บทที่ 94 สามเกลอวัวป่วย ที่แท้วัดไข้กันแบบนี้เองหรือ อย่าทำให้ผมตกใจด้วยเรื่องโรคระบาดวัวนะ?!

「พี่วัว: ข้าป่วยนะ! รีบมาดูข้าเร็วเข้า!!」

「ว่ากันว่าวัวเป็นสัตว์ที่มีสัญชาตญาณสูง พอรู้ว่าสัตวแพทย์มาก็รีบยื่นหัวออกมาทักทายเลย」

「เหมือนฉันจะเห็นแล้วนะ ใช่ตัวที่ทรงผมยุ่งๆ มีขนสีขาวแซมอยู่ตรงหัวนั่นหรือเปล่า?」

「ดูเหมือนจะเป็นตัวนั้นแหละ」

ภายในห้องถ่ายทอดสด

เนื่องจากกล้องแพนไปตามทิศทางที่จางหลิงชวนชี้ ทุกคนต่างพากันจ้องมองไปที่กลุ่มวัว

ทันใดนั้นก็พบวัวตัวหนึ่งที่มีลักษณะโดดเด่นเหมือนเพิ่งไปดัดผมมา ตรงส่วนหัวมีขนสีขาวม้วนเป็นลอนมองตรงมาทางนี้

“เห็นไหมครับ ตัวที่มีน้ำตาไหลพราก ทรงผมหยิกๆ และมีขนขาวแซมตรงนั้นแหละครับ”

จางหลิงชวนจ้องมองไปยังวัวตัวที่ดูสะดุดตาที่สุดกลางฝูง ลักษณะทรงผมของมันทำให้จำได้ง่ายมาก

“เอ๊ะ จริงด้วยแฮะ ไม่รู้ทำไมน้ำตาถึงไหลแบบนั้น งั้นหมอจางทานข้าวเสร็จแล้วค่อยมาจัดการผ่าตัดสองตัวนี้ แล้วค่อยดูตัวนั้นต่อแล้วกันนะ”

เถ้าแก่เฝยมองไปตามทางที่จางหลิงชวนบอก แล้วพบว่าวัวตัวนั้นดูเหมือนกำลังร้องไห้อยู่จริงๆ

“ทานข้าว??”

ใบหน้าของจางหลิงชวนปรากฏแววสงสัย เขาคิดว่าควรจะตรวจวัวตัวนี้เป็นอันดับแรก เพราะในบรรดาวัวทั้งหมด มีเพียงตัวนี้ตัวเดียวที่มีป้ายสัญลักษณ์สีแดงปรากฏขึ้น

ตามคำอธิบายของระบบ สัญลักษณ์สีแดงหมายถึงสัตว์ที่กำลังป่วยหนัก และมีการคาดการณ์ว่าอาจเสียชีวิตได้ภายในสามปีตามการดำเนินของโรค ทว่าการตรวจจับปัจจุบันทำได้สูงสุดแค่สามปี ซึ่งหมายความว่า หากมันจะตายในวันพรุ่งนี้ สัญลักษณ์ก็จะขึ้นเป็นสีแดงเช่นกัน

เรื่องนี้จึงค่อนข้างเร่งด่วน เขาต้องเตรียมใจรับมือกับสถานการณ์ที่แย่ที่สุดไว้ก่อน โรคอะไรกันที่สามารถทำให้วัวตายได้ในระยะเวลาอันสั้นขนาดนี้

“ฮ่าๆๆ ก็มันเที่ยงแล้วนี่นา ใครจะไปมีแรงทำงานตอนท้องหิว มาเถอะหมอจาง พี่น้องจากสถานีโทรทัศน์ และเพื่อนๆ ชาวเน็ตในกล้องด้วย ให้คนดูได้ดูพวกเราทานข้าวก่อน แล้วเดี๋ยวพวกเราค่อยลุยงานกัน”

เถ้าแก่เฝยความจริงก็ไม่ได้อ้วนมากนัก ว่ากันว่าเขาน่ะเคยอ้วนตอนสมัยหนุ่มๆ ด้วยส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรแต่หนักเกือบสองร้อยชั่ง (ประมาณหนึ่งร้อยกิโลกรัม) ก่อนจะลดน้ำหนักลงมาจนตอนนี้ดูแค่ท้วมๆ กว่าคนปกติเล็กน้อย น่าจะหนักราวหนึ่งร้อยสี่สิบถึงหนึ่งร้อยห้าสิบชั่ง

