บทที่ 169 ฉากที่วุ่นวาย

เมื่อเผชิญกับข้อเสนอของหลินเยี่ยน เปลือกตาของจางจิ้นซงที่ปิดต่ำมาตลอด ในที่สุดก็ค่อยๆ ลืมขึ้น เขาจ้องมองหลินเยี่ยน ในดวงตาที่เฉียบคมคู่นั้น มีความชื่นชม แต่ที่มีมากกว่าคือเหตุผลและความกังวลในฐานะหัวหน้าผู้กำกับ การแสดงออกที่เรียบง่ายและสวนทางกับจุดไคลแมกซ์แบบนี้ หากนำไปไว้บนเวทีละครเวทีอาจจะเป็นศิลปะแนวหน้า แต่เมื่อนำมาวางบนเวทีงานกาล่าตรุษจีนที่มุ่งเน้นความสิริมงคล ความคึกคัก และความสุขสันต์ของทุกคน หากผู้ชมไม่อาจมีอารมณ์ร่วมได้ นั่นก็คือหายนะในการออกอากาศดีๆ นี่เอง

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ผู้รับผิดชอบจากฝ่ายการเงินคนหนึ่งก็กระแอมไอเพื่อทำลายความตึงเครียด "ผู้กำกับจาง อาจารย์หลินครับ แนวคิดนี้มีความเป็นศิลปะมาก แต่... ยังมีปัญหาที่อยู่ในความเป็นจริงมากอยู่อีกข้อหนึ่งครับ" "ค่ากินอยู่ ค่าเดินทางของชาวบ้านสิบกว่าคนนี้ในกรุงปักกิ่ง รวมถึงค่าใช้จ่ายต่างๆ ระหว่างช่วงซ้อม ไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ เลย ตามกฎของสถานี งบประมาณส่วนนี้ยากที่จะอนุมัติได้เต็มจำนวน ยังไงเสียพวกเขาก็ไม่ใช่นักแสดงและทีมงานมืออาชีพ"

สิ้นคำพูด ทุกคนก็เข้าใจทันทีว่า นี่คืออุปสรรคด่านสุดท้าย และเป็นด่านที่อยู่บนพื้นฐานความเป็นจริงมากที่สุด เจิ้งอี้หลงเพิ่งจะอ้าปากบอกว่ากองถ่ายสามารถรับผิดชอบค่าใช้จ่ายส่วนหนึ่งได้ แต่หลินเยี่ยนกลับชิงลงมือเสียก่อน เขาล้วงบัตรธนาคารสีดำใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อขนเป็ด แล้ววางลงบนโต๊ะประชุม "เงินก้อนนี้ ไม่ต้องให้ทางสถานีออกแม้แต่แดงเดียวครับ" "ถือซะว่าเป็นตัวผมเอง ที่เป็นสปอนเซอร์สนับสนุนค่าโปรโมตให้กับทีมงานกาล่าตรุษจีนในนามของละครเรื่อง เรื่องใหญ่ในเมืองเล็ก ก็แล้วกันครับ"

ทั้งห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ในวงการนี้ คนที่ยอมหัวร้างข้างแตก งัดเส้นสายและใช้เงินทองมากมายเพื่อแย่งชิงโควตาขึ้นงานกาล่าตรุษจีน พวกเขาเห็นมาเยอะแล้ว แต่คนที่ยอมเอาชื่อเสียงและอนาคตของตัวเองมาเดิมพัน แถมยังควักเนื้อจ่ายเงินเอง เพียงเพื่อจะพาชาวนาที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันเลยขึ้นเวที เขาคือคนแรกในประวัติศาสตร์ ใบหน้าของผู้รับผิดชอบฝ่ายการเงินเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด อยากจะดันบัตรใบนั้นกลับไป พอยื่นมือไปได้ครึ่งทาง ก็ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

สายตาของหลินเยี่ยนสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น "หัวข้อที่ผมอยากจะสื่อสาร คือคำว่า 'ราก' ครับ" "ไม่ว่าเมืองหลวงจะเจริญรุดหน้าไปไกลแค่ไหน รากของพวกเรา ก็ยังคงหยั่งลึกลงในผืนดินผืนนั้นเสมอ" "ผมอยากให้คนหนุ่มสาวสมัยนี้ที่คุ้นเคยกับการสั่งอาหารเดลิเวอรีและช็อปปิ้งออนไลน์ได้เห็น ว่าข้าวปลาอาหารที่เรากินกันทุกวันมาจากไหน" "ผมอยากให้พวกเขารู้ว่า การลงพื้นที่รากหญ้าไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ ที่นั่นมีชีวิตที่แท้จริง และมีศักดิ์ศรีที่ไม่อาจดูแคลนอยู่ครับ"