บทที่ 93 ไม่ชอบมาพากล ไม่ชอบมาพากลจริงๆ!!

พวกเขายืนรออยู่ที่หน้าศูนย์สื่อสารมวลชนอยู่พักหนึ่ง

ซ่งหว่านฉิงจัดการจอดรถคันจิ๋วคู่ใจทิ้งไว้ที่หน่วยงาน แล้วย้ายขึ้นมาบนรถเก๋งห้าที่นั่งที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว

ทีมงานทั้งสี่คนนั่งมาในรถคันเดียวกัน ขับตามหลังรถอเนกประสงค์ของจางหลิงชวนไปติดๆ

วันนี้จางหลิงชวนจะพาทุกคนไปยังตำบลที่ชื่อว่า ต้าเป่า ซึ่งอยู่ห่างจากอำเภอชิงไปประมาณหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที

สถานที่ที่พวกเขาจะไปออกตรวจคือ ฟาร์มวัวของเถ้าแก่เฝย แห่งตำบลต้าเป่า

เนื่องจากสหายเฒ่าจางมีมนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยม แถมฝีมือก็ไว้ใจได้ จึงมีลูกค้าตั้งแต่นักเลี้ยงวัวรายย่อยในหมู่บ้าน ไปจนถึงเจ้าของฟาร์มวัวขนาดใหญ่มาเรียกใช้บริการเสมอ

แน่นอนว่าเจ้าของฟาร์มรายใหญ่มักจะรู้จักสัตวแพทย์หลายคน จึงไม่ได้เรียกหาเฒ่าจางทุกครั้ง แต่ถ้าเรียกมาเมื่อไหร่ ค่าเหนื่อยขั้นต่ำก็อยู่ที่สองร้อยหยวนขึ้นไป ถึงจะไกลหน่อยแต่ก็นับว่าคุ้มค่า

"ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด..."

ในขณะที่จางหลิงชวนขับนำทางอยู่ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

[เถ้าแก่เฝย]

นั่นคือชื่อที่จางหลิงชวนเพิ่งบันทึกใหม่

ใครๆ ก็เรียกชายคนนี้ว่าเหล่าเฝย หรือเถ้าแก่เฝย เขาจึงบันทึกตามนั้น

เมื่อวานบ่ายก่อนกลับบ้านเขาได้โทรศัพท์คุยกันแล้ว และนัดหมายกันไว้ช่วงสิบเอ็ดโมงกว่าของวันนี้

"ฮัลโหล หมอจางคนลูก ออกเดินทางหรือยังครับ?"

เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นดังมาจากปลายสาย แฝงไปด้วยความสนิทสนมและให้เกียรติ

"เถ้าแก่เฝยครับ ตอนนี้พวกเราเพิ่งออกจากตัวอำเภอชิงครับ พอดีช่วงนี้ผมเข้าร่วมการแข่งขันสัตวแพทย์ระดับประเทศ เลยมีทีมงานจากสถานีโทรทัศน์ตามมาถ่ายทำด้วย ไม่ทราบว่าทางเถ้าแก่สะดวกให้ถ่ายทำไหมครับ ถ้าไม่สะดวกเราจะถ่ายแค่ตัววัวเพื่อไม่ให้กระทบความเป็นส่วนตัวของเถ้าแก่และฟาร์มครับ"

จางหลิงชวนต่อโทรศัพท์ผ่านบลูทูธและเอ่ยถามทันที

ก็นะ เรื่องพาทีมงานไปถ่ายทำยังไงก็ต้องแจ้งเจ้าของสถานที่ให้ทราบตามตรง

ถ้าเขาไม่ต้องการออกกล้อง หรือไม่อยากเปิดเผยสถานที่ฟาร์ม

เขาจะได้รีบตกลงกับพวกอาจารย์เฉินไว้ก่อน

"ไม่เป็นไรๆ เรื่องของหมอจางผมน่ะได้ยินมาเยอะแล้ว ถ่ายได้ตามสบายเลย ขอแค่หมอจางไม่เรียกเก็บค่าโฆษณาจากฟาร์มวัวเหล่าเฝยของผมก็พอ ช่วงนี้หมุนเงินไม่ค่อยทัน ชีวิตมันลำบากครับ"

เถ้าแก่เฝยที่ปลายสายไม่ได้มีท่าทีรังเกียจ กลับตอบรับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

"เถ้าแก่เลี้ยงวัวเป็นร้อยตัวยังบอกว่าลำบาก พวกผมคงไม่ต้องใช้ชีวิตกันแล้วล่ะครับ"