จากการตรวจจับของระบบในตอนนี้ บนหัวของเขามีแสงสีเขียวปรากฏอยู่ แสดงว่าสุขภาพแข็งแรงดี ไม่ถึงขั้นต้องไปโรงพยาบาล หากเจ็บป่วยแสงนั้นย่อมเปลี่ยนเป็นสีเหลือง

「เถ้าแก่เฝยคนนี้ใส่ใจจัง」

「ใส่ใจจริงๆ ค่ะ นี่เพิ่งจะสิบเอ็ดโมงสามสิบห้านาทีเอง ก็เตรียมมื้อเที่ยงไว้รอหมอจางและทีมงานแล้ว」

「ฉันสังเกตเห็นกฎอย่างหนึ่ง ถึงจะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์นะ แต่ส่วนใหญ่คนที่ทำธุรกิจจนรุ่งเรืองมักจะไม่ขี้เหนียวกับคนอื่น ดูอย่างเถ้าแก่จ้าวก่อนหน้านี้ก็ได้」

「ตามความเข้าใจของฉัน พวกเขาเป็นคนประเภทที่ให้ความสำคัญและสุภาพกับคนที่สามารถรักษาผลประโยชน์ให้พวกเขาได้」

「ก็แหงล่ะ ทำธุรกิจใหญ่ขนาดนี้ต้องดีลกับคนหลายรูปแบบ ถ้าบริหารคนไม่เป็นจะสร้างตัวมาขนาดนี้ได้ยังไง」

「โอ้โห อาหารเต็มโต๊ะเลย」

「อิจฉาหมอจางจังได้ทานมื้อเที่ยงแล้ว ส่วนฉันวันเสาร์แท้ๆ ยังมุดตัวอยู่ในผ้าห่มอยู่เลย」

「คอมเมนต์บนระวังโดนรุมนะ พวกเราที่หยุดวันเดียวต้องมาแบกอิฐทำงาน แต่แกกลับนอนอืดอยู่เนี่ยนะ!!」

ในฟาร์มวัวมีบ้านพักชั้นเดียวหลังเล็กๆ หลายหลัง บางหลังเป็นห้องครัว บางหลังเป็นหอพักพนักงาน และบางหลังเป็นห้องอาหาร เถ้าแก่เฝยเดินนำไปเปิดประตูห้องหนึ่ง ภายในมีโต๊ะอาหารตั้งอยู่พร้อมเครื่องปรับอากาศขนาดเล็กที่เปิดเตรียมไว้จนเย็นฉ่ำ

บนโต๊ะมีอาหารวางอยู่หลายจาน ทั้งไก่ต้มสับ หมูกรอบ ผัดผัก เนื้อตากแห้งแบบท้องถิ่น และยังมีเนื้อวัวสดที่หั่นเตรียมไว้ เครื่องในวัว และสไบนางวางเรียงราย ตรงกลางโต๊ะมีเตาไฟตั้งอยู่

“หมอจาง ผมรู้ว่าคุณพาคนจากสถานีโทรทัศน์มาถ่ายทำและไลฟ์สดที่ฟาร์มของเรา ผมไม่มีเงินจ่ายค่าโฆษณาให้หรอกนะ เลยขอเลี้ยงข้าวสักมื้อเป็นการตอบแทน อาหารอาจจะมีไม่กี่อย่าง อย่าถือสากันเลยนะ”

เถ้าแก่เฝยตบไหล่จางหลิงชวนพลางยิ้มละไมก่อนจะเชิญทุกคนเข้าไปข้างใน

“เถ้าแก่ล้อเล่นเก่งจังครับ”

เฉินเชี่ยนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

「ล้อเล่นจริงๆ ด้วย อาหารเต็มโต๊ะขนาดนี้บอกว่ามีไม่กี่อย่าง!」

「ใช่ครับ มื้อนี้ถ้าไปทานข้างนอกดูแล้วน่าจะไม่ต่ำกว่าสองสามร้อยหยวน หรือถ้าในเมืองใหญ่นี่อาจจะพุ่งไปถึงเจ็ดแปด hundred (เจ็ดแปดร้อย) หยวนเลยนะ」

