บทที่ 170 การยอมรับจากผู้บริหาร

เขาเพียงแค่อยากจะขอโทษ ด้วยวิธีที่ต่ำต้อยที่สุดและจริงใจที่สุดเท่าที่เขาเคยเรียนรู้มาตลอดทั้งชีวิต ในวินาทีที่เข่าของเขากำลังจะแตะพื้น มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านข้าง ประคองแขนของเขาไว้อย่างมั่นคง หลินเยี่ยนมาปรากฏตัวที่ประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาเดินเข้ามาหาลุงหวังในไม่กี่ก้าว

"ลุงครับ พื้นมันเย็น ยืนไว้ดีกว่าครับ" หลินเยี่ยนก้มลง ใช้มือปัดฝุ่นที่เข่าของลุงหวังเบาๆ หลังจากประคองลุงหวังให้ยืนอย่างมั่นคงแล้ว เขาถึงหันกลับมา มองไปยังทีมงานหนุ่มที่ยังคงมีท่าทีเกรี้ยวกราดคนนั้นด้วยสายตาสงบนิ่ง "อุปกรณ์เสีย ซ่อมได้ เปลี่ยนได้ จ่ายเงินชดใช้ได้" "แต่ถ้าคนตกใจจนเสียขวัญ คุณชดใช้ไหวไหมครับ?"

คำถามของหลินเยี่ยนหนักแน่นและทรงพลังทุกประโยค สายตาดูเหมือนจะสงบนิ่ง แต่กลับเฉียบคมอย่างยิ่ง ชายหนุ่มคนนั้นถูกเขามองจนใจสั่น ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่ยังคงปากแข็ง "เขาชนพังเองนี่! ผม... ผมเรียกค่าเสียหายมันก็ถูกต้องแล้ว ผมผิดตรงไหน..." หลินเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่สนใจเขาอีก สายตาของเขากวาดมองไปที่กลุ่มชาวบ้านที่กำลังหดตัวอยู่ตรงมุมห้อง เหมือนนกคุ่มที่ตื่นตระหนก บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความคิดที่อยากจะหนีกลับ ป้าคนหนึ่งเริ่มเช็ดน้ำตา พูดเสียงสั่น "พวกเราไม่ถ่ายแล้ว พวกเราจะกลับบ้าน..."

[ติ๊ง] [ตรวจพบอารมณ์ตื่นตระหนกหมู่ ถึงระดับวิกฤตแล้ว] [ต้องการเปิดใช้งานทักษะ 'การชี้นำความรู้สึกร่วม' หรือไม่?] [คำเตือน: ทักษะนี้จะผลาญพลังจิตของโฮสต์อย่างมหาศาล เพื่อชี้นำและปลอบประโลมอารมณ์ด้านลบของกลุ่มเป้าหมายในรัศมีที่กำหนด]

หลินเยี่ยนกดยืนยันในหัวโดยไม่ลังเล กระแสความอบอุ่นที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกไปโดยมีเขาเป็นศูนย์กลางอย่างเงียบๆ บรรยากาศที่ร้อนรนและแหลมคมในห้องซ้อม ราวกับถูกลูบไล้ให้สงบลงด้วยมือที่อ่อนโยน "ทุกคนพักกันก่อนนะครับ" เสียงของหลินเยี่ยนอ่อนโยนลง เขาหันไปพูดกับทีมงานผู้กำกับที่กำลังทำตัวไม่ถูกว่า "รบกวนอาจารย์ทุกท่านออกไปก่อน ขอเวลาพวกเราครึ่งชั่วโมง ได้ไหมครับ?"