บทที่ 174 ความคิดถึงที่ไม่อาจเชื่อมต่อ

เสียงระฆังปิดงานดังขึ้น แต่ความอึกทึกครึกโครมหลังเวทีห้องส่งกลับไม่ลดลง กลับเพิ่มมากขึ้น หลินเยี่ยนไม่รับการสัมภาษณ์จากสื่อใดๆ และปฏิเสธคำเชิญร่วมแสดงความยินดีจากเพื่อนร่วมวงการทุกคนอย่างสุภาพ เขารีบเดินแหวกฝูงชนเข้าไปหาชาวบ้านที่กำลังอยู่ในสภาวะสับสนและตื่นเต้นปะปนกัน "ไปกันเถอะครับ พวกเรากลับบ้านกัน"

ที่ทางออก นักข่าวที่ได้รับข่าวล่วงหน้ามารวมตัวกันแน่นขนัด วินาทีที่เห็นหลินเยี่ยน เสียงรัวชัตเตอร์และคำถามแหลมคมก็พุ่งปะทะหน้าทันที "หลินเยี่ยน! ขอถามหน่อยว่าคุณพอใจกับการแสดงครั้งนี้ไหมคะ?" "อาจารย์หลินครับ! แรงบันดาลใจในการพาคนธรรมดาขึ้นงานกาล่าตรุษจีนมาจาก เรื่องใหญ่ในเมืองเล็ก หรือเปล่าครับ?"

ชาวบ้านที่ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน แต่ละคนหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ หดตัวถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ ป้าจ้าวยิ่งโดนแสงแฟลชสาดเข้าตาจนเวียนหัว แทบจะยืนไม่อยู่ หลินเยี่ยนเบี่ยงตัว ใช้แผ่นหลังของตัวเองบังเลนส์กล้องและการคาดเดาทั้งหมด เขากระซิบกับเจิ้งอี้หลงที่อยู่ข้างๆ "ผู้กำกับเจิ้ง พาพวกเขาออกทางประตูข้างเลยครับ"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเปิดทางให้ หลินเยี่ยนคุ้มกันชาวบ้านถอนตัวอย่างรวดเร็ว ภายในรถตู้ ไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งรถยนต์แล่นเข้าสู่กระแสรถที่โล่งกว้างในยามเที่ยงคืนของกรุงปักกิ่ง ลุงหวังถึงได้ถอนหายใจยาวๆ ความตึงเครียดผ่อนคลายลงมาก เขามองแสงไฟสว่างไสวที่ถอยร่นไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง แล้วพึมพำกับตัวเอง "ชีวิตข้า คุ้มแล้ว"

.......