บทที่ 157 แผ่นหลังที่ไม่หวนกลับ

การถ่ายทำที่หมู่บ้านโมกูถุน เข้าสู่ช่วงที่ยากลำบากที่สุด เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงตอนที่เห็ดออกผลผลิตงดงาม แต่เนื่องจากเส้นทางบนภูเขาทุรกันดาร พ่อค้าคนกลางจึงกดราคา ทำให้เห็ดจำนวนมากขายไม่ออกและเน่าคาแปลง ฉากที่จ้าวจางซานขี่รถสามล้อ บรรทุกเห็ดหลายตะกร้าไปตระเวนขายตามบ้านในตัวอำเภอ

ก่อนเริ่มถ่ายทำ หลินเยี่ยนไม่ได้หลบอยู่ใต้ร่มกันแดด แต่กลับไปยืนตากแดดเปรี้ยงๆ อยู่นานถึงสามชั่วโมงเต็ม จนกระทั่งผิวหนังแดงก่ำ ริมฝีปากแห้งแตก เขาถึงพยักหน้าให้ผู้กำกับ การถ่ายทำเริ่มขึ้น เขาถีบรถสามล้อที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ถูกผู้จัดการโรงแรมไล่ออกมาอย่างรังเกียจ ถูกพ่อค้าในตลาดสดหัวเราะเยาะ สุดท้าย เขานั่งยองๆ อยู่คนเดียวริมฟุตพาทหน้าศาลากลางอำเภอ ล้วงหมั่นโถวเย็นชืดสองลูกออกมาจากอกเสื้อ กินกับน้ำแร่ขวดหนึ่ง กลืนลงคอคำโต

กล้องซูมเข้า แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหวังริบหรี่ในตอนแรก กลายเป็นความหม่นหมองหลังถูกปฏิเสธ และสุดท้ายกลายเป็นความดื้อรั้นที่ไม่ยอมแพ้เมื่อมองไปที่เห็ดบนรถ ท้ายที่สุด เขาก้มหน้า กัดหมั่นโถวคำใหญ่ ขอบตาแดงก่ำ แต่กลับกลั้นไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว ไม่มีบทพูดแม้แต่คำเดียว ความขื่นขม ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความไม่ยอมจำนนของคนตัวเล็กๆ ถูกเขาถ่ายทอดออกมาได้อย่างหมดจด

หลังจอมอนิเตอร์ ขอบตาของเจิ้งอี้หลงก็แดงตามไปด้วย ฉากลองเทค (Long take) ต่อมา คือฉากที่จ้าวจางซานไม่ยอมแพ้ ตัดสินใจขนเห็ดไปขายในตัวเมืองทั้งคืน เขาถีบรถสามล้อที่หนักอึ้ง ปีนขึ้นเนินเขายาวเหยียดที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด เพื่อจับภาพสภาวะที่สมจริงที่สุด เจิ้งอี้หลงใช้กล้องสามตัว และขอให้หลินเยี่ยนถ่ายทำฉากยาวห้านาทีนี้รวดเดียวจบ

"แอ็กชัน!"