บทที่ 159 อาการ "Culture Shock" หลังการกลับมา

ภาพถ่ายใบนี้จุดระเบิดเวยปั๋วรอบดึกในทันที กลุ่มแรกที่สติแตกคือแฟนคลับ

[ตัดต่อ! ตัดต่อชัวร์! แอนตี้คนไหนฝีมือดีขนาดนี้ ลากออกมาตีให้ตาย!] [จขกท.บ้าไปแล้วเหรอ? เอาเจ้าชายที่เปล่งประกายบนพรมแดงของพวกเราไปเทียบกับ... กับสิ่งนี้เนี่ยนะ?] [ฉันไม่เชื่อ พี่เยี่ยนอยู่มัลดีฟส์ เขาพักร้อนอยู่ชัดๆ...]

เสียงแก้ต่าง ดูซีดเซียวไร้น้ำหนักเมื่ออยู่ต่อหน้าความคมชัดระดับสูงของภาพถ่าย ใบหน้านั้น แม้จะคล้ำแดดจนดำ หนวดเครารุงรัง แต่โครงหน้ายังคงคุ้นเคย ดวงตาคู่นั้น องศาของหางตาเวลายิ้ม คือสิ่งที่พวกเธอมองมาแล้วเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง

ปฏิเสธ ตกตะลึง จากนั้นความปวดใจก็ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ผู้ชายที่พวกเธอทะนุถนอมไว้ในอุ้งมือ แค่นิ้วโดนบาดนิดเดียวก็เจ็บปวดไปค่อนวัน ทำไมถึงทำตัวเองให้กลายเป็นสภาพนี้ได้ ในภาพ เขานั่งยองๆ บนพื้นดินสีเหลือง ถือชามบิ่นๆ ที่ใหญ่กว่าหน้าตัวเอง ยิ้มให้กล้องอย่างเปิดเผยไร้การป้องกัน รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งเมฆหมอกมัวหมอง บริสุทธิ์ดุจท้องฟ้าแห่งแดนตะวันตกเฉียงเหนือ แต่กลับทิ่มแทงใจทุกคนที่ได้มองเห็น

ในขณะที่กระแสสังคมกำลังจะถูกหัวข้อข่าวร้ายๆ อย่าง "หลินเยี่ยนทำลายภาพลักษณ์ตัวเอง" "จักรพรรดิภาพยนตร์ตกอับ" ชักนำไปในทางที่ผิด บัญชีเวยปั๋วใหม่เอี่ยมบัญชีหนึ่ง ก็ถูกสมัครขึ้นอย่างเงียบเชียบ ID: เรื่องใหญ่ในเมืองเล็ก Official Weibo ข้อมูลยืนยันตัวตน: บัญชีทางการของละครโทรทัศน์เรื่อง เรื่องใหญ่ในเมืองเล็ก บัญชีนี้โพสต์ข้อความแรกและข้อความเดียว 【ตัวอย่างแรก เรื่องใหญ่ในเมืองเล็ก: กระดูกสันหลังที่เงียบงัน】