จางหลิงชวนรู้ดีว่าเถ้าแก่เฝยแค่ถ่อมตัวพูดเล่นไปอย่างนั้นเอง

ฟาร์มวัวที่มีวัวเป็นร้อยตัวน่ะ

วัวตัวหนึ่งราคาหนึ่งถึงสองหมื่นหยวน นั่นแปลว่าวัวในฟาร์มมีมูลค่ารวมไม่ต่ำกว่าหนึ่งถึงสองล้านหยวนเชียวนะ

เฒ่าจางทำงานมาทั้งชีวิตยังหาเงินไม่ได้เท่ามูลค่าวัวพวกนี้เลย

ส่วนตัวเขาเองที่มีระบบเทพติดตัว ตอนนี้เงินหมื่นหยวนยังหาได้ไม่กี่ครั้งเลย

เถ้าแก่คนนี้ถือว่าเป็นผู้กว้างขวางในตำบล มีกินมีใช้ เส้นสายเยอะ ชีวิตน่าจะสุขสบายสุดๆ แล้ว

'วงศ์ตระกูลรุ่งเรืองก็อยู่ถิ่นฐานเดิม บ้านยากจนก็ต้องร่อนเร่ไปทั่วโลก'

ไม่รู้ทำไม จางหลิงชวนถึงแอบรำพึงรำพันประโยคนี้ขึ้นมาในใจ

"ฮ่าๆๆ สมแล้วที่เป็นเด็กมหาลัย พูดจาน่าฟังจริง เอาเป็นว่าถ้ารู้ว่าพวกคุณออกเดินทางแล้วผมก็เบาใจ ผมจะรออยู่ที่ฟาร์มนะ ถึงแล้วโทรหาผมด้วย"

สายตัดไป

จางหลิงชวนเร่งความเร็วรถขึ้นเล็กน้อย

รถของทีมงานศูนย์สื่อสารมวลชนที่ขับตามหลังก็เร่งเครื่องตามเช่นกัน

เพราะตอนนี้การตามถ่ายจางหลิงชวนกลายเป็นผลงานหลักของหน่วยงานไปแล้ว

เฉินเชี่ยนซึ่งเป็นพนักงานประจำจึงสามารถพาทุกคนออกมาทำงานนอกสถานที่ได้ แถมยังเบิกค่าล่วงเวลาได้อีกด้วย

"อาจารย์เฉินคะ รู้สึกว่าวันนี้พวกเราจะไปไกลเหมือนกันนะเนี่ย เส้นทางนี้ผ่านไปได้อีกหกเจ็ดตำบล แถมยังทะลุไปถึงมณฑลข้างๆ ได้เลยนะคะ"

หวังลี่เว่ยเปรยขึ้น

แค่ตำบลก็มีตั้งหกเจ็ดที่ แล้วหมู่บ้านข้างในจะเยอะขนาดไหน

แถมถนนแถวนี้ยังเชื่อมถึงกันไปหมดเหมือนใยแมงมุม

"ไม่เป็นไรหรอก พวกเราก็แค่ลงคลิปพรีวิวไว้ก่อน ใครจะตามมาดูหน้างานก็แล้วแต่ดวง แต่ด้วยวีรกรรมที่อาจารย์จางทำไว้เมื่อวาน ถ้าทางจังหวัดไม่กดข่าวไว้ล่ะก็ ยังไงก็ติดเทรนด์คำค้นหายอดนิยมแน่นอน อิทธิพลของเขาจะกว้างขึ้นอีกเยอะ ฉันเดาว่ายอดไลฟ์วันนี้ต้องทำสถิติใหม่แน่ๆ"

เฉินเชี่ยนเอ่ยอย่างมั่นใจ

อาจารย์จางนี่เทพจริงๆ

คนเดียวช่วยชีวิตคนไว้ได้ตั้งมากมาย

แต่ก็นั่นแหละ เรื่องอุบัติเหตุเรือล่มมันไม่ใช่ข่าวที่น่ายินดีเท่าไหร่

ต้องรอดูว่าเบื้องบนจะสั่งปิดข่าวเพื่อคุมกระแสหรือเปล่า

ถ้าไม่ปิดล่ะก็

อาจารย์จางมีสิทธิ์พุ่งขึ้นอันดับหนึ่งของเทรนด์เวยป๋อได้เลย

เพราะเขาลดจำนวนผู้เสียชีวิตจากสิบคนให้เหลือเพียงสามคนเท่านั้น

ตามหลักเกณฑ์การประเมินอุบัติเหตุในปัจจุบัน

เขาสามารถเปลี่ยนเหตุการณ์จากอุบัติเหตุร้ายแรงระดับมหันตภัย ให้กลายเป็นอุบัติเหตุระดับทั่วไปได้ด้วยตัวคนเดียว

