บทที่ 167 การพบกันอีกครั้ง

ปลายสายเงียบไปเต็มๆ ห้าวินาที

"ไอ้หนุ่ม เอ็งนี่มันกล้าบ้าบิ่นจริงๆ ว่ะ! รอเดี๋ยว! ฉันจะส่งคนไปรับพวกชาวบ้านเอง! ไอ้หน้าไหนกล้าขวาง ฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด!"

หลังจากวางสาย ข่าวที่หลินเยี่ยนทำทัณฑ์บนทางการทหาร (รับประกันด้วยชีวิต/ตำแหน่ง) ที่ตึก CCTV ก็ไม่รู้ว่าถูกผู้เข้าร่วมประชุมคนไหนแพร่งพรายออกไป เพียงครึ่งชั่วโมง โลกออนไลน์ก็ระเบิดอีกครั้ง คนชื่นชมในความกล้าหาญของเขาก็มี แต่ส่วนใหญ่รอดูเรื่องตลกมากกว่า

[บ้าไปแล้วเหรอ? พาชาวนาหมู่หนึ่งขึ้นงานกาล่าตรุษจีน? นี่มันเอาอนาคตตัวเองมาล้อเล่นชัดๆ!] [นี่ไม่ใช่แค่กล้าแล้ว นี่มันอวดดี เวทีงานกาล่าตรุษจีนเป็นสวนหลังบ้านบ้านเขาหรือไง? นึกอยากพาใครขึ้นก็พาขึ้น?] [ปูเสื่อรอรายการโดนปัดตก ถึงตอนนั้นรอดูเลยว่าเขาจะลงเอยยังไง]

ความวุ่นวายภายนอก หลินเยี่ยนไม่สนใจแม้แต่น้อย เขายืนอยู่คนเดียวหน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่บนชั้นสูงของตึก CCTV มองลงไปยังเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟสว่างไสวและกระแสรถที่วิ่งขวักไขว่อยู่เบื้องล่าง โทรศัพท์มือถือสั่นเตือนหนึ่งครั้ง เป็นรูปถ่ายที่เจิ้งอี้หลงส่งมา ในรูป ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน รถไถเก่าๆ หลายคันกำลังพ่นควันดำ "ปุเลงๆ" บนกระบะหลังอัดแน่นไปด้วยผู้คน ชาวบ้านสวมเสื้อนวมหนาเตอะ แต่บนใบหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่เบิกบานยิ่งกว่าตอนฉลองปีใหม่ กำลังนั่งรถโยกเยกมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวอำเภอ