่มีทางเปลี่ยนมาไลฟ์สดรักษาคนเต็มตัวแน่นอน

เพราะนั่นมันผิดวัตถุประสงค์ของเขา

แต่ถ้ามีใครต้องการความช่วยเหลือจริงๆ เขาก็ยินดีจะยื่นมือเข้าไปช่วย

"เข้าใจแล้วค่ะอาจารย์จาง ยังไงอาจารย์ก็ไม่ทิ้งสายอาชีพตัวเองแน่นอน ว่าแต่ว่า อันดับคะแนนรวมของการแข่งขันสัตวแพทย์ระดับประเทศใกล้จะประกาศแล้วนะคะ ถึงตอนนั้นเราจะได้รู้กันซะทีว่าเราห่างจากพวกตัวท็อปแค่ไหน จะได้วางแผนกันถูก"

ดวงตาคู่สวยของซ่งหว่านฉิงเป็นประกาย

ตอนนี้เธอกำลังตั้งตารอผลการจัดอันดับอย่างมาก

เพราะผลการตัดสินรอบสุดท้ายของการแข่งขันสัตวแพทย์ประจำวัน ส่วนใหญ่จะอ้างอิงจากอันดับความนิยมนี้เป็นหลัก

และใครที่ครองอันดับหนึ่งในตารางความนิยม

ก็มีโอกาสสูงมากที่จะคว้าแชมป์ของการแข่งขันสัตวแพทย์ครั้งนี้ไปครอง

"ได้ครับ รบกวนหว่านฉิงด้วยนะ แต่ยังไงพวกเราก็อย่าโหมงานหนักจนเกินไปนะ เอาแค่ที่ไหวก็พอ"

จางหลิงชวนยิ้มบอก

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ"

หลังจากคุยกันได้พักใหญ่

สิบโมงตรง

จางหลิงชวนและซ่งหว่านฉิงก็ออกเดินทางด้วยกัน

วันนี้คงจะเป็นอีกวันที่วุ่นวายไม่น้อยเลยทีเดียว

...