แต่ความรู้สึกส่วนตัวของเธอบอกว่า เรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่มีทางปิดมิดแน่นอน

ในยุคที่อินเทอร์เน็ตเข้าถึงทุกซอกทุกมุมแบบนี้

"เอ๊ะ จริงด้วยหว่านฉิง ที่บ้านเธอทำธุรกิจด้านการแพทย์ไม่ใช่เหรอ แล้วคุณภาพการทำ CPR ของอาจารย์จางเมื่อวานเนี่ย ในสายตาเธอถือว่าอยู่ในระดับไหน?"

เว่ยเสี่ยวหยวนถามซ่งหว่านฉิงด้วยความอยากรู้

ในกลุ่มคนพวกนี้ คนที่ใกล้ชิดวงการแพทย์ที่สุดก็น่าจะเป็นซ่งหว่านฉิงนี่แหละ

เพราะครอบครัวเธอมีธุรกิจที่เกี่ยวข้องอยู่

"ระดับหัวใจวายตายเองได้เลยค่ะ"

ซ่งหว่านฉิงยักไหล่ตอบสั้นๆ และเธอไม่ได้พูดเล่น

"ระดับหัวใจวายตายเอง? รุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เว่ยเสี่ยวหยวนทำหน้าเหลอหลา

เธอไม่รู้เรื่องพวกนี้จริงๆ

แต่เธอก็เคยไปเข้าคลาสปั่นจักรยานฟิตเนสมานะ ชั่วโมงหนึ่งก็เหนื่อยหอบแต่ก็ยังพอทนได้ไม่ใช่เหรอ?

"การทำ CPR ที่ได้มาตรฐานเหมือนที่อาจารย์จางทำน่ะ โดยปกติแล้วไม่มีหมอคนไหนสามารถทำต่อเนื่องคนเดียวได้เป็นชั่วโมงหรอกค่ะ ต่อให้เป็นพวกบ้าออกกำลังกายก็ไม่รอด ฉันยังสงสัยอยู่เลยว่าเขาเอาแรงมาจากไหน"

ถึงอาจารย์จางจะทำไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

แต่สภาพที่เหงื่อไหลพรากราวกับอาบน้ำแบบนั้น เขาสามารถน็อกตายได้ทุกเมื่อจริงๆ

ที่สำคัญคือจากการตรวจร่างกายภายหลัง พบว่าแม้แต่เด็กหญิงคนสุดท้าย ซี่โครงยังอยู่ครบดีทุกซี่

ทำ CPR ต่อเนื่องสามสิบนาที โดยที่ซี่โครงไม่หักเลยแม้แต่ซี่เดียว

นี่เป็นข้อพิสูจน์ว่าเขาคุมแรงกดได้ดีเยี่ยมและแม่นยำมาก ฝีมือระดับสูงสุดจริงๆ!

"พวกเราเคยผ่านการอบรมปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาบ้าง CPR มันเหนื่อยจริงค่ะ ยิ่งทำให้ได้มาตรฐานยิ่งสูบพลังมหาศาล ว่าแต่หว่านฉิง คณะสัตวแพทยศาสตร์ของมอชุนเขาสอนทำ CPR ให้คนด้วยเหรอ? ฉันรู้สึกว่าวิธีที่หมอจางใช้มันเหมือนเรียนมาสายตรงกับอาจารย์เฉพาะทางเลย พวกที่ศึกษาเองตามมีตามเกิดทำไม่ได้ขนาดนี้หรอก"

เฉินเชี่ยนเอ่ยถามพลางมองหน้าซ่งหว่านฉิงอย่างสงสัย

ทั้งการห้ามเลือดด้วยมือเปล่า

การเย็บแผลที่ประณีต

และการทำ CPR

ทักษะของอาจารย์จางดูเหมือนจะเอาไว้ใช้รักษาคนมากกว่ารักษาสัตว์ และไม่น่าจะเป็นวิชาที่สอนกันในคณะสัตวแพทย์

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้จบจากมอชุน เลยต้องลองถามหว่านฉิงดู

"ถึงเราจะจบจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่แคมปัสของเราอยู่ห่างกันลิบลับเลยค่ะ ฉันอยู่แคมปัสชุนหนานเฉียนเว่ย แต่อาจารย์จางอยู่แคมปัสชุนหนานเหอผิง ห่างกันตั้งสิบกว่ากิโลเมตร ขับรถเกือบชั่วโมงเลยนะคะ แต่โดยปกติแล้วเขาไม่น่าจะสอนเรื่องนี้นะคะ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอาจารย์จางไปเรียนมาจากไหน!"