「โฮ... เห็นแล้วน้ำลายไหล ในฐานะนักกินจากเฉิงตู ปริมาณขนาดนี้เงินเจ็ดแปดร้อยหยวนหาทานไม่ได้หรอก ไปทานหม้อไฟทีให้เนื้อมาแค่ไม่กี่แผ่น แถมยังไม่สดเท่านี้ด้วย!」

ผู้ชมในไลฟ์ต่างพากันน้ำลายสอเมื่อเห็นมื้ออาหารตรงหน้า

“เถ้าแก่เฝยครับ แค่ยอมให้พวกเราถ่ายทำผมก็ขอบคุณมากแล้ว จะกล้าเรียกเก็บค่าโฆษณาได้ยังไง”

จางหลิงชวนตอบกลับอย่างเกรงใจ

“ฮ่าๆๆ~”

เถ้าแก่เฝยหัวเราะร่า

“จริงด้วยเถ้าแก่ พูดตามตรงนะ ผมอยากจะแวะไปดูวัวตัวนั้นก่อนสักนิด รู้สึกว่าอาการมันจะรอไม่ได้นะครับ”

จางหลิงชวนเปรยขึ้น เพราะป้ายสีแดงที่เขาเห็นมันทำให้เขาทานข้าวไม่ลงจริงๆ อีกอย่างเขากระหายใคร่รู้มากว่าวัวตัวนั้นเป็นอะไรกันแน่

“หมอจาง อย่าดื้อไปหน่อยเลย ทานข้าวให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน เรื่องอะไรจะรอแค่ช่วงเวลาทานมื้อเดียวไม่ได้เชียว”

เถ้าแก่เฝยตบไหล่จางหลิงชวนอีกครั้งพลางคะยั้นคะยอให้นั่งลง

“มาๆ พี่น้องจากสถานีโทรทัศน์นั่งลงเถอะ ทานข้าวกันก่อน มื้อนี้เรามาทานแบบล้อมวงตั้งเตาไฟกัน ง่ายๆ เป็นกันเอง”

ในแถบหลิ่งหนาน การตั้งเตาไฟทานแบบล้อมวงก็คล้ายกับการทานหม้อไฟ เพียงแต่ในหม้อจะไม่มีการแบ่งน้ำซุปเป็นสองฝั่งหรือเก้าช่องเหมือนหม้อไฟตามร้าน แต่จะเป็นน้ำซุปใสหม้อเดียว โดยปกติจะใส่เนื้อไก่ลงไปรองก้นหม้อไว้ก่อน จากนั้นอยากทานอะไรก็ใส่ตามลงไป ใครชอบรสเผ็ดก็ปรุงน้ำจิ้มเอาเอง ใครไม่ทานเผ็ดก็ทานสดๆ ได้เลย เป็นเมนูที่คนท้องถิ่นนิยมทำทานกันในครอบครัวช่วงฤดูหนาวเพราะทำง่ายและถูกปากทุกคน

“นึกไม่ถึงเลยว่ายังไม่ทันเริ่มงานก็ได้ทานของอร่อยซะแล้ว งั้นพวกเราต้องขอขอบคุณเถ้าแก่เฝยแทนทุกคนด้วยนะคะ”

เฉินเชี่ยนในฐานะหัวหน้าทีมเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ในเมื่อเจ้าบ้านเตรียมการต้อนรับขนาดนี้ หากไม่ทานก็คงจะเป็นการเสียมารยาทอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในเขตชนบทแถบอำเภอชิงที่ผู้คนมีความเป็นมิตรและจริงใจสูงมาก

คราวก่อนตอนที่พวกเขาลงพื้นที่ไปสัมภาษณ์ในชนบทใหม่ๆ เฉินเชี่ยนยังเด็กและไม่ค่อยรู้ธรรมเนียม เมื่อทานข้าวมาแล้วจึงปฏิเสธที่จะทานอาหารที่เจ้าบ้านเตรียมไว้ จนภายหลังถึงได้รู้ว่าการไม่ร่วมโต๊ะอาหารนั้นหมายถึงการดูหมิ่นเจ้าภาพ ดังนั้นเมื่อมาถึงที่นี่เธอจึงรีบชวนทุกคนนั่งลงทันที

“งั้นทุกคนครับ สงสัยต้องรับชมรายการจางสายกินไปพลางๆ ก่อนแล้วล่ะ”

