บทที่ 171 การตอบโต้ไร้เสียง

ในยุคสมัยที่อ้างตนว่ามีอารยธรรมนี้ กลับยังมีคนที่กล้าพ่นคำพูดสกปรกโสมมใส่กลุ่มคนที่ขยันขันแข็งที่สุดอย่างหน้าไม่อาย ความสูงส่งในสายตาของพวกเขา สร้างขึ้นบนความดูแคลนผืนแผ่นดินอย่างนั้นหรือ?

มีเสียงเคาะประตูห้อง หยางชิ่นหอบเอาไอเย็นยะเยือกพุ่งพรวดเข้ามา "สืบรู้แล้ว มีคนของค่ายฮวาซิงเอนเตอร์เทนเมนต์อยู่เบื้องหลัง ก็ไอ้ดาราขายกระแสที่แย่งรางวัลนกนางนวลทองคำ (Golden Gull Awards) กับคุณเมื่อปีที่แล้วนั่นแหละ ที่ชื่อโจวเหยี่ยนอะไรนั่น" "ช่างไฟที่ปล่อยข่าวลือคนนั้น หลังจากโดนซีซีทีวีไล่ออก คนของฮวาซิงก็ติดต่อไปหาทันที เตรียมจะไลฟ์สดคืนนี้ ให้ทายสิว่าหัวข้อไลฟ์คืออะไร?" หยางชิ่นโกรธจนหน้าดำหน้าแดง "หลั่งเลือดน้ำตาเรียกร้องความเป็นธรรม — พนักงานระดับล่างที่ถูกศิลปินระดับท็อปกดขี่" "ทีมประชาสัมพันธ์เตรียมพร้อมหมดแล้ว" "ขอแค่พวกมันกล้าเปิดไลฟ์ เราจะใช้เงินกดฮอตเสิร์ชให้จมดิน แล้วปล่อยข่าวฉาวเรื่องที่มันเคยรังแกเด็กใหม่ในกองถ่ายออกมา เหยียบมันให้จมดินไปเลย"

"ไม่ต้องครับ" หลินเยี่ยนเอ่ยปาก ยกมือขึ้นห้าม หยางชิ่นอึ้งไป "ไม่ต้อง? คุณมีวิธีอื่นเหรอ?" หลินเยี่ยนล็อกหน้าจอมือถือ โยนทิ้งไว้ข้างๆ "การใช้เงินทุนเพื่อปกปิดความจริง นั่นก็เป็นการดูถูกชาวบ้านพวกนี้อีกรูปแบบหนึ่งครับ สิ่งที่ผมต้องการ คือให้ความจริงพูดแทนตัวเอง"

ความจริง... พูดแทนตัวเอง? หยางชิ่นมองดวงตาที่สงบนิ่งเกินไปของเขา ไฟโกรธไร้ชื่อในใจทำยังไงก็กดไม่ลง แต่ก็ไม่รู้จะระบายออกมายังไง เธอรู้ดีว่า เมื่อหลินเยี่ยนตัดสินใจแล้ว ใครก็เปลี่ยนใจเขาไม่ได้

ดึกดื่น โถงทางเดินของโรงแรมเงียบสงัด หลินเยี่ยนไม่วางใจ จึงเดินตรวจดูตามห้องต่างๆ ทีละห้อง เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของลุงหวัง เขาก็หยุดฝีเท้า ประตูห้องปิดไม่สนิท มีแสงไฟสลัวลอดออกมาตามช่องประตู พร้อมกับเสียงพูดคุยขาดๆ หายๆ เขายืนอยู่หน้าประตูเนิ่นนาน ชายชราไม่ได้นอนบนเตียงนุ่มๆ ขนาดใหญ่ แต่กลับขดตัวอยู่บนโซฟาข้างๆ น่าจะเพราะกลัวทำผ้าปูเตียงเปื้อน บนตัวแกยังคงสวมเสื้อนวมเก่าๆ ของเมื่อตอนกลางวัน ในมือยังคงกำกิ่งหลิวที่สานไม่เสร็จเมื่อตอนกลางวันไว้แน่น ปากก็พึมพำซ้ำไปซ้ำมา "สร้างความเดือดร้อนให้เสี่ยวเยี่ยนแล้ว... ข้ามันคนบาป..."