ซ่งหว่านฉิงเองก็มึนตึ๊บไม่แพ้กัน

"อ้าว? แคมปัสอยู่ไกลขนาดนั้นเลยเหรอ! หรือว่าเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาเขาสอนให้? ฉันแอบไปสืบประวัติอาจารย์ของหมอจางในเน็ตมา เห็นว่าท่านจบปริญญาตรีแพทยศาสตร์คลินิก (รักษาคน) มาก่อน แล้วค่อยมาเรียนต่อโทต่อเอกทางสัตวแพทย์ แถมที่บ้านเขายังเป็นตระกูลดังในวงการแพทย์ด้วยนะ"

ในยุคข้อมูลข่าวสารแบบนี้

การขุดประวัติใครสักคนไม่ใช่เรื่องยาก

ในโลกโซเชียลตอนนี้เริ่มมีการแชร์ประวัติของ เสิ่นฉางหมิง ออกมาแล้ว

คุณพ่อของท่านคือปรมาจารย์แพทย์แผนจีนระดับประเทศ นามว่า เสิ่นเสวียนชิ่น ผู้ยิ่งใหญ่ทัดเทียมกับหรูจี้หมิง

คุณแม่ของท่านคือผู้เชี่ยวชาญด้านสูตินรีเวชแถวหน้าของประเทศ

ภรรยาของท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญจากศูนย์กู้ชีพฉุกเฉินของคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ ส่วนน้องสาวก็เป็นยอดฝีมือในวงการแพทย์เช่นกัน

ส่วนตัวท่านเองก็เป็นผู้นำด้านสัตวแพทยศาสตร์ในระดับประเทศ

เพราะงั้นก็นะ

ถ้าจะบอกว่าท่านเป็นคนสอนวิชาพวกนี้ให้ลูกศิษย์ ความเป็นไปได้ก็มีสูงมาก

"เรื่องนั้นก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ"

ซ่งหว่านฉิงส่ายหน้าเบาๆ เพราะความรู้ด้านนี้เธอก็ไม่ได้เจาะลึกขนาดนั้น

ดูท่า คนที่จะรู้ความจริงได้คงมีแค่ท่านคณบดีเสิ่นฉางหมิงเพียงคนเดียวเท่านั้นล่ะมั้ง

...

"ไม่ใช่ฝีมือฉันโว้ย! ฉันจะไปรู้เรื่องวงในอะไรกับเขาเล่า! เหล่าเมิ่ง อย่ามาโยนขี้ให้ฉันนะ ฉันสอนแค่พื้นฐานสัตวแพทย์เว้ย ใครจะไปรู้ว่าเจ้าเด็กนี่มันจะทำ CPR ได้เก่งขนาดนั้น!"

วันนี้ทั้งวัน

เสิ่นฉางหมิงได้รับโทรศัพท์ตั้งแต่เช้าตรู่

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาเปิดวิดีโอสองตัวค้างไว้

วิดีโอแรกคือเหตุการณ์กู้ชีพคนไข้หัวใจวายในลิฟต์

วิดีโอที่สองคือการทำ CPR แบบบ้าคลั่งริมแม่น้ำ

นี่แหละต้นเหตุที่ทำให้เพื่อนเก่าเพื่อนแก่รุมโทรมาหาเขา

หาว่าเขาไม่ซื่อสัตย์

ทั้งที่เป็นสัตวแพทย์ แต่ดันสอนวิชาที่เกินหลักสูตรไปไกลลิบ!

ถ้าไม่บอกจะนึกว่าฝึกมาเป็นหมอทหารสนามซะอีก

ทำเอาเสิ่นฉางหมิงปวดหัวตึ๊บ

ก็เขาไม่ได้สอนจริงๆ นี่นา จะให้ยอมรับได้ยังไง!!

เขาพยายามอธิบายจนเกือบจะสิ้นหวัง

ในที่สุดเรื่องก็พอกล่อมให้เงียบลงได้

แต่ประโยคที่ว่า 'สัตวแพทย์บ้านไหนเขาทำ CPR กันแบบนี้' ยังคงดังก้องอยู่ในหูเขาไม่หาย

"แปลกจริงโว้ย! วิชา CPR ฉันไม่เคยสอนซักคำ แล้วเจ้าเด็กนี่มันไปทำเป็นได้ยังไง!"

