บทที่ 152 เริ่มต้นบทบาทใหม่

เขาย้ำถึงเสน่ห์ของบทบาท "จ้าวจางซาน" และความมุ่งมั่นที่จะคว้าบทนี้มาครองอีกครั้ง

หยางชิ่นที่ปลายสายเงียบไป แม้ปากจะบ่น แต่สมองทางธุรกิจที่ถูกเคี่ยวกรำจากตลาดทุนจนเฉียบคมของเธอก็เริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว ระดับความนิยมของหลินเยี่ยนในหมู่ประชาชนนั้นสูงอยู่แล้ว แต่เขายังขาดผลงาน "ระดับมหาชน" สักเรื่องที่สามารถเจาะเข้าไปนั่งในใจคนทุกบ้านทุกครัวเรือนและได้รับการยอมรับจากภาครัฐอย่างแท้จริง

บทละครเรื่องนี้เธอเคยอ่านผ่านๆ และรู้ว่าถ้าสร้างออกมาได้จริง ผลตอบรับจะไม่ด้อยไปกว่า หยกไร้ใจ ในตอนนั้นแน่นอน อีกทั้งละครโทรทัศน์ที่หลินเยี่ยนแสดงก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่เป็นบทรอง เขาขาดบทพระเอกเต็มตัวอย่างมาก หากต้องการให้เส้นทางบันเทิงเบ่งบานในทุกด้าน จะมุ่งเป้าไปที่ภาพยนตร์เพียงอย่างเดียวไม่ได้ เพราะวงการภาพยนตร์ตอนนี้อยู่ยาก รายได้ตั๋วหนังคือด่านหิน ยังไงก็ต้องพึ่งอิทธิพลต่อเนื่องของละครโทรทัศน์ เรื่องใหญ่ในเมืองเล็ก คือใบเบิกทางที่สมบูรณ์แบบที่สุด

นี่คือการค้าที่ไม่มีวันขาดทุน สิ่งที่ได้กลับมาไม่ใช่เงิน แต่เป็นบารมี สถานะ และความนิยมในระดับมหาชน เสียงของหยางชิ่นกลับมาเยือกเย็นและเด็ดขาดเหมือนวันวานอย่างรวดเร็ว

"ส่งที่อยู่มาให้ฉัน เรื่องเงินฉันจัดการเอง คุณรออยู่ที่นั่น ห้ามไปไหนทั้งนั้น รอฉัน"