บทที่ 172 เสียงฟ้าร้องในความเงียบงัน

เบื้องหลังห้องส่งหมายเลขหนึ่งของสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวียุ่งจนแทบจะปลีกตัวไม่ได้ ทีมงานนับไม่ถ้วนถือวิทยุสื่อสารเดินขวักไขว่อย่างเร่งรีบ ตรงมุมหนึ่ง ชาวบ้านสองสามคนที่สวมเสื้อนวมตัวใหม่แต่ก็ยังดูเก่ามอซอ ดูแปลกแยกและไม่เข้ากับพื้นที่ที่เต็มไปด้วยแสงสีอันตระการตาแห่งนี้ พวกเขาหดตัวอยู่ริมกำแพงด้วยความเกร็ง ไม่กล้ามอง ไม่กล้าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า

ไม่ไกลออกไป ไอดอลวัยรุ่นสองสามคนที่แต่งหน้าอย่างประณีตและสวมชุดสั่งตัดระดับไฮเอนด์ กำลังถูกผู้ช่วยรุมล้อมเติมหน้า หนึ่งในนั้นเป็นเด็กหนุ่มผมสีเทาเงิน เขาใช้มือพัดจมูกอย่างหงุดหงิด กดเสียงต่ำบ่นกับเพื่อนข้างๆ ว่า "กลิ่นดินเหม็นคาวชะมัด ฉุนจนจะอ้วก"

เพื่อนของเขาปรายตามองไปทางกลุ่มชาวบ้าน แววตารังเกียจปิดไม่มิด "ใครจะไปรู้ล่ะ สงสัยเป็นตัวประกอบที่รายการไหนหามามั้ง ทีมงานผู้กำกับก็จริงๆ เลย พาตัวอะไรเข้ามาก็ไม่รู้"

เสียงของอีกฝ่ายไม่ดังนัก แต่กลับทิ่มแทงเข้าหูชาวบ้านทุกคนอย่างจัง ร่างกายที่ตึงเครียดอยู่แล้วของพวกเขา ยิ่งแข็งทื่อหนักกว่าเดิม ศีรษะก็ก้มต่ำลงไปอีก ป้าจ้าวยกแขนเสื้อขึ้นมาดมโดยสัญชาตญาณ ได้แต่พึมพำเบาๆ "...ไม่มีกลิ่นนี่นา นี่เป็นเสื้อผ้าชุดที่ดีที่สุดของพวกเราแล้วนะ ก่อนมาก็ตั้งใจเอาสบู่ซักมาอย่างดีแล้ว"

หลินเยี่ยนกำลังยืนยันรายละเอียดสุดท้ายก่อนขึ้นเวทีกับผู้ช่วยผู้กำกับ เขาหันหน้าไป ปรายตามองไอดอลวัยรุ่นที่กำลังกระซิบกระซาบกลุ่มนั้นอย่างเรียบเฉย เพียงแค่ปราดเดียว ก็ทำเอาเด็กหนุ่มพวกนั้นรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็งในพริบตา ความหนาวเหน็บที่อธิบายไม่ได้แล่นริ้วจากกระดูกก้นกบขึ้นสู่ท้ายทอย คำพูดถากถางที่ยังไม่ได้เอ่ยออกมา ถูกจุกปิดตายอยู่ในลำคอทั้งหมด