เสิ่นฉางหมิงนั่งจ้องวิดีโอพลางครุ่นคิด

ตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยก็ดูเป็นเด็กเรียบๆ ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ แต่พอได้กลับบ้านทีเดียว เหมือนโดนคลายผนึกพลังยังไงอย่างงั้น

มันผิดปกติเกินไปแล้ว

[คุณนายหวง]

[เมียจ๋า ลองดูท่วงท่าการทำ CPR ในคลิปนี้หน่อยสิว่าเป็นไงบ้าง?]

[ส่งวิดีโอ.mp4]

...

เสิ่นฉางหมิงส่งวิดีโอสองคลิปนั้นไปให้ภรรยาของเขา

ตัวเขาคือสัตวแพทย์ตัวจริงเสียงจริง

ความรู้เรื่อง CPR ของคนเขาก็ไม่ได้แตกฉานอะไรนัก

ดูได้แค่ว่าท่าทางมันเป๊ะมาก

แต่ถ้าจะให้วิเคราะห์เจาะลึกลงไปถึงรายละเอียดการช่วยชีวิต เขาก็ทำไม่ได้

แต่ภรรยาของเขาคือผู้เชี่ยวชาญด้านการกู้ชีพ เธอต้องดูออกแน่นอน

[คุณนายหวง: ไม่เลวเลย ยอดเยี่ยมมาก คนของมอชุนเหรอ?]

ชื่อวีแชทคือ คุณนายหวง

เสิ่นฉางหมิงไม่ได้เปลี่ยนชื่อเรียก

เพราะเขารู้สึกว่าคำนี้แหละที่เหมาะกับเธอที่สุด

[ใช่แล้ว เก่งใช่ไหมล่ะ เด็กจากคณะสัตวแพทยศาสตร์ของผมเอง]

เสิ่นฉางหมิงแกล้งแหย่ภรรยาตัวเองเล่นๆ

ถึงทั้งคู่จะอายุกันไม่น้อยแล้ว

แต่เพราะต้องคลุกคลีกับคนรุ่นใหม่มาตลอด สภาพจิตใจจึงยังดูวัยรุ่นอยู่มาก

อย่างน้อยการพูดคุยกันก็ไม่ได้ดูน่าเบื่อเหมือนคนแก่ทั่วไป

[คุณนายหวง: ???]

[คุณนายหวง: นี่คุณกำลังล้อเล่นกับฉันอยู่เหรอ? ถ้าเด็กคณะสัตวแพทย์ของคุณทำ CPR ได้ขนาดนี้ ฉันจะยอมนวดหลังนวดเอวให้ตาแก่หยิ่งๆ อย่างคุณฟรีๆ หนึ่งเดือนเต็มเลย!]

คุณนายหวงที่ปลายสายส่งเครื่องหมายคำถามมาเป็นชุด แสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อ

[หือ? ตกลงตามนี้เลยนะ!!]

เสิ่นฉางหมิงลอบยิ้มมุมปาก นี่มันลาภลอยชัดๆ

[คุณนายหวง: ยังจะมาตกลงอีก! การทำ CPR ได้มาตรฐานขนาดนี้ ถ้าไม่ผ่านการกู้ชีพคนจริงๆ มาเป็นพันครั้งไม่มีทางทำได้หรอก อะไรกัน คณะสัตวแพทย์ของคุณใช้หมูใช้ตัวเอามาทำ CPR ทุกวันหรือไง?]

คุณนายหวงแขวะใส่แบบไม่ไว้หน้า

แต่เสิ่นฉางหมิงไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม

เขาแค่ส่งวิดีโอฉบับเต็มไปให้

แถมพ่วงด้วยรูปถ่ายความละเอียดสูงของจางหลิงชวนคู่กับตัวเขาเองไปอีกหนึ่งใบ

ก็นะ พวกคุณไม่มีวาสนาได้สัมผัสหรอก

การนวดเฟ้นจากผู้เชี่ยวชาญระดับประเทศน่ะมันสบายแค่ไหน

แต่เขานี่แหละ เสิ่นฉางหมิง จะได้สัมผัสมันแน่นอน

[คุณนายหวง: คืนนี้พาทั้งคู่มาที่บ้านด้วย!!]