หวังลี่เว่ยพูดติดตลกหน้ากล้อง ส่วนเว่ยเสี่ยวหยวนคอยจัดแสงไฟอยู่ข้างๆ สำหรับซ่งหว่านฉิง เธอยังคงทำหน้าที่ตากล้องอย่างเงียบเชียบ ไม่ส่งเสียงและไม่ยอมให้ตัวเองหลุดเข้าไปในเฟรมกล้อง

“ดูรายการทานข้าวก็ดีนะครับ เห็ดพวกนี้เป็นของดีขึ้นชื่อของตำบลต้าเป่าเราเลยนะ มาครับ ลองชิมกันดู”

เถ้าแก่เฝยยกตะกร้าใบเล็กที่ใส่เห็ดสดๆ ออกมาส่งให้ทุกคน

「เทพเจ้าสายปั่นทานเนื้อวัวเยอะๆ นะ จะได้มีแรง」

「ฮ่าๆๆ ดูหมอจางทานข้าวก็เพลินดีนะ」

「เห็ดนั่นดูท่าทางจะหวานหอมน่าดูเลย เถ้าแก่เฝยเตรียมตัวดีมาก」

「รู้สึกว่าหมอจางจะเป็นพวกบ้างานจริงๆ นะเนี่ย เห็นชำเลืองมองออกไปข้างนอกตลอด ทำท่าเหมือนจะลุกอยู่เรื่อย」

「ดูวีรกรรมที่เขาทำเมื่อวานก็รู้แล้วว่าเขาบ้างานขนาดไหน คนปกติที่ไหนจะทำ CPR ต่อเนื่องได้นานขนาดนั้นเพื่อยื้อชีวิตคนตั้งหกเจ็ดคน」

「ถ้าพูดให้ถูกคือแปดชีวิตนะครับ เพราะมีหญิงตั้งครรภ์ด้วย ถ้าดูจากคลิปนะ หากคนในเหตุการณ์ช่วยผิดวิธีแล้วรอกู้ภัยมาถึงในอีกยี่สิบนาที ยังไงก็น่าจะรอดยาก」

「จะว่าไปเรื่องมันใหญ่ขนาดติดเทรนด์คำค้นหายอดนิยมในโต่วอินเลยนะ แต่ทำไมวันนี้ไม่มีสื่อไหนตามมาสัมภาษณ์เลยล่ะ? อาจารย์สายสืบช่วงนี้ทำงานพลาดหรือเปล่าเนี่ย」

「เป็นหมอจางต่างหากที่ระวังตัวมากขึ้น ตามข้อมูลจากคนในพื้นที่ที่เคยอยู่หน้างานบอกว่า เดี๋ยวนี้หมอจางไม่ยอมบอกพิกัดไลฟ์ล่วงหน้าแล้ว แต่จะขับรถพาทุกคนไปเอง ส่วนเรื่องสัมภาษณ์เขาก็ปฏิเสธ เพราะไม่อยากให้คนมามุงเยอะจนรบกวนการทำงานและทำให้เจ้าของฟาร์มอึดอัด อีกอย่างเขาอยากให้คนดูโฟกัสที่งานสัตวแพทย์มากกว่า」

「สมกับเป็นภาพลักษณ์ของหมอจางที่ฉันคิดไว้เลย」

จำนวนผู้ชมรายการชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์จาง: 5,701 คน อันดับความนิยมการแข่งขันถ่ายทอดสดสัตวแพทย์: 52

หลังจากเริ่มไลฟ์ได้ไม่ถึงห้านาที ยอดผู้ชมพุ่งสูงถึงห้าพันเจ็ดร้อยคน และติดอันดับห้าสิบสองของตารางความนิยมทันที ผู้ชมต่างเข้ามาคอมเมนต์กันอย่างคึกคักโดยไม่ติดใจเรื่องที่เห็นภาพการทานมื้อเที่ยง แต่ทุกคนสังเกตเห็นว่าจางหลิงชวนดูจะกระวนกระวายใจอยู่ไม่น้อย

“เอาล่ะครับ งั้นพวกเราทานมื้อเที่ยงกันก่อนค่อยลุยงาน ระหว่างที่รออาหารในหม้อเดือด เถ้าแก่ครับ ผมขอแวบไปดูวัวตัวนั้นอีกทีนะ”

