บทที่ 150 พายุทรายแห่งภาคตะวันตกเฉียงเหนือ

ซ่งอวิ๋นเจี๋ยเดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายในห้องรับแขกของคอนโดมิเนียม กดรีเฟรชกล่องจดหมายซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด" เธอพึมพำกับตัวเอง "ที่อยู่ก็ไม่ผิด อินเทอร์เน็ตก็ปกติ ทำไมถึงไม่มีจดหมายตอบกลับ? คุณคือหลินเยี่ยนเชียวนะ!"

ประโยคนี้แฝงความสงสัยที่สมเหตุสมผลในมุมมองของเธอ ในวงการนี้ ชื่อของหลินเยี่ยนเปรียบเสมือนใบเบิกทางระดับสูงสุด เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่โปรเจกต์นับไม่ถ้วนต่างใฝ่ฝันอยากได้มาร่วมงาน การปฏิเสธเขา หรือแม้กระทั่งเมินเฉยเขา เป็นเรื่องที่ผิดตรรกะอย่างสิ้นเชิง

หยางชิ่นนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาเดี่ยว ท่วงท่ายังคงสง่างาม เธอใจเย็นกว่าซ่งอวิ๋นเจี๋ย และวิเคราะห์ได้ตรงจุดกว่า "กองถ่ายละครน้ำดีที่มีรากฐานมั่นคงแบบนี้ โดยเฉพาะพวกที่ผู้กำกับรุ่นเก่าเป็นคนคุม ส่วนใหญ่มักจะหัวโบราณ พวกเขาไม่สนกระแส ไม่เชื่อเรื่องโชคลาง เผลอๆ อาจจะคิดว่าพวกเราส่งไปแกล้งเล่นด้วยซ้ำ" เธอเว้นจังหวะ "หรือไม่ก็ พวกเขาดูประวัติคุณกับเรตค่าตัวที่คุณเรียกไป แล้วรู้สึกว่าจ้างไม่ไหว เลยไม่ตอบกลับมาซะเลย จะได้ไม่ขายหน้า"

นี่เป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุด แต่หลินเยี่ยนไม่คิดอย่างนั้น เขาเดินออกมาจากห้องหนังสือ ในมือถือแก้วน้ำอุ่น ความวุ่นวายภายนอกและความวิตกกังวลของทีมงาน ดูเหมือนจะไม่อาจรบกวนเขาได้เลย ความรู้สึกถูกเมินเฉย ไม่ได้กระตุ้นความโกรธในใจเขาแม้แต่น้อย กลับกัน ความรู้สึกอยากเอาชนะที่มาพร้อมความท้าทาย ซึ่งห่างหายไปนาน เริ่มตื่นขึ้นในใจเขาช้าๆ

ทุกคนในวงการนี้ ต่างหาทางเกาะกระแสเขา แบ่งปันแสงสว่างจากเขา แต่ตอนนี้ กลับมีคนเมินเฉยกิ่งมะกอกที่เขายื่นให้ น่าสนุกดี