สิบนาทีต่อมา

ข้อความของคุณนายหวงมีเครื่องหมายอัศเจรีย์เพิ่มมาสองตัว

แถมยังส่งสติกเกอร์รูปแพนด้าทำหน้าดุมาให้อีก

ดูออกเลยว่าเธอเริ่มจะมีน้ำโหแล้ว

ซึ่งแน่นอนว่าเสิ่นฉางหมิงพาไปไม่ได้หรอก

ก็เจ้าตัวเขายังอยู่ที่บ้านเกิดโน่น เขาจะไปลากคอมาตอนนี้ได้ยังไง

คงต้องรอเปิดเทอมนั่นแหละ ถึงตอนนั้นเขาจะซักฟอกให้ขาวสะอาดแล้วค่อยพาไปเปิดตัวที่บ้าน

ขณะนี้

จางหลิงชวนที่กำลังเร่งรีบเดินทางไม่รู้เลยว่า

อาจารย์หญิง เริ่มสนใจในตัวเขาเข้าให้แล้ว

ถึงขั้นสั่งให้อาจารย์พาเขาไปพบที่บ้านเลยทีเดียว!

สิบเอ็ดโมงครึ่ง

รถเคลื่อนที่มาช้ากว่าที่คิดไว้นิดหน่อย แต่ในที่สุดก็มาถึงฟาร์มวัวเหล่าเฝย ตำบลต้าเป่า

จางหลิงชวนถอยรถเข้าไปจอดในลานกว้างของบ้าน

"อาจารย์จางคะ ที่นี่เหรอคะสถานที่ไลฟ์วันนี้? วัวเยอะเหมือนกันนะเนี่ย นี่มันฟาร์มวัวชัดๆ!"

ซ่งหว่านฉิงและทีมงานก้าวลงจากรถ

พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย

ต้องยอมรับว่าที่นี่ค่อนข้างกันดารและห่างไกลความเจริญอยู่ไม่น้อย

แต่พื้นที่นั้นกว้างขวางมากจริงๆ

เหมาะสำหรับทำฟาร์มวัวเป็นที่สุด

"ใช่ครับ วันนี้เราจะไลฟ์กันที่นี่แหละ ฟาร์มวัวในตำบลต้าเป่า"

จางหลิงชวนเดินไปที่หน้าทางเข้า

ที่มีป้ายตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนว่า 'ฟาร์มวัวเหล่าเฝย ตำบลต้าเป่า' แขวนอยู่เด่นหรา

รอบๆ ยังมีป้ายประกาศเกียรติคุณและใบรับรองต่างๆ แขวนไว้ด้วย

แสดงให้เห็นว่าที่นี่เป็นฟาร์มที่มีมาตรฐานและมีชื่อเสียงพอสมควรในละแวกนี้

"งั้นหว่านฉิง พวกเราเริ่มไลฟ์กันเลยดีกว่า"

เฉินเชี่ยนสั่งการ

"ค่ะ"

ซ่งหว่านฉิงเตรียมกล้องไลฟ์สดไว้พร้อมแล้ว

"เดี๋ยวหนูช่วยจัดไฟให้นะคะ"

เว่ยเสี่ยวหยวนหยิบอุปกรณ์เสริมแสงออกมา

เนื่องจากวันนี้อากาศค่อนข้างครึ้มฟ้าครึ้มฝน ดูเหมือนฝนกำลังจะตก

แต่ก็ยังไม่ตกซะที

บรรยากาศเลยดูมืดๆ สลัวๆ พิกล

[ชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จาง กำลังเริ่มต้นการถ่ายทอดสด...]

ทันทีที่ภาพปรากฏบนหน้าจอ

การไลฟ์สดก็เริ่มต้นขึ้น

「ที่หนึ่ง!!」

「ฮ่าๆๆ ติดตามอาจารย์สายสืบไว้ไม่มีผิดหวัง รู้เวลาเปิดไลฟ์ก่อนใครเพื่อนเลย」

「มาแล้วๆ วันเสาร์ที่แสนสุขมาถึงแล้ว!!」

「วันนี้ไปบุกที่ไหนอีกล่ะเนี่ย」 ...

ทว่ายังไม่ทันที่จางหลิงชวนจะได้อ้าปากพูด

ผู้ชมจำนวนมหาศาลก็พากันแห่เข้ามาเช็กอินในห้องไลฟ์ทันที

[จำนวนผู้ชมรายการชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จาง: 1,510 คน]

[อันดับความนิยมการแข่งขันถ่ายทอดสดสัตวแพทย์: 98]

เพียงไม่กี่วินาที ยอดผู้ชมพุ่งทะลุหนึ่งพันห้าร้อยคน และขยับขึ้นสู่อันดับความนิยมรายวันได้ทันทีตั้งแต่เริ่มต้น

"สถิติเปิดตัวแรงมาก!"

