บทที่ 156 ฉากที่แลกมาด้วยเลือด

พายุทรายค่อยๆ สงบลง ตะวันรอนสีแดงฉานดุจโลหิต เจิ้งอี้หลงจ้องมองแผ่นหลังที่เดินดุ่มไปตามลำพังในจอมอนิเตอร์ รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งอก เขาไม่ได้สั่งคัต จนกระทั่งหลินเยี่ยนเข็นรถพังๆ คันนั้นหายลับไปสุดปลายเนินดิน

"คัต!"

ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบ ทุกคนยังคงจมดิ่งอยู่ในภาพความเวิ้งว้างแต่ทรหดเมื่อครู่ ผู้ช่วยผู้กำกับเสี่ยวหวังได้สติเป็นคนแรก เขาวิ่งตะกุยตะกายไปหากล้องตัวที่หลินเยี่ยนเอาตัวบังไว้ ค่อยๆ เปิดผ้ากันฝนออกอย่างระมัดระวัง เลนส์ ตัวกล้อง สมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน เขาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบหันขวับไปมองหลินเยี่ยน

หลินเยี่ยนกำลังเดินกลับมาจากหลังเนินดิน ฝีเท้าดูโงนเงนเล็กน้อย เสื้อนวมขาดๆ บนตัวเขาเต็มไปด้วยฝุ่นทราย รอยเลือดเล็กๆ หลายรอยบนใบหน้าดูแสบตาเป็นพิเศษภายใต้แสงสลัวของยามเย็น

"ไปโรงพยาบาล" เจิ้งอี้หลงก้าวยาวๆ เข้าไปหา น้ำเสียงเด็ดขาดไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง หลินเยี่ยนโบกมือ เดินตรงไปยังจอมอนิเตอร์ "ผู้กำกับครับ ผมขอทวนภาพดูหน่อย" เจิ้งอี้หลงขมวดคิ้ว จ้องใบหน้าที่ไร้สีเลือดนั้น สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