บทที่ 153 อารมณ์ขันในกลิ่นมูลวัว

พิธีเปิดกล้องละคร เรื่องใหญ่ในเมืองเล็ก ไม่มีผ้าแดง ไม่มีแชมเปญ แม้แต่ประทัดสักพวงก็ไม่มี ณ ปากทางเข้าหมู่บ้านหวงชวน ฝุ่นทรายตลบอบอวล เจิ้งอี้หลงสวมหมวกแก๊ปใบเก่ง ตะโกนใส่โทรโข่งเสียงดังลั่น "เปิดกล้อง!"

สิ้นเสียงคำสั่ง จ้าวจางซานที่รับบทโดยหลินเยี่ยน ก็ขี่จักรยานตราหงส์รุ่นคุณปู่ที่นอกจากกระดิ่งแล้วดังทุกส่วน พุ่งโซซัดโซเซเข้ามาในเฟรม รถจักรยานเก่าเกินไป แฮนด์รถส่ายไปส่ายมา สองขายาวๆ ของเขาออกแรงถีบบันไดอย่างทุลักทุเล ขากางเกงเปรอะเปื้อนโคลนสีเหลือง ภาพลักษณ์ของไอ้หนุ่มหน้ามนคนซื่อที่เพิ่งมาถึงถิ่นใหม่และยังทำอะไรไม่ถูกกับทุกสิ่งทุกอย่าง ปรากฏชัดเจนขึ้นในพริบตา

หลังจอมอนิเตอร์ มุมปากของเจิ้งอี้หลงกำลังจะยกยิ้ม "แครก" เสียงกรอบแกรบดังสนั่น โซ่จักรยานดันขาดผึงกลางอากาศ ล้อหมุนฟรี เท้าของหลินเยี่ยนเหยียบวืด ร่างทั้งร่างคะมำไปข้างหน้า เกือบจะล้มหน้าทิ่มดิน หัวใจของผู้ช่วยผู้กำกับกระตุกวูบ กำลังจะตะโกนสั่ง "คัต"

แต่กลับเห็นหลินเยี่ยนทรงตัวไว้ได้ ไม่หยุดชะงักแม้แต่วินาทีเดียว ก้มลงมองจักรยานอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด แล้วสบถคำหยาบออกมาด้วยสำเนียงท้องถิ่นที่แปร่งๆ เขากระโดดลงจากรถอย่างคล่องแคล่ว ก้มลงแบกจักรยานพังๆ คันนั้นขึ้นบ่า แล้วก้าวยาวๆ เดินหน้าต่อไป แผ่นหลังนั้น ท่ามกลางพายุทรายที่พัดกระหน่ำ แผ่กลิ่นอายความดื้อรั้นที่ชวนให้รู้สึกทั้งขำทั้งน่าเห็นใจ

เจิ้งอี้หลงจ้องแผ่นหลังที่แบกจักรยานในจอมอนิเตอร์เขม็ง แววตาเป็นประกายร้อนแรง เขาตบต้นขาฉาดใหญ่ ตะโกนใส่ผู้ช่วยผู้กำกับข้างกาย "เก็บไว้! ฉากนี้ต้องเก็บไว้! นี่มันช็อตเทพประทานชัดๆ!"