จางหลิงชวนยังคงคาใจเรื่องอาการของวัวตัวนั้นไม่หาย

“โธ่เอ๊ย... ห้ามไม่ได้จริงๆ นะเนี่ยคุณหมอคนเก่ง ไปดูเถอะครับ แวบเดียวแล้วรีบกลับมานะ ทานข้าวก่อนแล้วค่อยทำงาน”

เถ้าแก่เฝยเห็นความมุ่งมั่นของจางหลิงชวนจึงต้องยอมปล่อยไป อีกอย่างกระเป๋าเครื่องมือสัตวแพทย์ก็ยังวางอยู่ที่นี่ เขาคงยังไม่เริ่มลงมือผ่าตัดทันทีหรอก

“ได้ครับเถ้าแก่”

จางหลิงชวนพยักหน้า

“เถ้าแก่คะ ขอโทษด้วยนะคะ เดี๋ยวหนูขอตามไปถ่ายวิดีโอด้วยคนค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงหยิบกล้องเตรียมตามไป

“ไปเถอะๆ ก็นี่มันรายการชีวิตประจำวันของสัตวแพทย์นี่นา ขนาดจะทานข้าวยังต้องแวบไปดูวัวก่อนเลย”

เถ้าแก่เฝยยิ้มอย่างใจดี เขาไม่ขัดข้องอยู่แล้ว ในเมื่อทีมงานคนอื่นๆ ยังนั่งอยู่ตรงนี้ จางหลิงชวนย่อมต้องกลับมาทานข้าวแน่นอน ความจริงเขาก็แอบทึ่งนะ เพราะเขามองไม่เห็นความผิดปกติของวัวตัวนั้นเลย สมแล้วที่เป็นลูกไม้หล่นใต้ต้นที่เก่งกว่าพ่ออย่างที่ลือกัน

「ออกมาดูจริงๆ ด้วย」

「ก็นะ คนเก่งๆ เขาก็เป็นแบบนี้แหละ ขนาดจะทานข้าวยังห่วงงาน」

「ตั้งแต่สบตากันในคราวนั้น หมอจางก็ไม่อาจละสายตาจากพี่วัวได้อีกเลย สาวๆ คะ มาจิ้นคู่นี้กันเถอะ!!」

「แม่คุณ! จะจิ้นอะไรก็ดูความเป็นจริงหน่อย จิ้นกับวัวมันจะดูหลอนไปไหม!!」

「วัวตัวไหนคือพี่วัวคนเดิมล่ะเนี่ย หมอจางจะจำได้ไหม ฉันมองไปทางไหนก็เหมือนกันหมดเลย」

จางหลิงชวนเดินออกมาที่คอกวัว ผู้ชมในไลฟ์ต่างพากันสงสัยว่าจะจำวัวตัวเดิมได้หรือไม่ เพราะวัวในฟาร์มมีจำนวนมหาศาล แถมพวกมันยังเดินสลับที่กันไปมาจนดูละลานตาไปหมด

“ทุกคนครับ เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูข้างในหน่อยนะ หว่านฉิงถ่ายอยู่ข้างนอกคอกก็พอครับ”

วัวในฟาร์มนี้ถูกขังรวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ หากเกิดอุบัติเหตุโดนรุมเหยียบขึ้นมาจะเรื่องใหญ่ ในฐานะสัตวแพทย์เขามีสัญชาตญาณในการระวังตัว แต่สำหรับตากล้องอย่างหว่านฉิงอาจจะยังไม่มีประสบการณ์พอ เขาจึงไม่อยากให้เธอเสี่ยง

“ค่ะ”

ซ่งหว่านฉิงพยักหน้ารับ

「หมอจางจะหาเจอจริงๆ เหรอ?」

ผู้ชมหลายคนแอบลุ้น

「สัตวแพทย์ตัวน้อย (แฟนพันธุ์แท้): อย่าดูถูกทักษะพื้นฐานของสัตวแพทย์สิครับ ถึงวัวจะเยอะแต่ยังไงก็ต้องจำได้แน่นอน แต่อาจจะเสียเวลาหาหน่อยสักนาทีสองนาที」

สัตวแพทย์ตัวน้อยคนเดิมโผล่มาคอมเมนต์ ยืนยันว่าเขาติดตามทุกไลฟ์ไม่เคยพลาด

「สัตวแพทย์ตัวน้อย (แฟนพันธุ์แท้): เชี้ย! เกินไปแล้ว! วันหลังฉันจะไม่พูดอะไรก่อนแล้วนะ」