หวังลี่เว่ยจ้องหน้าจอมือถือด้วยสีหน้าอึ้งๆ ตัวเลขมันพุ่งไวอย่างกับติดจรวด

"ก็แหงล่ะ ยอดผู้ติดตามของอาจารย์จางตอนนี้พุ่งพรวดพราดขึ้นมาหลายเท่าแล้วนี่นา"

[ชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จาง]

[ถูกใจ: 8,410,367], [เพื่อน: 0], [ติดตาม: 0], [ผู้ติดตาม: 290,901]

ภายในเวลาเพียงสัปดาห์เดียว

ยอดผู้ติดตามของจางหลิงชวนพุ่งไปถึงสองแสนเก้าหมื่นคนแล้ว

ส่วนยอดการกดถูกใจนั้น

เรียกได้ว่าถล่มทลาย

ทะลุแปดล้านไลก์เข้าไปแล้ว

นั่นแสดงว่า อัตราส่วนยอดวิวต่อยอดถูกใจในวิดีโอของเขานั้นสูงมากเป็นพิเศษ

"อยากรู้จริงๆ ว่าวันนี้พี่จางจะทำลายสถิติอะไรอีก เห็นว่าอันดับรวมทั่วประเทศใกล้จะประกาศแล้วด้วย"

หวังลี่เว่ยเปรยด้วยความคาดหวัง

"สวัสดีเพื่อนๆ ทุกคนตอนเช้า... ไม่สิ ต้องบอกว่าสวัสดีตอนเที่ยงนะครับ การไลฟ์ครั้งที่ห้าของเรากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว วันนี้เราอยู่ที่ตำบลต้าเป่า อำเภอชิงซานครับ ด้านหลังที่เห็นอยู่นี้คือ ฟาร์มวัวเหล่าเฝย ครับผม"

จางหลิงชวนเริ่มกล่าวทักทายหน้ากล้อง

ในขณะเดียวกัน

กล้องก็แพนไปรอบๆ บริเวณฟาร์มเพื่อให้ผู้ชมได้เห็นบรรยากาศ

「ที่แท้วันนี้ไปลุยฟาร์มวัวนี่เอง」

「ตำบลต้าเป่า ฟาร์มวัวเหล่าเฝย... ในแมพมีสถานที่นี้อยู่จริงๆ ด้วยนะ แต่ไกลชะมัดเลย」

「จบกันๆ วันนี้ถ้าไม่มีคนอื่นมาตรวจโรคเพิ่ม เราก็คงได้ดูแต่หน้าเจ้าของฟาร์มวัวสินะ?」

「หมอจางคะ ได้ดูคลิปทำ CPR เมื่อวานแล้ว โคตรเทพเลยค่ะ ฉันเป็นญาติคนไข้ ขอบอกเลยว่าพวกเราขอบคุณหมอมากจริงๆ เลยตามมาให้กำลังใจในไลฟ์ค่ะ」

「ผมก็ตามมาจากคลิปเมื่อวานเหมือนกัน」

「ใช่เขาจริงๆ ด้วย! ตอนแรกนึกว่าคนในเน็ตขี้จุ๊ซะอีก!」

「เกินคำบรรยายจริงๆ สัตวแพทย์อะไรจะทำ CPR เก่งกว่าหมอรักษาคนได้ขนาดนั้น」

คนเริ่มแห่กันเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ละคนต่างก็พิมคอมเมนต์พูดถึงเหตุการณ์เมื่อวานกันไม่หยุด หลายคนตามมาดูเพราะคลิปไวรัลกู้ชีพจมน้ำนั่นเอง

"ที่นี่ค่อนข้างไกลจากตัวอำเภอครับ ผมว่าเหตุการณ์แบบไลฟ์คราวก่อนน่าจะมีโอกาสเกิดขึ้นได้น้อยมาก และวันนี้พวกเราก็น่าจะยุ่งพอสมควรครับ เพราะมีวัวสองตัวที่ต้องได้รับการรักษา ตัวแรกดูเหมือนจะกระดูกหักจนขาพิการ ส่วนตัวที่สองมีเนื้องอกงอกออกมาครับ เดี๋ยวตามกล้องเราเข้าไปดูข้างในกันเลยครับ"

