บทที่ 168 ห้ามบีบน้ำตา ขอแค่ความจริง

รถยนต์แล่นเข้าสู่ยามค่ำคืนอันแสนคึกคักของกรุงปักกิ่ง นอกหน้าต่างคือตึกระฟ้าที่ประดับประดาด้วยแสงไฟหลากสีสันสว่างไสว และกระแสรถที่วิ่งขวักไขว่ ชาวบ้านเกาะขอบหน้าต่างรถ ส่งเสียงร้องอุทานด้วยความตื่นตาตื่นใจเป็นระยะๆ ที่นี่ช่างแตกต่างจากปักกิ่งที่พวกเขาเคยเห็นในโทรทัศน์อย่างสิ้นเชิง

ตามแผนเดิม กองถ่ายจัดแจงให้พวกเขาพักที่โรงแรมธรรมดาแห่งหนึ่ง เมื่อรถแล่นมาถึงหน้าประตู หลินเยี่ยนมองดูป้ายชื่อที่ดูเก่าและทางเข้าที่แคบเล็ก เขาสั่งคนขับรถทันที "พี่ครับ กลับรถเลยครับ" เจิ้งอี้หลงอึ้งไปเล็กน้อย "จะไปไหน?" "ไปโรงแรมข้างหน้านู่นครับ" หลินเยี่ยนชี้ไปยังโรงแรมแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลนัก สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ และดูรู้เลยว่าราคาแพงหูฉี่ "ที่นั่น... แพงหูฉี่เลยนะ!" เจิ้งอี้หลงเบิกตากว้าง หลินเยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ผมจ่ายเอง พวกเขามาเพื่อให้คนทั้งประเทศดู เราจะปล่อยให้พวกเขาต้องมาทนลำบากตั้งแต่เริ่มไม่ได้ครับ"

รถยนต์จอดลงที่หน้าโรงแรมระดับสี่ดาว ล็อบบี้หรูหราอลังการ พื้นหินอ่อนขัดเงาจนสะท้อนภาพได้ชัดเจน ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ ทำให้ชาวบ้านที่เพิ่งลงจากรถตกอยู่ในอาการทำตัวไม่ถูกอีกครั้ง พวกเขายืนอยู่หน้าประตู มองรองเท้าตัวเอง ไม่กล้าก้าวเท้าเข้าไปข้างใน ป้าจ้าวตั้งใจจะถอดรองเท้าผ้าฝ้ายเก่าๆ ที่เปื้อนฝุ่นจากการเดินทางออกโดยสัญชาตญาณ มือข้างหนึ่งกดลงบนไหล่ของเธอ หลินเยี่ยนย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ท่ามกลางสายตาประหลาดใจนับไม่ถ้วนในล็อบบี้โรงแรม เขาผูกเชือกรองเท้าที่หลุดลุ่ยของหญิงชราให้ใหม่ด้วยท่าทีราวกับไม่มีใครอยู่รอบข้าง

"ป้าครับ อยู่ที่นี่ พวกเราต้องยืดอกเดินให้สง่า จ่ายเงินแล้ว ต้องไม่ยอมขาดทุนครับ"

ตอนที่เช็กอินที่เคาน์เตอร์ ผู้จัดการกะดึกจำหลินเยี่ยนได้ ใบหน้าก็ประดับด้วยรอยยิ้มแบบมืออาชีพทันที เขาเสนออย่างกระตือรือร้นว่าจะยกเว้นค่าห้องพักให้ทีมงานของหลินเยี่ยนทั้งหมด และจะอัปเกรดเป็นห้องสวีทผู้บริหาร (Executive Suite) ให้ทุกคนด้วย แน่นอนว่า แค่ชื่อของจักรพรรดิภาพยนตร์คนนี้หลุดออกไป ก็คือป้ายโฆษณาที่แพงที่สุดแล้ว การให้พักฟรีดูเหมือนจะขาดทุนชั่วคราว แต่ผลตอบแทนที่จะตามมานั้นคงจะเพิ่มขึ้นเป็นหลายเท่าตัว หลินเยี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วปฏิเสธอย่างสุภาพ เขาหยิบบัตรของตัวเองออกมา ยืนกรานที่จะเปิดห้องพักมาตรฐาน (Standard Room) แยกให้ทุกคนในราคาปกติ เขารู้ดีว่า ของฟรีมักจะทำให้คนรู้สึกเกรงใจและยืดอกไม่ได้ง่ายที่สุด เขาไม่อยากให้พวกชาวบ้านกลุ่มนี้ถูกใครดูถูก