บทที่ 158 การถ่ายทอดความโศกเศร้า

การถ่ายทำเริ่มขึ้น กล้องจับภาพไปที่แผ่นหลังอันเงียบงันนั้น เขาเอื้อมมือเข้าไปคลำหาของในกระเป๋าเสื้อจงซานสีซีดอย่างเหม่อลอย ปลายนิ้วสัมผัสโดนวัตถุแข็งๆ ผิวหยาบ เขาหยิบมันออกมา เป็นถั่วเหลืองคั่วกำเล็กๆ ห่อด้วยกระดาษไข นี่คือของที่ลุงหลี่ยัดใส่มือเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน ใบหน้าคล้ำแดดของชายชราเต็มไปด้วยริ้วรอย พอยิ้มตาจะหยีจนเป็นเส้นเดียว เขายัดห่อกระดาษไขที่ยังอุ่นๆ ใส่มือจ้าวจางซาน พูดเสียงห้วนๆ ว่า "รับไป เวลาเครียดจนร้อนใน เคี้ยวสักสองสามเม็ด แก้ร้อนในได้" ตอนนั้นจ้าวจางซานปฏิเสธจะไม่รับ แต่ชายชราทำหน้าดุ "ให้รับก็รับไปสิวะ! ไอ้หนูจากในเมือง อย่าคิดว่าตัวเองทำด้วยเหล็กนะ!"

ทำด้วยเหล็ก...

จ้าวจางซานก้มมองถั่วเหลืองไหม้เกรียมไม่กี่เม็ดในฝ่ามือ แววตาว่างเปล่า เขาหยิบขึ้นมาเม็ดหนึ่ง ส่งเข้าปากอย่างเครื่องจักร ฟันขบลง เสียงดังกรุบ ถั่วหอมมาก มีกลิ่นไหม้เฉพาะตัวของของคั่ว แต่เขาลิ้มรสชาติอะไรไม่ได้เลย ลิ้นชาด้าน ต่อมรับรสตายด้าน มีเพียงกรามที่ขยับเคี้ยวซ้ำๆ อย่างดื้อรั้น

กล้องค่อยๆ ซูมเข้าไป จับภาพใบหน้าด้านข้างแบบโคลสอัป สายตาของจ้าวจางซานไร้จุดโฟกัส มองเหม่อไปยังต้นหวยแก่ที่ใบร่วงหมดต้นกลางลานบ้าน กิ่งก้านคดเคี้ยว กางกรงเล็บระเกะระกะใต้ท้องฟ้าสีหม่น ดูน่าเกลียดและโดดเดี่ยว ใบไม้ร่วงหมดแล้ว คนก็ไม่อยู่แล้ว ฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ใบไม้จะผลิใบใหม่ แล้วคนล่ะ?

เขายัดถั่วเหลืองเข้าปากเม็ดแล้วเม็ดเล่า กรุบ... กรุบ... เสียงเคี้ยวที่กรอบชัดถี่ขึ้นเรื่อยๆ แรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงนั้นแทรกผ่านช่องว่างของเสียงปี่และเสียงร้องไห้ เจาะเข้าไปในหูของทุกคนอย่างดื้อรั้น