「หมอปลา หมอสัตว์เลี้ยง (แฟนพันธุ์แท้): วัวตั้งเยอะแต่เดินดุ่มๆ เข้าไปหาเจอทันทีเลย สุดยอดจริงๆ แต่ดูเหมือนวัวตัวนี้จะมีปัญหาจริงๆ นะ มีน้ำตาไหลแล้วก็น้ำลายยืดด้วย」

ทันทีที่สัตวแพทย์ตัวน้อยพิมจบ ทุกคนก็เห็นจางหลิงชวนเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าวัวตัวหนึ่งพอดี ซึ่งก็คือตัวที่มีขนหยิกเป็นลอนตรงส่วนหัวและมีขนสีขาวแซมอยู่ตรงกลาง แม้วัวตัวอื่นจะดูคล้ายกันมาก แต่พอมองใกล้ๆ ถึงได้เห็นว่ามันดูมีอาการซึมเศร้าและมีน้ำตาไหลอาบแก้มจริงๆ

สิ่งที่ทุกคนไม่รู้คือ จางหลิงชวนมองเห็นป้ายสัญลักษณ์สีแดงกะพริบอยู่เด่นหราท่ามกลางป้ายสีเขียวรอบๆ การจะหาเป้าหมายจึงไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด

ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังดำเนินการตรวจรักษาโรคที่รุนแรงและเป็นอันตรายต่อชีวิต ระบบช่วยสแกนกำลังทำงาน...

การสแกนแบบแม่นยำสูง... คงเหลือศูนย์ครั้ง

การสแกนแบบปกติ... วันนี้คงเหลือสิทธิ์ 2 ครั้ง

กำลังเปิดใช้งานการสแกนแบบปกติ โปรดรอสักครู่...

ระบบสแกนเสร็จสมบูรณ์

ชื่อผู้ป่วย: ไม่ระบุ เพศ: ผู้ สถานะปัจจุบัน: มีอาการน้ำตาไหล น้ำลายไหล มีน้ำมูกใส ปวดข้อต่อทั้งสี่ข้าง และมีไข้ต่ำๆ ทั่วร่างกาย การวินิจฉัย: ภาวะติดเชื้อไวรัสเฉียบพลันที่ไม่คุ้นเคย คำแนะนำจากระบบ: ปัจจุบันยังไม่สามารถระบุสาเหตุที่แน่ชัดของการเกิดโรคได้ คาดว่าภายในระยะเวลาอันสั้นจะเกิดอาการไข้สูง หายใจหอบถี่ น้ำตาและน้ำลายรวมถึงน้ำมูกจะไหลรุนแรงขึ้น และจะเกิดอาการเดินกะเผลกเนื่องจากการเจ็บปวดข้อต่ออย่างรุนแรง ขอให้โฮสต์รีบส่งตัวอย่างไปตรวจที่ห้องปฏิบัติการระดับสูงของโรงพยาบาลระดับตติยภูมิเพื่อตรวจหาเชื้อ มิเช่นนั้นอาจพรากชีวิตสัตว์ได้

ผลการสแกนแบบปกติปรากฏขึ้น แม้จะไม่ละเอียดยิบเท่าแบบแม่นยำสูง แต่ก็เพียงพอจะบอกสภาวะเบื้องต้นได้ จางหลิงชวนขมวดคิ้วแน่น อาการพวกนี้มันดูคุ้นตาเขาอย่างน่าประหลาด

「มันสั่นแล้ว!!」

「วัวตัวนี้เริ่มตัวสั่นแล้วทุกคน!!」

ผู้ชมสังเกตเห็นอาการผิดปกติได้ผ่านหน้าจอ

“หมอจาง ทำไมจูงวัวตัวนี้ออกมาล่ะครับ ทานข้าวก่อนเถอะ วัวตัวนี้เดี๋ยวค่อยให้หมอดูทีหลังก็ได้ อาการมีน้ำมูกกับตัวสั่นแบบนี้คงแค่เป็นหวัดธรรมดานั่นแหละ กลายเป็นว่าวันนี้ผมมีสามเกลอวัวป่วยให้หมอจัดการเลยนะเนี่ย”

