บทที่ 173 พื้นฐานของโศกนาฏกรรมคือความหวัง

ในห้องทำงานของรองผู้อำนวยการเฉิน ที่เขี่ยบุหรี่เต็มล้นไปแล้ว เขามองดูแสงไฟจากรถยนต์ที่วิ่งขวักไขว่ไปมาอย่างไม่ขาดสายเบื้องล่างอาคารซีซีทีวี น้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้าเล็กน้อย "เพิ่มระบำผ้าแดงเข้าไปช่วงหนึ่ง หรือไม่ตอนจบก็จัดให้เด็กๆ มาร้องประสานเสียง สรรเสริญชีวิตใหม่ เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง"

หลินเยี่ยนยืนเงียบๆ อยู่ตรงหน้าเขา ไม่ได้ตอบกลับทันที "ท่านรองเฉินครับ ถ้าใส่พวกนี้เข้าไป รายการนี้ก็ตายสนิทเลยนะครับ"

รองผู้อำนวยการเฉินหันกลับมา สายตาหลังเลนส์แว่นเฉียบคม "หลินเยี่ยน นี่ไม่ใช่การถกเถียงเรื่องศิลปะ นี่คืองานกาล่าตรุษจีน คนนับพันล้านคนทั่วประเทศ ในคืนวันส่งท้ายปีเก่า ไม่มีใครอยากดูคนมารำลึกความหลังอันขมขื่นหรอก สิ่งที่พวกเขาต้องการคือความสุข ความคึกคัก และความหวัง"

"ความหวัง ไม่จำเป็นต้องแสดงออกด้วยสีแดงและเสียงเพลงเสมอไปหรอกครับ" หลินเยี่ยนโต้แย้งอย่างมีเหตุผล "แล้วจะใช้อะไร? ใช้ความเงียบที่ทำให้คนดูแล้วซึมเศร้าของคุณน่ะเหรอ?" คำถามย้อนของรองผู้อำนวยการเฉินแฝงการประชดประชัน เห็นได้ชัดว่าความอดทนมาถึงขีดจำกัดแล้ว "ถ้าไม่แก้ รายการนี้ก็ต้องถูกถอดออก ผมให้เวลาคุณคิดห้านาที"

หลินเยี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วออกคำสั่งในหัว [ต้องการใช้ไอเทมแบบใช้ครั้งเดียว: 'ปลายพู่กันของยอดนักประพันธ์' หรือไม่?] "ตกลง"