จางหลิงชวนเดินนำทุกคนมุ่งหน้าเข้าไปในโรงเรือนเลี้ยงวัว

「ยุ่งแน่ๆ งานนี้」

「สังเกตมาหลายครั้งแล้ว ถ้าหมอจางบอกว่าเรื่องแบบนั้นคงไม่เกิด แสดงว่ามันต้องเกิดขึ้นแน่นอน ฉันจับทางหมอได้แล้วล่ะ」

「ดูหมอจางรักษาทั้งสัตว์ทั้งคนสนุกพอๆ กันเลย」

「ไลฟ์นี้คือขุมทรัพย์ความรู้ชัดๆ」

ผู้ชมต่างพากันวิจารณ์อย่างสนุกสนาน จางหลิงชวนเดินลึกเข้าไปในฟาร์มวัว

และทันทีที่เขาก้าวเดิน

ระบบสแกนพิเศษที่ติดตัวมาก็เริ่มทำงานทันที

บนหัวของวัวทุกตัวมีป้ายสัญลักษณ์ปรากฏขึ้น

ความจริงเมื่อคืนตอนกลับถึงบ้าน เขาก็ลองทดสอบดูแล้ว

เจ้า "ว่างไฉ" ที่บ้านก็มีสัญลักษณ์อยู่บนหัวเหมือนกัน

เป็นสัญลักษณ์สีเขียว

ไม่ใช่แค่หมา แต่รวมถึงหมูและไก่ในเล้าเขาก็เห็นหมด

รู้สึกเหมือนระบบนี้จะแจกสัญญาณไฟจราจรให้สิ่งมีชีวิตทุกชนิดบนโลกยังไงอย่างงั้น

หรือจะเรียกให้ดูหรูหราหน่อยก็คือ

ตอนนี้เขามีความสามารถในการมองเห็น "แถบเลือด" ของสิ่งมีชีวิตได้แล้ว

เขามองดูพวกอาจารย์เฉิน หว่านฉิง อะเว่ย และเสี่ยวหยวน บนหัวของทุกคนเป็นแถบสีเขียวหมด แสดงว่าทุกคนมีสุขภาพแข็งแรงดี

"หมอจางคนเก่ง มาถึงแล้วเหรอครับ!!"

ในจังหวะนั้นเอง

ชายร่างท้วมที่ไม่ค่อยสมชื่อ "เหล่าเฝย" เท่าไหร่นักเดินออกมาต้อนรับ

บนหัวของเขาก็เป็นสัญลักษณ์สีเขียวเช่นกัน

แสดงว่าร่างกายปกติดี ไม่ต้องไปหาหมอ

"เถ้าแก่เฝยครับ วันนี้วัวที่เราต้องรักษามีสองตัว หรือว่าสามตัวกันแน่ครับ?"

จางหลิงชวนเอ่ยถามเข้าประเด็นทันที

"สองตัวสิครับ ตัวนึงขาพิการ อีกตัวมีเนื้องอก ผมจูงแยกออกมาให้แล้ว จะได้ผ่าตัดสะดวกๆ หน่อย"

เถ้าแก่เฝยยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดี

"ใช่สองตัวนี้ไหมครับ?"

จางหลิงชวนถามด้วยความสงสัย เพราะวัวสองตัวที่เถ้าแก่ชี้ บนหัวมันขึ้นสัญลักษณ์สีเหลือง

"ใช่ครับๆ สองตัวนี้แหละ"

เถ้าแก่เฝยพยักหน้ายืนยัน

"แปลกนะครับเถ้าแก่ แล้ววัวตัวที่อยู่ในฝูงที่กำลังมองมาทางเราตัวนั้นน่ะ ไม่ต้องรักษาเหรอครับ? ตัวนั้นก็ป่วยเหมือนกันนะ"

จางหลิงชวนชี้ไปยังวัวตัวหนึ่งที่ปะปนอยู่ในฝูง ซึ่งบนหัวของมันมีสัญลักษณ์สีแดงกะพริบอยู่เด่นหรา

ตามคำอธิบายของระบบ

สัญลักษณ์สีแดงหมายถึงสัตว์ที่มีอาการป่วยรุนแรง และกำลังจะตายในไม่ช้า

วัวที่อาการหนักขนาดนี้ ทำไมเถ้าแก่เฝยถึงไม่รู้ตัวเลยล่ะ?

"หา? ตัวไหนป่วยอีกเหรอครับ??"

เถ้าแก่เฝยทำหน้ามึนตึ๊บ

วัวในฝูงเขาก็ดูแข็งแรงดีทุกตัวนี่นา...

...

(จบตอน)