เถ้าแก่เฝยเดินออกมาตามพลางพูดหยอกล้อ ไม่ลืมที่จะเรียกวัวพวกนี้ว่าสามเกลอตัวแสบ

「ฉันเริ่มจะชอบเถ้าแก่เฝยแล้วนะเนี่ย อารมณ์ดีจัง」

「หมอจาง ไปทานข้าวก่อนเถอะค่ะ」

「ใช่ๆ ทานข้าวเถอะ」

ผู้ชมชาวเน็ตต่างพากันเชียร์ให้หมอจางไปพักทานมื้อเที่ยง

“เถ้าแก่เฝยครับ มื้อเที่ยงคงต้องขอเลื่อนออกไปอีกนิดแล้วล่ะครับ พี่ใหญ่ในกลุ่มสามเกลอตัวแสบของเถ้าแก่ดูอาการไม่ค่อยปกติ ผมต้องรีบวัดไข้ให้มันเดี๋ยวนี้เลยครับ”

จางหลิงชวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“จะรอแค่ช่วงทานข้าวไม่ไหวเลยเหรอครับ? ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่น่าจะต้องรีบขนาดนั้นนะ!?”

เถ้าแก่เฝยยังคงพูดยิ้มๆ เขาคิดว่าการทานข้าวแค่ชั่วโมงเดียวไม่น่าจะทำให้เรื่องแย่ลง

“ผมสงสัยว่ามันจะเป็นโรคระบาดครับ ต้องรีบวัดอุณหภูมิร่างกายเดี๋ยวนี้เลย”

น้ำเสียงของจางหลิงชวนหนักแน่นและจริงจังจนบรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป

“โรคระบาดวัวเหรอ! คุณพระช่วย! เดี๋ยวผมไปแบกกระเป๋าเครื่องมือมาให้เดี๋ยวนี้เลยครับ!!”

เถ้าแก่เฝยสะดุ้งสุดตัว ท่าทางอารมณ์ดีมลายหายไปสิ้น นี่มันเรื่องฟ้าถล่มของจริงสำหรับเจ้าของฟาร์มวัวเลยนะนั่น

「?」

「??」

「โรคระบาดวัว??」

「โอ้โห สีหน้าเถ้าแก่เฝยเปลี่ยนไวยังกับเล่นละครตลกเลย!!」

「คนไม่เคยเลี้ยงวัวไม่รู้หรอก ถ้าเกิดโรคระบาดขึ้นมานะ ความเสียหายระดับหมื่นสองหมื่นน่ะเรื่องเล็ก ถ้าลามไปทั้งฟาร์มนี่ขาดทุนย่อยยับเป็นล้านๆ เลยนะ ต้องรีบป้องกันไว้ก่อนดีที่สุด!!」

「พวกพี่ๆ สัตวแพทย์ในไลฟ์คะ นี่มันใช่โรคระบาดวัวจริงๆ เหรอ? แล้วมันคือโรคอะไรกันแน่??」

「เพิ่งเคยเห็นการวัดไข้วัว สงสัยจังว่าเขาวัดกันตรงไหน หนีบรักแร้หรือเปล่า? หรือที่ต้นขา??」

ผู้ชมในไลฟ์ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความตื่นเต้นและสงสัยว่าสัตวแพทย์จะวัดไข้สัตว์ตัวใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร

“เพื่อนๆ ครับ เนื่องจากสงสัยว่าพี่ใหญ่ของกลุ่มสามเกลอตัวแสบอาจจะมีเชื้อโรคติดต่อร้ายแรง เราจึงต้องทำการวัดอุณหภูมิร่างกายกันก่อน ขั้นแรกเราต้องสะบัดปรอทวัดไข้ให้ต่ำกว่าสามสิบห้าองศาเซลเซียส ถ้ามีใครเลี้ยงวัวอยู่ที่บ้านและอยากรู้วิธีการ สามารถทำตามขั้นตอนได้เลยนะครับ”

จางหลิงชวนหยิบปรอทวัดไข้ออกมาเริ่มสะบัดจนได้ระดับที่ต้องการ การจะวินิจฉัยโรคตามที่เขาสงสัยจำเป็นต้องรู้อุณหภูมิร่างกายที่แน่นอนเสียก่อน

“เอ๋...”

