บทที่ 155 นี่สิคือจ้าวจางซานที่ต้องการ

ขณะเดียวกัน ณ หมู่บ้านโมกูถุน กำลังเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่เปิดกล้อง

กองถ่ายต้องถ่ายทำฉากระดมพลครั้งสุดท้ายก่อนการอพยพย้ายหมู่บ้านทั้งหมู่บ้าน นี่เป็นฉากใหญ่ที่ต้องระดมชาวบ้านทั้งคนแก่และเด็กนับร้อยชีวิต การควบคุมฉากยากลำบากอย่างยิ่ง บรรยากาศต้องกดดันแฝงความสับสนในอนาคต

เจิ้งอี้หลงถือโทรโข่ง ตะโกนจนเสียงแหบแห้งเพื่อจัดตำแหน่งตัวประกอบ เส้นประสาทของทุกคนในกองถ่ายตึงเครียด ในวินาทีที่ทุกอย่างพร้อม และกำลังจะเริ่มถ่ายทำ ท้องฟ้าก็เปลี่ยนสีโดยไม่มีสัญญาณเตือน ท้องฟ้าที่เมื่อครู่ยังแจ่มใส ภายในเวลาไม่กี่นาที ก็ถูกความเหลืองขุ่นของฝุ่นดินจากเส้นขอบฟ้าทางทิศตะวันตกกลืนกินจนหมด

ลมกรรโชกแรงขึ้นฉับพลัน หอบเม็ดทรายบนพื้นดินขึ้นมา เกิดเสียงหวีดหวิว "แย่แล้ว! พายุทราย! เร็ว! เก็บของ!" ทีมงานท้องถิ่นที่มีประสบการณ์ตะโกนลั่น หน้าเจิ้งอี้หลงถอดสีทันที สิ่งที่เขาห่วงไม่ใช่คน แต่เป็นอุปกรณ์ราคาแพงระยับพวกนั้น —— จบกัน ลูกรักพวกนี้ถ้าทรายเข้าก็พังยับเยินหมด!

เขาตะโกนใส่เครื่องสื่อสาร "รักษาอุปกรณ์! ทุกคน ปกป้องกล้องก่อน!" สถานการณ์โกลาหลทันที ลมพายุกระหน่ำหอบทรายและหินพัดใส่หน้าจนเจ็บแสบ ทัศนวิสัยลดลงเหลือไม่ถึงห้าเมตรอย่างรวดเร็ว ผู้คนกรีดร้อง กุมหัววิ่งหนีกันจ้าละหวั่น หาที่หลบภัยที่พอจะหาได้