บทที่ 175 ทวงตอนใหม่ท่านเลขาฯจ้าวทั้งโซเชียล และ "เซตอาหารหลินเยี่ยน"

เช้าตรู่วันชิวหยี (วันที่สองของปีใหม่จีน) ความหนาวเย็นยังไม่ทันจางหาย แต่คำทักทายตามตรอกซอกซอย กลับเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน "กินข้าวหรือยัง?" "กินแล้ว ถนนของเลขาฯ จ้าวบ้านแกเมื่อคืนนี้ สร้างเสร็จหรือยังล่ะ?"

กราฟเรตติ้งของ เรื่องใหญ่ในเมืองเล็ก เริ่มไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ ทะลุสามเปอร์เซ็นต์ เมื่อตัวเลขนี้ปรากฏบนรายงานข่าวเช้าของฝ่ายข้อมูลสถานีโทรทัศน์กลางซีซีทีวี ทั้งออฟฟิศก็เงียบกริบไปชั่วขณะ นี่ไม่ใช่แค่ละครเปิดปีใหม่ธรรมดาๆ แล้ว แต่มันคือปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมที่กวาดล้างไปทั่วประเทศ บนโซเชียลมีเดีย แพลตฟอร์มวิดีโอสั้นต่างๆ ถูกละครเรื่องนี้ยึดครองอย่างสมบูรณ์

คุณปู่ที่ปกติชอบดูแต่หนังสงครามและข่าวภาคค่ำ ใส่แว่นสายตายาว นั่งเฝ้าหน้าจอโทรทัศน์ไม่ขยับเขยื้อน เมื่อเห็นจ้าวจางซานต้องแข็งตายอยู่กลางกองหิมะเพื่อปกป้องเชื้อเห็ด ดวงตาฝ้าฟางของชายชราก็แดงก่ำ ถอดแว่นตาออก ใช้ชายเสื้อเช็ดน้ำตา พึมพำไม่หยุดว่า "เด็กคนนี้ลำบากเหลือเกิน... เป็นข้าราชการที่ดี เป็นข้าราชการที่ดีจริงๆ" ส่วนเด็กๆ ก็เอาแต่ร้องว่า "หมู่บ้านโมกูถุน... กิน... กินเห็ด"

ละครเรื่องนี้พังทลายกำแพงอายุและเส้นแบ่งระหว่างกลุ่มคนต่างๆ อย่างราบคาบด้วยท่าทีที่ดุดัน ในตอนล่าสุด เห็ดในหมู่บ้านโมกูถุนได้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์ แต่กลับขายไม่ออกอย่างหนักเพราะข่าวสารที่เข้าไม่ถึง จ้าวจางซานพาชาวบ้านไปงานจัดแสดงสินค้าเกษตรของอำเภอ แต่กลับไม่มีใครสนใจ เพื่อพิสูจน์ว่าเห็ดของพวกเขาคุณภาพดี ปลอดสารพิษ ธรรมชาติร้อยเปอร์เซ็นต์ จ้าวจางซานจึงหยิบเห็ดที่เพิ่งถอนขึ้นมาจากดินและยังมีดินชื้นๆ ติดอยู่ ยัดเข้าปากโดยไม่มองแม้แต่น้อย ท่ามกลางสายตาของทุกคน กล้องจับภาพโคลสอัปที่หน้าเขา เม็ดดินเล็กๆ ปรากฏชัดเจน เขาเคี้ยวอย่างแรง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง พอกลืนลงไป เขาก็เงยหน้าขึ้น ส่งรอยยิ้มซื่อๆ จริงใจจนดูเหมือนคนโง่ ให้กับฝูงชนที่มุงดู ไม่มีบทพูดแม้แต่ประโยคเดียว แต่ความจริงใจแบบทุ่มสุดตัว และความรับผิดชอบที่หยั่งรากลึกถึงกระดูก กลับทะลุผ่านหน้าจอ กระแทกใจผู้ชมทุกคนอย่างจัง

คืนนั้น รายการวิเคราะห์ข่าวของซีซีทีวี นำภาพฉากนี้ไปอ้างอิงโดยตรง น้ำเสียงของพิธีกรหนักแน่นและทรงพลัง "ความทุ่มเทให้กับงานที่แท้จริง ไม่ใช่แค่คำขวัญที่พูดติดปาก แต่คือความสมจริงและความจริงใจที่แสดงออกมาจากจิตวิญญาณ ตัวละครจ้าวจางซาน ทำให้เราได้เห็นทัศนคติในการสร้างสรรค์ผลงานของคนทำงานศิลปะ ที่หยั่งรากลึกอยู่ร่วมกับประชาชน"