พวกเฉินเชี่ยนที่เพิ่งนั่งลงที่โต๊ะอาหารต้องรีบพากันวิ่งออกมาดู เพราะสงสัยว่าทำไมเถ้าแก่เฝยถึงได้แบกกระเป๋าเครื่องมือวิ่งหน้าตั้งออกไปแบบนั้น

“โดยปกติแล้ว การวัดไข้วัวเราจะวัดทางทวารหนักครับ ดังนั้นเราต้องทาสารหล่อลื่นที่ปลายปรอทก่อน เพื่อลดการระคายเคืองเพราะช่องทางนั้นค่อนข้างแห้งครับ”

เขาเริ่มทาสารหล่อลื่นที่ปรอทวัดไข้

「อะไรนะ?」

「วัดไข้ทางทวารหนัก??」

「อ้าว ไม่ใช่ใช้ปรอทแตะๆ ตามตัวเหรอ? แต่นี่ต้องเสียบเข้าทางทวารหนักเลยเหรอ? แล้วทวารหนักที่ว่าเนี่ย... คือที่เดียวกับที่ฉันคิดหรือเปล่า?」

「หมอจางกำลังทาสารหล่อลื่น... รู้สึกเสียวสันหลังแทนพี่วัวเลย /ปิดหน้า」

ในห้องไลฟ์เกิดการระดมสมองครั้งใหญ่ ทวารหนักที่ว่านั่นน่ะ... ใช่ตรงนั้นจริงๆ หรือ??

“จากนั้นเราต้องยืนอยู่ตรงด้านหลังของวัวพอดี แล้วใช้มือซ้ายเลิกหางวัวขึ้นครับ”

จางหลิงชวนจัดตำแหน่งตัวเองอยู่ท้ายตัววัว แล้วยกหางของมันขึ้น

“ทุกคนจำไว้นะครับ ห้ามสุ่มสี่สุ่มห้าจิ้มเข้าไปแรงๆ ตอนวัวไม่ทันตั้งตัวเด็ดขาด เพราะอาจจะโดนมันถีบเอาได้ ในฐานะสัตวแพทย์เราต้องปฏิบัติกับสัตว์อย่างนุ่มนวล ค่อยๆ สอดเข้าไปอย่างช้าๆ แบบนี้ครับ”

เนื่องจากวัวถูกจูงแยกออกมาอยู่ในพื้นที่โล่ง กล้องจึงสามารถจับภาพเหตุการณ์ได้อย่างชัดเจน จางหลิงชวนจับหางวัวขึ้นแล้วค่อยๆ สอดปรอทวัดไข้เข้าไปในทวารหนักของมันอย่างประณีต

“เสร็จแล้วเราก็ใช้คลิปที่ติดกับปรอท หนีบไว้กับขนบริเวณหางวัวเพื่อยึดตำแหน่งไว้ครับ”

เขาอธิบายขั้นตอนอย่างละเอียดให้ผู้ชมฟัง

「เห็นแล้วรู้สึกเจ็บแทนเลย」

「ได้ความรู้ใหม่จริงๆ ที่แท้วัวเค้าวัดไข้กันทางก้นนี่เอง!」

「พี่วัวผู้น่าสงสาร นายเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว!」

「จริงครับ การจะได้อุณหภูมิที่แม่นยำที่สุดต้องทำแบบนี้แหละ หมอจางอธิบายได้เห็นภาพมาก」

ชาวเน็ตพากันส่งอีโมจิปิดหน้าปิดตา เพราะภาพการวัดไข้แบบถึงลูกถึงคนนี้ทำเอาหลายคนตั้งตัวไม่ติด

“คราวนี้เราต้องรอประมาณสามถึงห้านาทีครับ เพื่อรอดูอุณหภูมิร่างกายที่แน่นอนของมัน”

จางหลิงชวนกล่าว อาการที่เขาสงสัยจะใช่หรือไม่ อุณหภูมิร่างกายจะเป็นตัวตัดสิน หวังว่าเขาจะแค่ตื่นตูมไปเองนะ...

...

สรุปความหมายท้ายบท:

ทวารหนัก: ช่องทางขับถ่ายอุจจาระที่อยู่ส่วนท้ายของลำไส้ใหญ่

พรรครพวัดไข้แบบปรอท: อุปกรณ์ที่ใช้สำหรับวัดอุณหภูมิร่างกาย โดยใช้การขยายตัวของปรอทในหลอดแก้ว

สารหล่อลื่น: ของเหลวหรือเจลที่ใช้ทาเพื่อลดความเสียดทานและการระคายเคืองในการทำหัตถการทางการแพทย์